สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3184

หญิงสาวทั้งสองตกใจเล็กน้อยและค่อยๆ หันไปมอง

"คุณฉี?"

ซูหยูร้องเรียกเสียงหลง

ซูเหยียนเองก็หน้าถอดสีและเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มีเลศนัยของฉีหวานอวี่ก็ทำให้เธอรู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเท่าไร

"คุณซูหยู ฉันมีเรื่องจะพูดธุระกับพี่สาวของคุณนิดหน่อยหน่ะ ไม่ทราบว่าขอตัวพาเธอไปหน่อยได้ไหม?"

ฉีหวานอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

น้ำเสียงและท่าทางของเธอยากจะรู้ได้ว่ากำลังคิดอะไร

"คุณฉี คุณไม่รู้จักอะไรกับพี่สาวของฉัน ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับเธอเหรอคะ?"

ซูหยูถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

"ทำไม? ดูเหมือนว่าคุณไม่ค่อยไว้ใจฉันเท่าไรนัก?"

ฉีหวานอวี่หรี่ตาลงถาม

"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คุณฉีอย่าเพิ่งเข้าใจผิดไป ฉันเพียง...เพียงแค่ถามไปเท่านั้นเอง" ซูหยูรีบปฏิเสธ

ด้วยอำนาจของฉีซือโหมวคุณปู่ของฉีหว่านอวี่แล้วนั้น เพียงคำเดียวก็ทำให้ซูหยูจบชีวิตเส้นทางบันเทิงลงได้

ถึงตอนนั้นความพยายามตั้งใจทั้งหมดหลายปีและการปลุกปั้นของหยางหัวก็จะสูญเปล่าไม่เหลืออะไร

สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ซูหยูต้องการให้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

"ขอโทษนะ ฉันไม่อยากบอกคุณ!"

ฉีหวานอวี่กล่าวออกมาอย่างมั่นหน้าและไม่สนใจความรู้สึกของซูหยูเลยแม้แต่นิดเดียว

สีหน้าของซูหยูเปลี่ยนไปและพูดไม่ออก

"คุณฉี ฉันคิดว่าเราควรจะมีความเคารพซึ่งกันและกัน หากเรื่องเล็กน้อยแค่นี้คุณยังทำไม่ได้ งั้นก็ขอโทษนะคะ ฉันไม่มีทางไปกับคุณเด็ดขาด"

ซูเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังและเสียงเคร่งขรึม

"ไม่มากับฉัน? ฮึ คุณซูเหยียน คุณแน่ใจเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้นอนาคตของซูหยูน้องสาวของคุณคงไม่รู้จะเป็นยังไงเหมือนกัน!"

ฉีหวานอวี่หัวเราะชอบใจ

"คุณฉี! คุณอย่ามากเกินไปนะคะ!"

ซูหยูโกรธจนตัวสั่น

"ซูหยู แสดงภาพยนตร์แค่ไม่กี่เรื่องก็คิดว่าตัวเองเป็นดาราชื่อดังที่จะมาเถียงกับฉันได้อย่างนั้นเหรอ คุณก็แค่เพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่กี่ปีมีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับคนระดับคุณปู่ของฉัน? ฉันสั่งให้คุณก้มหัวคุณก็ต้องก้มหัว1night ไม่งั้นพรุ่งนี้อาณาจักรมังกรไม่มีใครรู้จักชื่อคุณแน่!"

ฉีหวานอวี่กล่าวอย่างเย็นชาและแววตาที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

"คุณ..."

ซูหยูอ้าปากค้างแต่กลับพูดอะไรไม่ออก

"พอได้แล้ว!"

ขณะนี้เอง ซูเหยียนก็ตวาดออกมา "ฉันไปกับคุณก็ได้"

"พี่ พี่กำลังทำอะไรอยู่? เธอต้องไม่ได้มีเรื่องๆ มาคุยกับพี่แน่! พี่จะไปกับเธอไม่ได้นะ! อย่างมากก็แค่ออกจากวงการนี้เท่านั้นเอง!"

