สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3183

"ปากดีนัก!"

หลินหยางกล่าวและจากนั้นก็พูดออกไปอย่างตรงไปตรงมา แต่ขณะนี้เองจู่ๆ ซูเหยียนก็จับไหล่ของเขาไว้และรีบกล่าว "คุณฉีคะ ฉันตกลงจะไปกับคุณค่ะ!"

"ฮึ แบบนี้สิถึงจะถูก!"

"แต่ฉันจำเป็นต้องพาสามีของฉันไปด้วย ไม่งั้นต่อให้คุณทำให้เสี่ยวหยูดับฉันก็ไม่มีทางไปเด็ดขาด!"

ซูเหยียนกัดฟันกล่าวออกไป

"วางใจได้ ก่อนหน้านี้เราพูดกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าคุณสามารถพาสามีของคุณมาด้วยได้! เพียงแค่คุณยอมไปร่วมงานเรื่องทั้งหมดก็ง่ายขึ้นเยอะ!"

ฉีหว่านอวี่ยิ้มและจากนั้นก็หยิบบัตรเชิญออกมาจากกระเป๋าสองใบและวางลงบนโต๊ะพร้อมกับเดินจากไปอย่างมีความสุข

ซูเหยียนเห็นเข้าก็ได้แต่ถอนหายใจ

หลินหยางไม่พูดอะไร

"แม้ว่าตอนนี้เสี่ยวหยูจะเป็นดารามีชื่อเสียงโด่งดังและมีผลต่อสังคมระดับหนึ่ง แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นเพียงนักแสดงคนหนึ่ง ฉะนั้นเลยมีผู้ใหญ่จำนวนมากที่คอยกดดันเธอ ส่วนฉันที่เป็นพี่สาวก็ช่วยอะไรไม่ได้ ก็คงต้องยอมไปบ้าง หลินหยาง คุณอย่าโกรธเลยนะคะ คิดซะว่าตามเสี่ยวหยูไปร่วมงานเลี้ยงก็แล้วกัน"

ซูเหยียนกล่าว

"ผมลองถามเสี่ยวหยูดูแล้วกัน"

หลินหยางหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาซูหยู

เขาโทรอยู่หลายสายกว่าจะติด

"ขอโทษด้วยนะคะพี่เขย ตอนนี้ฉันกำลังเร่งอัดรายงานก็เลยยุ่งนิดหน่อย"

เสียงของซูหยูเต็มไปด้วยความเกรงใจและรู้สึกผิด

ตอนนี้เธอยังถ่ายละคร ฉะนั้นเธอจึงไม่สามารถเล่นโทรศัพท์ได้

"เสี่ยวหยู ถามอะไรหน่อยสิ งานเลี้ยงที่ผู้กำกับฉีซือโหมวจัดขึ้นเป็นงานอะไรเหรอ?"

หลินหยางถาม

"พี่เขยคะ ทำไมพี่ถึงถามคำถามนี้ขึ้นมา?" ซูหยูถามด้วยความประหลาดใจ

"เมื่อสักครู่หลานสาวของฉีซือโหมวเดินทางมาสตูดิโอของเธอโดยเฉพาะเพื่อมอบบัตรเชิญให้พี่สาวของเธอและบีบบังคับให้ไปร่วมงาน!"

"อะไรนะ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

ซูหยูตกตะลึง

"งานเลี้ยงนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลใช่ไหม?" หลินหยางถามอย่างเคร่งขรึม

"เอ่อ...ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันรู้แค่ว่าผู้กำกับฉีร่วมสร้างภาพยนตร์กับทางฝั่งฮอลลีวูดเรื่องหนึ่ง ว่ากันว่าลงทุนไปกว่าสองพันล้านเหรียญและเป็นภาพยนตร์ที่ได้รับความสนใจที่สุดในปีนี้ ดูเหมือนว่างานเลี้ยงนี้จะจัดขึ้นเพื่อภาพยนตร์เรื่องนี้"

"จริงเหรอ?"

หลินหยางครุ่นคิด

"พี่เขยคะ คุณอย่างกังวลไปเลย พวกพี่ไม่ต้องมาหรอก ฉันจะให้ผู้กำกับซ่งไปพูดกับผู้กำกับฉีเอง เขาจะได้ไม่ไปทำให้พวกพี่ลำบากใจอีก" ซูหยูกล่าว

"เสี่ยวหยู อย่า แบบนี้จะทำให้เธอลำบากใจเสียเปล่า พี่กับเสี่ยวเหยียนไปร่วมงานก็จบเรื่องแล้ว!"

เพราะเปิดลำโพงจึงทำให้ซูเหยียนก็ได้ยินพร้อมกับรีบพูดเกลี้ยกล่อม

"แต่พี่คะ..."

"ทำตามที่เราพูดดีแล้ว!"

ซูเหยียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ซูหยูไม่กล้าตัดสินใจและเธอรู้ว่าคนที่ตัดสินใจไม่มีทางเป็นซูเหยียน แต่กลับเป็นหลินหยาง

"เสี่ยวหยู เธอตั้งใจทำงานนะ แล้วตอนค่ำเราไปเจอกันที่งานเลี้ยง"

หลินหยางกล่าวและจากนั้นก็วางสายไป

ซูหยูมองดูโทรศัพท์และจู่ๆ ก็รู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา

"เสี่ยวหยู เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?"

