สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 217

ฝ่ายใต้ในตอนนี้เหมือนมีแมลงวันหัวเขียวบินว่อนไปทั่ว

ทุกอย่างตกอยู่ในความวุ่นวายไม่สามารถควบคุม

ในตอนนั้นเองที่หลินหยางเองก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

เขาหยิบเข็มเงินบนพื้นขึ้นแล้วพุ่งตรงเข้าหาฝูงชน

ฟิ้วฟิ้วฟิ้วฟิ้ว…

เข็มเงินพุ่งออกไปราวกลับดาวตกที่ส่องแสงแพรวพราว

แทบจะไม่มีใครสามารถต้านทานเข็มเงินของเขา

หลังจากที่เข็มเงินปักลงบนแขน ร่างกายของคนพวกนั้นหยุดชะงัก

พวกเขาทำได้แต่นั่งลงบนพื้นด้วยความเหม่อลอย พยายามขยับแขนของตัวเองเหมือนกับคนที่มีวิญญาณหลุดออกจากร่าง

พวกเขาโดนฝังเข็มลงบนจุดเฟินจี้ สามารถบอกได้ว่าอนาคตของพวกเขาพังทลายแล้ว

ส่วนทางด้านของฉินไป่ซงและหงเจียเล่อมองตาค้าง คนทั้งสองพูดอะไรไม่ออก

"หลังจากผ่านวันนี้ไป เกรงว่าวงการแพทย์แผนจีน…คงจะต้องสั่นคลอนแน่นอน" หลิวหรูซือยิ้มอย่างขมขื่น

"คนคนนี้มันบ้า! เขาต้องเป็นคนบ้าแน่นอน! มันต้องใช่แน่!" หนานซิงที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา

"อ้า!"

ในตอนนั้นเอง มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

แพทย์อัจฉริยะวังกังก็โดนไปด้วย!

หลังจากนั้นคือเฟิงเสี่ยวหง ยันเสี่ยวเยว่…

ไม่มีแพทย์อัจฉริยะคนไหนสามารถหนีพ้นจุดจบของการโดนฝังเข็มจุดเฟินจี้

ส่วนสมาชิกธรรมดาของฝ่ายใต้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ด้วยความเร็วระดับนี้ของหลินหยาง เขาไล่ตามออกไปทำลายทักษะการแพทย์ของคนพวกนี้ได้ในพริบตาเดียว ทั้งสถาบันฝ่ายใต้เริ่มเงียบลง

หลังจากผ่านไปประมาณสิบห้านาที ในที่สุดหลินหยางก็หยุด

ฉินไป่ซงและกงเจียเล่อรีบวิ่งตามออกไป กลับเห็นหลินหยางยืนอยู่บนถนนอย่างเงียบสงบ เขากำลังจ้องมองคนนับไม่ถ้วนของฝ่ายใต้

เขาทำลายฝ่ายใต้แล้ว!

ไม่ว่าจะเป็นคนที่มาหาเรื่องเขาหรือคนที่ไม่เกี่ยวข้องพวกนั้น!

เขาไม่ปล่อยไว้แม้แต่คนเดียว!

ฉินไป่ซงมองภาพนี้ด้วยความตกตะลึง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลินหยางต้องทำแบบนี้

อย่างไรก็ตาม ในมุมมองของเขาหลินหยางคือหมอที่ช่วยชีวิตผู้คน!

ที่หลินหยางทำไปทั้งหมดไม่ได้เพียงเพื่อแก้แค้นอย่างเดียวเท่านั้น…

"เวรกรรมจะตามสนองคุณ เวรกรรมจะตามสนองคุณแน่นอน!" ฉางไป่ซงชี้หน้าหลินหยางด้วยร่างกายที่สั่นเทา

"คุณทำร้ายคนตั้งมากมายขนาดนี้ กลุ่มอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังของพวกเขาจะต้องแก้แค้นคุณแน่นอน หมอเทวดาหลิน! ไม่ว่าคุณจะเป็นใครหรือมีกลุ่มอิทธิพลอะไรอยู่เบื้องหลัง! คุณจะโดนพวกเขาไล่ล่า คุณจะโดนพวกเขาสับเป็นหมื่นชิ้น!"

เสียงสาปแช่งดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้เสียงมาจากจางเสี่ยวเยี่ยนและปี้เซียน

หลินหยางทำลายอนาคตของพวกเขาแล้ว ทั้งฝ่ายใต้โดนทำลายหมดแล้ว ทำลายความพยายามของทุกคนหมดแล้ว

แต่…หลินหยางทำเหมือนไม่ได้ยินคำสาปแช่งของคนพวกนี้

"อาจารย์!"

ฉินไป่ซงและกงเจียเล่อรีบเดินตรงเข้ามา

ในแววตาของคนทั้งสองเต็มไปด้วยความกังวล

พวกเขาเชื่อ ทั้งชีวิตของหลินหยางคงไม่ได้อยู่อย่างสงบแน่นอน!