ซูหยูรีบตะโกนด้วยสีหน้าร้อนรนกังวลใจ

"ไม่เป็นไปนะเสี่ยวหยู ที่เธอมีวันนี้ได้ก็ไม่ง่ายเลย พวกเขาทำอะไรพี่ไม่ได้หรอกคนเยอะออกขนาดนี้! ไม่ต้องห่วงนะ"

ซูเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ คุณซูหยู คุณเห็นฉันเป็นคนยังไงกัน? ฉันไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับพี่สาวของคุณ ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไง? ฉันแค่จะแนะนำใครสักคนให้เธอรู้จักเท่านั้นเอง! เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันเป็นตัวร้ายอะไรนั่นหรอกนะ?"

ฉีหว่านอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

ซูหยูไม่พูดอะไร แม้จะพูดมาเช่นนี้ แต่ก็รู้ว่าฉีหวานอวี่ต้องมีแผนการอะไรไม่ดีกับซูเหยียนแน่นอน

เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว คงต้องรอให้พี่เขยกลับมา!

"คุณฉี เราไปกันเถอะค่ะ!"

ซูเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"อืม ตามฉันมา!"

ฉีหวานอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้มและจากนั้นก็หันหลังเดินไปห้องรับรองที่อยู่ไม่ไกลนัก

ห้องรับรองส่วนตัวนั้นดูหรูหราโอ่อ่ามาก แม้แต่ประตูยังตกแต่งด้วยหยกสีเหลืองทอง วิวหน้าต่างของห้องก็เป็นวิวแม่น้ำซ่านหู้ที่มองได้รอบทิศสุดลูกหูลูกตา พูดได้ว่าเป็นวิวที่ดีที่สุดในเมืองซ่านหู้

มีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่หน้าประตู

หากคนทั่วไปเข้าใกล้ห้องรับรองส่วนตัวนี้จะถูกขอให้ออกไป

ซึ่งก็คาดเดาได้ว่าคนที่อยู่ในห้องรับรองนี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

"สวัสดีครับคุณฉี หวังว่าคุณจะพอใจกับงานเลี้ยงในคืนนี้!"

เจ้าหน้าที่ที่อยู่หน้าประตูเห็นฉีหว่านอวี่เดินเข้ามาก็รีบเปิดประตูห้องและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"หยุดพูดเหลวไหลอะไรนั่นเสียที ฉันหวังเพียงแค่อยากให้งานเลี้ยงบ้าบออะไรนี่จบลงเร็วๆ มากกว่า!"

ฉีหว่านอวี่พูดแทรกออกไปทันที

ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องรับรอง

ห้องรับรองมีขนาดกว้างขวางและถูกแบ่งออกเป็นหลายห้อง

ฉีหว่านอวี่เปิดประตูของห้องๆ หนึ่งออก

ขณะนี้เอง ชายหนุ่มสองคนที่กำลังนั่งดูดบุหรี่และพูดคุยกันก็เงยหน้าขึ้นมองฉีหวานอวี่ที่กำลังเดินเข้ามา

"โอ๊ะ! คุณฉีมาแล้วเหรอเนี่ย?"

ชายสวมชุดสูทสีเทาคนหนึ่งลุกขึ้นยืนและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ทุกคนต่างมองออกไป

จากนั้น็พบว่าเป็นซูหยู

"เสี่ยวหยู?"

ซูเหยียนตกตะลึง

"ขอโทษนะคะคุณฉีหว่านอวี่ ฉันไม่ต้องการให้คุณมาบีบบังคับให้พี่สาวของฉันต้องทำอะไรที่เธอไม่ยินยอม! และไม่ว่าผลจะเป็นยังไงฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเองค่ะ!"

ซูหยูกล่าวอย่างเกรี้ยวกราดและจากนั้นก็จูงมือซูเหยียนเดินออกไป

"สารเลว! รนหาที่ตายหรือไง!"

ฉีหวานอวี่โกรธมากพร้อมกับสั่งชายคนนั้นรีบเข้าไปขวางทั้งสองไว้และตะโกนด่าทอ "นังสารเลว! ฉันสั่งให้พี่สาวของแกอยู่ก็ต้องอยู่! กล้าลองดีกับฉันเหรอ? เชื่อไหมว่าฉันสามารถทำให้พวกเธอสองคนออกจากห้องนี้ไม่ได้เลยคอยดู!"

