สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3202

ไม่ว่าจะเป็นคำพูดและเครื่องแบบ ตำแหน่งของคนคนนี้นั้นใหญ่กว่าหลินหยางแน่นอน

ระหว่างที่หลินหยางคิด รีบกำหมัดแล้วพูดขึ้น: “ตอบกลับนายท่าน เป็นแบบนี้ท่านชายจะเสด็จมาตรวจสอบคุกสวรรค์ ผู้น้อยกังวลว่าจะมีข้อผิดพลาดเลยมาตรวจดู”

“มาดู?เธอไม่รู้หรอว่าในนี้เป็นคุกที่ขังนักโทษชั้นหนัก?รีบออกไปเดี๋ยวนี้ ถ้าหากเห็นเธอเข้ามาในนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต ฉันจะตัดแขนขาเธอให้ขาดแล้วนำเธอห้อยบนกำแพงอย่างสองคนนี้!”

คำด่าของคนคนนั้นดุร้ายอย่างมาก

“รับทราบ...ข้าน้อยขอลา”

หลินหยางทำสีหน้าขอร้องแล้วรีบจากไป

กลับไปถึงที่ห้องพักแขก ตี้หนี่ว์มาหาพอดี

“เธอไปไหน?เมื่อกี้เคาะประตูไม่มีได้รับการตอบรับ ฉันเคยเตือนเธอแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่างไปไปเรื่อย?”

ตี้หนี่ว์จ้องหลินหยางแล้วพูดอย่างเย็นชา

“ฉันไปที่คุกสวรรค์”

“ไปคุกสวรรค์?”

เสียงของตี้หนี่ว์สั่นขึ้นแล้วรีบถาม: “เธอเจอพ่อแม่ฉันไหม?”

“เห็นแล้ว ถูกตัดแขนและขา แล้วยังถูกห้อยที่กำแพงใช้ยาเม็ดนั้นยื้อชีวิตไว้ ทั้งวันทั้งคืนต้องทุกข์ทรมาน”

หลินหยางพูดแล้วส่ายหัว

ตี้หนี่ว์ได้ยินถึงกับน้ำตาคอเป้า เขาไม่ได้ร้องไห้ออกมาแต่กำหมัดไว้แน่นๆ ความเกลียดชังลึกเข้าไปในข้างใน

“แขนขาขาด ตามทักษะด้านการแพทย์ของดินแดนแห่งความเงียบและความตายจะรักษาไม่ยากเลย แผลของเนื้อหนังแค่เล็กๆ สิ่งที่รักษายากที่สุดคือแผลในใจ!คุณจิน พรุ่งนี้ฉันจะลงมือช่วยพ่อแม่เธอ ถือว่าตอบแทนบุญคุณเธอ!ต่อจากนี้เราทั้งสองไม่มีเรื่องค้างคากัน พ่อแม่ของเธอเธอดูแลเองนะ”

หลินหยางพูดอย่างสงบ

“ได้!คุณหลินหยาง ฉันจะรอข่าวดีจากเธอ เธอได้ดอกเทียนซวนเย่ไว้ในมือแล้วฉันจะคิดวิธีพาเธอหนีไปจากราชวงศ์ดาบ!”

ตี้หนี่ว์พูดอย่างลึกซึ้ง

ถ้าช่วยพ่อแม่เขาออกมาได้เขาก็จะไม่อยู่ที่นี่ต่อ

“อืม”

หลินหยางพยักหน้า

แต่ในเวลานี้มีเสียงกรีดร้องนั้นดังขึ้นมา

“มีคำสั่งจากท่านชาย!ให้ท่านไปเข้าเฝ้าห้องโถงราชวงศ์ดาบ!”

เมื่อคำพูดนี้กระจายออกมาตี้หนี่ว์ถึงกับสีหน้าขาวซีด ในดวงตาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและจริงจัง

“ใช่แล้ว ท่านชายสั่งว่าท่านและผู้ดูแลดอกไม้ท่านนั้นไปพร้อมกัน และนำตัวผู้แลดอกไม้ไปด้วย”

ข้างนอกขันทีพูดอีกรอบ

“รู้แล้ว”

หลินหยางเห็นสีหน้าที่ตึงเครียดและจริงจังของตี้หนี่ว์ ก็เลยพูดตะโกนไป

ตี้หนี่ว์มองตาหลินหยาง พูดอย่างเสียงแหบ: “ครั้งนี้ไม่ไปไม่ได้เด็ดขาดเลย แต่ว่าเรื่องของท่านชายฉันเคยเล่าให้เธอฟังเยอะแล้ว ครั้งนี้ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่สงบสุขไหม แต่เธอ....อาจเกิดเรื่อง!”

“เขาจะฆ่าฉัน?”

หลินหยางถามอย่างสงสัย

“อาจไม่ แต่อาจแย่กว่าที่เธอคิดไว้”

“แผนยังไม่ได้ดำเนินการ จะมาล้มตอนนี้ไม่ได้นะ ไปดูหน่อยเถอะ”

หลินหยางพูดอย่างนิ่งๆแล้วเดินไปทางข้างนอกห้อง

ตี้หนี่ว์สูบหายใจลึกๆแล้วตามไป

อย่างรวดเร็วภายใต้การนำพาของขันที ทั้งสองก็มาถึงที่วังดาบ

วังดาบเป็นพระราชวังของท่านชาย ไฟสีทองสว่างไสวหรูหรามาก

ในขณะที่ทั้งสองห้องเข้าไปในวัง สามารถเห็นหน้าประตูของวังนั้นมีนางสนมกำนัลในนั้นยืนอยู่สองแถว พวกเขามีหน้าตาที่สวนงามและยังดูเด็ก

แต่ไม่ต้องถามใบหน้าของทุกคนก็เกรงกลัวเต็มไปหมด ทุกคนก้มหน้าไม่กล้ามองใครเลย

“ฝ่าบาท ท่านตี้หนี่ว์และผู้ดูแลดอกไม้มาแล้ว!”

