สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3205

ตี้หนี่ว์ไม่เคยคิด ว่าคนหนึ่งจะเข้าใจสรีระร่างกายได้เช่นนี้ ยิ่งทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว คาดไม่ถึงว่าเขาจะสามารถแล่ออกมาได้อย่างง่ายดาย

เล็กจนถึงโคนขน ไขมันด้านในผิวหนัง ใหญ่จนถึงอวัยวะภายในกระดูก…

เวลาครึ่งชั่วโมง เลือดแดงสดขององค์รัชทายาทก็หยดออกมา ไม่มีรูปร่างเหมือนคนแล้ว

แต่แขนขาทั้งสี่ของเขาสมบูรณ์ดี อวัยวะภายในไม่ได้รับความเสียหาย

แต่เช่นนี้ จิตใจของเขาถูกหลินหยางทำให้สูญหายไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ความเย่อหยิ่งและใช่อำนาจบาตรใหญ่

เขาในเวลานี้ เหมือนกับกระต่ายที่ถูกทำให้ตกใจกลัว กำลังสั่นเทาอยู่ภายใต้การปราบปรามของหลินหยาง

เป็นยังไง?รู้ว่าต้องทรมานคนยังไงหรือยัง?”

หลินหยางมององค์รัชทายาทที่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ดึงหนังศีรษะที่เกือบจะถูกเขาเคี้ยวจนเละออกมา และถามด้วยเสียงเรียบเฉย

“ปีศาจร้าย…เจ้าเป็นปีศาจร้าย…เจ้าเป็นปีศาจร้าย!”

องค์รัชทายาทพูดตะโกนเสียงดัง“ทหารเข้ามา!ช่วยด้วย!ช่วยข้าด้วย!รีบมาช่วยข้า!”

“แย่แล้ว!”

ตี้หนี่ว์รีบพุ่งเข้ามาจะอุดปากองค์รัชทายาทไว้

แต่วินาทีต่อมา

ผลัวะ!

พลังที่แข็งแกร่งของหลินหยางพุ่งตรงเข้าที่ร่างองค์รัชทายาท

องค์รัชทายาทไม่ทันได้รับมือ ร่างกายก็ถูกพลังที่แข็งแกร่งของหลินหยางทำให้ระเบิด ผิวหนังและกระดูกทั้งหมดแตกเป็นเสี่ยงๆ กระจายไปรอบด้าน

ตี้หนี่ว์ที่พุ่งเข้ามายังไม่ทันได้ตอบสนองกลับมา ก็ถูกเลือดแดงสดกระเซ็นทั่วร่างกาย

ตี้หนี่ว์ตกตะลึง

หลินหยางส่งมีดให้เธออย่างไม่รีบร้อน และพูดเสียงเรียบเฉย“ตัดหัวแปดคนนี้ลงมา”

ตี้หนี่ว์มองมีดในมือด้วยความมึนงง และมองไปที่ประตูใหญ่ กลับพบว่าไม่มีคนเข้ามา

“ไม่ต้องดูแล้ว เวลาที่ฉันเข้ามาได้มองสังเกตแล้ว ด้านนอกมีทหารองครักษ์ไม่กี่คน พวกเขาไม่มีทางเข้ามา ถึงแม้ว่าจะเข้ามา ก็ต้องตายเท่านั้น”

หลินหยางในขณะที่พูด ก็หนีบเข็มเงินออกมา ฝังบนคอของตัวเอง

วินาทีนี้ ใบหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวขยับไปมา

เวลาไม่นาน คาดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นองค์รัชทายาทแล้ว

“คุณจะสวมรอยเป็นองค์รัชทายาท?”

ตี้หนี่ว์พลั้งปากพูดออกมา

“นี้เป็นวิธีที่ดีที่สุด สามารถช่วยพ่อแม่เธอออกมาได้ และสามารถให้ฉันสะดวกในการเข้าใกล้ดอกเทียนซวนเย่ได้”

หลินหยางพูดเสียงเรียบเฉย

ตี้หนี่ว์ดวงตาทั้งสองข้างก็เปล่งประกายขึ้นมา

หรือว่าที่หลินหยางฆ่าองค์รัชทายาทอย่างไม่ลังเล ก็เป็นเพราะว่าเขาคิดแผนนี้ไว้แล้ว

“มีราชโองการ”

ตี้หนี่ว์ชะงักไปเล็กน้อย มองไปทางหลินหยาง

เห็นขันทีถือราชโองการวิ่งถลันเข้ามา

มองเห็นฉากที่น่าเวทนา ขันทีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที แต่เหมือนเขาจะเคยเห็นฉากนี้หลายครั้งแล้ว สีหน้าก็กลับสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว

“เอ๋? องค์รัชทายาท ทำไมท่านถึงใส่เสื้อผ้าเหมือนกับคนงานที่ดูแลสวนดอกไม้ล่ะ?”หญิงชราถามด้วยความสงสัย

“คนดูแลสวนดอกไม้ถูกข้าฆ่าตายแล้ว ข้าเห็นว่าเสื้อผ้าของมันไม่เลว ก็ดึงมาลองดู…？เสื้อผ้าของเจ้าก็ไม่เลว”

หลินหยางจ้องมองขันทีด้วยความหยอกล้อ

ขันทีท่วมตัวสั่นเทา รีบยิ้มและพูด“ฝ่าบาท ท่านก็ปล่อยข้าไปเถอะ พระบิดาของท่านมีราชโองการ เชิญท่านไปตำหนักเจี้ยนชิงเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยง!”

“เข้าร่วมงานเลี้ยง?”

“คนสำนักทะเลดาบจากทางใต้มาแล้ว อยากจะเกี่ยวดองกับพวกเรา พระองค์มีราชโองการให้ท่านจำเป็นต้องไปเข้าร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ ฝ่าบาท ท่านไม่สามารถบ่ายเบี่ยงได้ ถ้าหากไม่ไป พระองค์ต้องทรงกริ้วแน่นอน…”

ขันทีพูดอย่างระมัดระวัง

ตั้งใจร่างราชโองการ?ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้องค์รัชทายาทเคยผิดนัดหลายครั้งแล้ว

หลินหยางไตร่ตรองสักพัก ก็พยักหน้าและพูด“ได้ ข้ารู้แล้ว คืนนี้ข้าจะไป”

“กระหม่อมขอตัวก่อน!”

ขันทีรีบวิ่งออกไปทันที ไม่กล้าพูดจาอีก