"งั้นก็ลองดู อย่างมากก็แค่ไม่ได้เป็นดาราอีก ถ้าคุณกล้าลงมือ ฉันจะตะโกนให้คนมาช่วย คนในงานออกจะเยอะขนาดนี้! ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครจะเสียหายมากกว่ากัน!"

ซูหยูตะคอกด้วยสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว

"แก! !"

ฉีหวานอวี่โกรธจนตัวสั่นและจากนั้นก็คิดจะลงมือสั่งสองผู้หญิงทั้งสอง

และขณะนี้เองก็มีเสียงหัวเราะหนึ่งดังขึ้น

"เสียวอวี่ อย่าใจร้อน ทุกคนล้วนเป็นเพื่อนกัน ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย!"

เมื่อออกมองก็เห็นว่าเป็นฉีเฟยหลง!

จากนั้นก็เห็นเขาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มและแยกทั้งสองฝ่ายออกจากกันพร้อมกับส่งสายตาให้ฉีหว่านอวี่และจากนั้นก็หันไปกล่าวด้วยรอยยิ้ม "คุณซูเหยียน คุณซูหยู อย่าโกรธไปเลยนะครับ ปกติแล้วน้องสาวของผมมักเป็นคนอารมณ์ร้อนก็เลยพูดแรงไปบ้าง อย่าเก็บไปคิดมากเลยนะครับ!"

"ไม่เป็นไรค่ะ แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่สามารถทำตามคำขอของคุณได้!"

ซูเหยียนกล่าวอย่างเย็นชา

"ไม่เป็นไรๆ ที่ผมขอให้เสี่ยวอวี่เรียกคุณซูเหยียนมาเพราะผมต้องการเป็นเพื่อนกับคุณเท่านั้นเอง แต่ในเมื่อคุณไม่อยากเป็นเพื่อนกับผมก็ไม่เป็นไร เชิญคุณทั้งสองไปสนุกกับงานเลี้ยงที่จัดขึ้นได้เลยครับ แล้วก็คิดซะว่าผมไม่เคยพูดเรื่องนี้ออกมาแล้วกัน!"

ฉีเฟยหลงกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างเกรงอกเกรงใจ

ซูเหยียนพยักหน้าและเดินออกไปจากห้องรับรองพร้อมกับซูหยู

"พี่คะ ทำไมพี่ถึงปล่อยนังตัวดีสองคนนั้นไป?" ฉีหวานอวี่โกรธจนบ่นออกมา "นังสองคนนั่นอวดดีเกินไปแล้ว! ถ้าไม่สั่งสอนพวกมันซะบ้างฉันคงไม่มีทางเย็นลงได้หรอก!"

"เสียวอวี่ เธอใจร้อนมากเกิน!"

ฉีเฟยหลงกล่าวด้วยสีหน้าตำหนิ "ถ้าเธอทะเลาะกับพวกเธอจริงละก็ ต่อให้เธอชนะ แต่ถ้าคนอื่นเห็นหรือได้ยินเข้า แล้วถ้าเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป เราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แถมยังอาจส่งผลกระทบถึงคุณปู่ได้ ผลที่ตามมานี้เธอรับได้เหรอ?"

"แต่ พี่คะ...หรือจะปล่อยให้เรื่องนี้จบไปแบบนี้เหรอ?"

ฉีหวานอวี่กัดฟันถาม

"ไม่มีทาง เรามีวิธีจัดการกันคนละแบบ คนอย่างซูหยูที่ยังไม่ทันดังก็กล้าลองดีกับเราแบบนี้ ถ้าอนาคตเธอมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาแล้วเล่นงานเราละก็ แบบนั้นตระกูลเราต้องแย่กันหมดแน่"

ฉีเฟยหลงหรี่ตาลง "ปล่อยพวกเธอไปก่อน เพียงแค่พวกเธอทั้งสองยังอยู่ในงานเลี้ยง เรื่องนี้ฉันต้องเอาคืนแน่นอน!"