ขันทีเดินไปตรงหน้าประตูวังแล้วกำหมัดทำความเคารพพูดขึ้น

“เรียกพวกเขาเข้ามา”

ข้างในมีเสียงขี้เกียจดังขึ้น

“รับทราบ”

ขันทีหันตัวไปยิ้มหรี่ตาแล้วพูด: “รีบเข้าไปเถอะ ฝ่าบาทเรียกพบแล้วเป็นเกียรติของพวกเธอ!”

ตี้หนี่ว์ลังเลสักพักแล้วก้าวเดินออกไป

หลินหยางไม่ลังเลอะไร

แต่เมื่อเข้าไปไม่กี่ก้าว กลิ่นฉุนของเลือดลอยอยู่ในอากาศ

“ไม่เข้าใจ?จินเซวียนหนี่ว์ อย่าแกล้งโง่ทั้งๆที่รู้!คนคนนี้เป็นผู้ดูแลดอกไม้อะไร?นี่เป็นผู้ช่วยที่เธอหามา?”

ท่านชายหัวเราะอย่างเย็นชา: “ตามที่ฉันเห็น เธออยากจะพึ่งคนคนนี้ช่วยพ่อแม่เธอออกมา จากนั้นก็หนีออกจากราชวงศ์ดาบ ถูกไหม?”

คำพูดนี้ออกมา ใจของตี้หนี่ว์เต้นอย่างแรง

หลินหยางเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปทางท่านชาย

“ทำไม?ฉันทายถูกแล้ว?”

ท่านชายหรี่ตายิ้มแล้วถาม

“ท่านชาย เซวียนหนี่ว์นั้นไม่มีเจตนาดังกล่าว คนคนนี้เป็นผู้ดูแลดอกไม้จริงๆ ฝ่าบาทมีบุญคุณกับเซวียนหนี่ว์ล้นฟ้า เซวียนหนี่ว์จะทรยศต่อฝ่าบาท?พ่อแม่ของฉันนั้นพวกเขาทรยศฝ่าบาท เป็นนักโทษของเมือง พวกเขาจะเป็นจะตายเซวียนหนี่ว์ไม่ถามถ่ายแล้ว!”

“จริงหรอ?อย่างนั้นฉันจะลองดูว่าเธอนั้นจะตัดใจจากพ่อแม่เธอได้จริงๆหรือป่าว!”

ท่านชายยิ้มแล้วกวักมือ

แล้วฉันก็เห็นคนสองคนถูกผลักออกไป

หัวของตี้หนี่ว์ก็สั่นขึ้น ทันใดก็ห้ามความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ให้ตัวเองนั้นรักษาความสงบไว้

“ลงมือ!”

ท่านชายตะโกน

คนข้างๆก็หยิบมีดขึ้นมาแล้วเริ่มฟันไปทางทั้งสอง

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชดังไปทั่วราชวงศ์ดาบ

ตี้หนี่ว์ดูอยู่ทุกกระบวนการแต่ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกออกมา

ทั้งสองคนก็ถูกลอกหน้าออกมา กระดูกถูกตัดจนหักก็ ไม่ขยันเลย

จนถึงทั้งสองนั้นช็อกไปเลย ท่านชายถึงโบกมือแล้วคนข้างๆก็พาทั้งสองจากไป

“ฮ่าๆ เป็นหญิงสาวที่ฉันนั้นชอบจริงๆ!แม้แต่พ่อแม่ของตัวเองก็ไม่แยแสเมื่อถูกลงโทษ จินเซวียนหนี่ว์เธอพิเศษจริงๆ!”

“ท่านชายก็พูดไป ถ้าหากว่าท่านชายชอบเซวียนหนี่ว์ เซวียนหนี่ว์ยอมที่จะปรนนิบัติท่านชาย เซวียนหนี่ว์พูดก่อนนะว่าหลังจากนี้หนึ่งเดือน วันคล้ายวันเกิดของฝ่าบาทเซวียนหนี่ว์จะแต่งเข้าวังอย่างเป็นทางการเพื่อนปรนนิบัติท่านชาย”

ตี้หนี่ว์พูด

“อีกหนึ่งเดือนนานไปแล้ว ฉันจะเอาเธอไปนอนด้วยคืนนี้เลย!”

ท่านชายหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็โยนมีดในมือไปตรงเท้าของจินเซวียนหนี่ว์ แล้วแสดงสีหน้าที่ดุร้ายออกมา

“อีกอย่าง ฉันก็ยังไม่ได้เชื่อใจเธอมากเท่าไหร่ เอาแบบนี้เธอให้ฉันควักหัวใจของผู้ดูแลดอกไม้ที่เธอหาสิ!ฉันก็เชื่อใจเธอแล้ว เข้าใจไหม?”