ซ่งจิงเห็นซูหยูทำหน้ากังวลใจไม่ปกติก็เลยวางโทรโข่งในมือลงพร้อมกับวิ่งเข้ามาถามไถ่

"ผู้กำกับซ่ง เมื่อสักครู่พี่เขยของฉันโทรมาบอกว่าหลานสาวของผู้กำกับฉีเชิญพวกเขาสองคนไปร่วมงานเลี้ยงคืนนี้"

"อะไรนะ? ประธานหลินก็มาด้วยเหรอ?"

ซ่งจิงตกใจและจากนั้นก็หัวเราะมีเสียง "ฉีซือโหมว! ข่าวไวเหมือนกันนะเนี่ย! เขารู้ด้วยเหรอว่าต้องเชิญประธานหลินของเรา! ฮึฮึฮึ..."

"ผู้กำกับซ่ง ฉันคิดว่าผู้กำกับฉีอาจจะไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของพี่เขยของฉัน..."

"ไม่รู้? แล้วเขาจะเชิญประธานหลินไปทำไมกัน?"

"ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ผู้กำกับซ่ง ฉันรู้สึกต้องมีอะไรไม่ปกติแน่ๆ งานเลี้ยงคืนนี้...จะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

ซูหยูกล่าวด้วยความกังวลใจ

ซ่งจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและจากนั้นก็หัวเราะ "ไม่ต้องกังวลไป ไม่มีอะไรหรอกหน่า รีบไปทำงานให้เสร็จเถอะ"

"ค่ะ"

ซูหยูพยักหน้า แต่ก็ยังแสดงสีหน้าคิดมากกังวลใจ

สถานที่จัดงานเลี้ยงไม่ได้ถูกจัดขึ้นที่เจียงเฉิน แต่กลับเป็นชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหมิงจูการ์เด้น ณ เมืองซ่านหู้

เป็นงานเลี้ยงแบบเปิดโล่ง

ว่ากันว่าค่าธรรมเนียมการเช่าสถานที่สำหรับห้องจัดเลี้ยงเพียงอย่างเดียวมีค่าใช้จ่ายมากถึงสองแสนเหรียญ และค่าอาหารอย่างต่ำคือสองล้านเหรียญ

ที่นี่ไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชมในวันธรรมดา และมีเพียงคนดังหรือมหาเศรษฐีเท่านั้นที่สามารถจองได้

ซูเหยียนเคยเห็นการแนะนำเกี่ยวกับสถานที่หรูหราแห่งนี้ในวิดีโอสั้นๆ ผ่านทางติ๊กต่อก ดังนั้นเธอจึงรู้เกี่ยวกับสถานที่นี้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"คุณไม่ได้ใส่เนกไท!"

พนักงานเสิร์ฟกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"มีกฎแบบนี้ด้วยเหรอ?"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"หลินหยาง ฉันลงไปหาซื้อเนกไทกับคุณดีกว่าค่ะ"

ซูเหยียนเห็นเข้าก็รีบกล่าวออกมา

"คุณผู้หญิงครับ คุณไม่จำเป็นต้องลงไปด้วยตัวเอง ที่ชั้นสิบเจ็ดมีห้างสรรพสินค้าอยู่ เราสามารถให้บริการเนกไทแก่คุณผู้ชายท่านนี้ได้โดยไม่คิดเงิน ผมพาเขาไปได้ครับ" พนักงานเสิร์ฟกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ก็ดีเหมือนกัน"

ซูเหยียนพยักหน้าและหันไปมองหลินหยาง "คุณตามเขาไปแล้วกัน ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่!"

หลินหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้า "ก็ได้ คุณรอผมอยู่ตรงนี้นะ ฟังนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นคุณต้องโทรหาผมทันที"

"ไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปหาเสี่ยวหยู ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

"อืม!"

หลินหยางพยักหน้าและจากนั้นก็เดินตามพนักงานเสิร์ฟเข้าไปในลิฟต์

ซูเหยียนรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาซูหยูทันที

"พี่คะ! ฉันอยู่นี่!"

ไม่นานซูหยูก็วิ่งเข้ามา

ซูเหยียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"พี่เขยล่ะ?"

ซูหยูถามด้วยความประหลาดใจ

"เขาไม่ได้ใส่เนกไทมา! ก็เลยเข้ามาไม่ได้"

ซูเหยียนกล่าวอย่างลำบากใจ

"ไม่ได้สวมเนกไทก็ไม่ให้เข้า? มีกฎแบบนี้ด้วยเหรอ?"

ซูหยูเองก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

แต่เธอก็มาที่นี่เป็นครั้งแรกและไม่รู้กฎระเบียบของที่นี่ ก็เลยไม่ได้สงสัยอะไรมากนัก

"คุณซูหยู ได้โปรดมอบพี่สาวของคุณให้ฉันเถอะ!"

ขณะนี้เองก็มีเสียงหัวเราะหนึ่งดังขึ้น