ฝ่ายใต้มีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนมาก หลินหยางเคยคิดหรือเปล่าว่าจะรับมือกับการแก้แค้นของกลุ่มอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังฝ่ายใต้ยังไง

ฉินไป่ซงถอนหายใจ ภายในหัวเริ่มคิดมาตรการรับมือ

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

"พวกคุณคิดแบบนั้นจริงเหรอ? พวกคุณคิดว่ากลุ่มอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังของพวกคุณจะมาเล่นงานผมเพื่อพวกคุณจริงเหรอ?"

คำพูดประโยคนี้ทำให้ผู้คนมากมายเงียบลงทันที

"คุณหมายความว่ายังไง?" ฉงฉางไป่ถามด้วยความโกรธ

"ผมจะบอกพวกคุณก็ได้ กลุ่มอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังของพวกคุณไม่เพียงแต่จะไม่ออกหน้าแทนพวกคุณ และพวกเขาถึงขั้นจะมาขอร้องผม มาคุกเข่าขอขมาผม มาขอการให้อภัยจากผม! ส่วนพวกคุณ…ก็ต้องทำแบบนั้นเหมือนกัน!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน?

ทุกคนในตอนนี้แทบอยากจะฉีกหลินหยางให้เป็นเศษชิ้นเนื้อ

คุกเข่าขอขมา? ขอการให้อภัย?

พระอาทิตย์ขึ้นฝั่งตะวันตกเหรอ?

ร่างกายของคนคนนั้นสั่นสะท้าน มองแขนของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา หลังจากนั้นพูดด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่ง "ฉันหายแล้ว? ฉันหายแล้ว!"

ผู้คนที่อยู่โดยรอบเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

"ไม่ คุณยังไม่ได้หายขาด ถ้าหากคุณต้องการหายขาด ยังต้องทำอะไรมากกว่านี้"

หลินหยางส่ายหัว

เป็นอย่างที่เขาพูด หลังจากนั้นหนึ่งนาที แขนทั้งสองข้างของคนคนนั้นเริ่มสั่นอีกครั้ง ยังคงมีผลของจุดเฟินจี้ได้รับความเสียหาย

แต่ถึงจะเป็นเพียงแค่หนึ่งนาที มันกลับทำให้ทุกคนมองเห็นความหวังอีกครั้ง

เห็นเพียงคนที่ตั้งคำถามวิ่งเข้ามากอดขาของหลินหยางแล้วพูดด้วยความร้อนรน "หมอเทวดาหลิน ได้โปรดรักษาผมด้วย ได้โปรดช่วยผมด้วย ผมรู้สึกผิดแล้ว ขอเพียงแค่คุณยอมรักษาผม คุณสั่งให้ผมทำอะไรผมก็ยอม!"

หลังจากทุกคนเห็นภาพนี้ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว ทุกคนวิ่งเข้าไปอ้อนวอนขอร้องหลินหยางทันที

"หมอเทวดาหลิน! ช่วยผมด้วยเถอะ!"

"พวกเรารู้สึกผิดแล้ว"

"ได้โปรดเมตตาปล่อยพวกเราไปสักครั้งเถอะ"

"คุณจะให้พวกเราทำอะไรพวกเราตกลงทุกอย่าง ขอร้อง"

...

เสียงอ้อนวอนขอร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทุกคนทนไม่ไหวอีกแล้ว ถึงแม้จะเป็นพวกแพทย์อัจฉริยะก็ไม่ต่างกัน

หลิวหรูซือ หนานซิงและคนอื่นมองตาค้าง

ฉินไป่ซงอ้าปากว้าง

กงเจียเล่อตกตะลึงไปตั้งนานแล้ว

ใครจะไปคิด ทั้งหมดเป็นอย่างที่หลินหยางพูด?

หลินหยางไม่ได้สนใจคำอ้อนวอนขอร้องของคนพวกนี้ แต่เขาหันไปมองคนคนหนึ่งแทน

นั่นก็คือฉงฉางไป่

เขากำลังรอคำตอบของฉงฉางไป่

ใบหน้าที่ชราภาพของฉงฉางไป่เต็มไปด้วยความช้ำใจและเจ็บปวด

ในที่สุดเขาก็ยอมก้มหัวลงอย่างเชื่องช้า พูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดและแหบแห้ง "หมอเทวดาหลิน ผมเริ่มเรียนการแพทย์ตั้งแต่อายุแปดขวบ จนกระทั่งถึงวันนี้ไม่เคยหยุดที่จะศึกษา ผม…ผมไม่สามารถปล่อยวางการแพทย์แผนจีน…"

คณบดีของสถาบันการแพทย์ฝ่ายใต้คนนี้…ในที่สุดก็ยอมก้มหัวแล้ว