สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3206

"คุณจะไปไหนไม่ได้!"

ทันทีที่ขันทีอาวุโสเดินออกไป จากนั้นตี้หนี่ว์ก็ร้องตะโกนออกมา

"หากผมไม่ไปและถูกกษัตริย์ลงโทษเข้า แน่นอนว่าจะต้องให้คนมาจัดการผมแน่ๆ การมาพูดคุยเพียงลำพังเช่นนี้ ผมเกรงว่าจะเป็นที่สงสัยเอาได้"

หลินหยางหันไปมองตี้หนี่ว์ "ผมขอถามอะไรหน่อย มียอดฝีมือชั้นสูงรายล้อมอยู่รอบข้างของกษัตริย์ใช่ไหม?"

"เขามีองครักษ์ที่มีความสามารถน่าสะพรึงกลัวมากถึงขนาดที่เกือบเทียบเท่ากับระดับเทพเซียนแห่งแผ่นดิน และความสามารถของกษัตริย์ก็น่ากลัวอย่างมากด้วยเช่นกัน! คุณยังคิดจะออกอุบายเดิมซ้ำๆ โดยการคิดลงมือกับองค์รัชทายาทเพื่อจัดการกษัตริย์อย่างนั้นเหรอ? ถ้าเป็นเช่นนั้นฉันขอแนะนำให้คุณล้มเลิกความคิดนี้ซะ หากคุณคิดจะลงมือจริงละก็ ฉันเกรงว่าคุณคงไม่ได้แตะกษัตริย์อย่างแน่นอน!"

ตี้หนี่ว์พูดอย่างตรงไปตรงมาราวกับรู้ว่าหลินหยางกำลังคิดอะไร

"งั้นก็คงต้องไปและจำเป็นต้องอยู่ให้ถึงคืนนี้!"

หลินหยางกล่าวและจากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง "ส่งคนเข้ามา!"

เวลาผ่านไป ผู้คุมคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

"ขอรับ!"

"ฟังนะ พาตัวพ่อแม่ของตี้หนี่ว์เข้ามา"

"ขอรับ!"

ผู้คุมวิ่งออกไป

"ผู้นำพันธมิตรหลิน..."

"คุณออกไปก่อน"

หลินหยางกล่าว

ตี้หนี่ว์สูดหายใจเข้าและจากนั้นก็คุกเข่าลงพร้อมกับโขกศีรษะต่อหน้าหลินหยางอยู่หลายครั้ง

"ผู้นำพันธมิตรหลิน บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่มีวันลืม และอนาคตข้างหน้าฉันขอยอมทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนความดีของคุณในครั้งนี้!"

"พูดเกินไปแล้ว! รีบไปเตรียมตัวพาพ่อแม่ของคุณไปจากที่นี่ หลังจากหนีไปจากที่นี่แล้วก็ให้มุ่งหน้าไปที่พันธมิตรชิงเซวียน เอาสิ่งนี้ไปหาหัวเทียนไห่หรือเจ้าเมืองหนานหลีเฉิง พวกเขาจะช่วยรักษาพ่อแม่ของคุณและคอยคุ้มครองดูแลความปลอดภัยให้กับพวกคุณ"

หลินหยางยื่นป้ายคำสั่งชิ้นหนึ่งให้ตี้หนี่ว์และจากนั้นก็โบกมือ "ไปได้แล้ว"

ตี้หนี่ว์น้ำตาคลอและสุดท้ายก็โขกศีรษะอีกครั้งและหันหลังเดินจากไป

หลินหยางคอยมองตี้หนี่ว์เดินจากไป และจากนั้นก็หยิบเข็มเงินขึ้นมาปักไปที่ร่างกายของตัวเอง

เวลาผ่านไป พลังงานในร่างกายของเขาก็เดือดพล่านรุนแรงราวกับถูกเติมเต็มด้วยเลือด

ตกดึก

หลินหยางหาชุดสะอาดในตำหนักมาใส่และจากนั้นก็ติดตามขันทีอาวุโสไปงานเลี้ยง

ขันทีอาวุโสที่เดินนำอยู่ข้างหน้ามีอาการสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

เมื่อคนที่เดินผ่านไปมาเห็นองค์รัชทายาทเข้าก็ต่างพากันหวาดกลัวและหน้าซีดเผือด

คาดว่าชื่อเสียงความน่ากลัวขององค์รัชทายาทจะต้องเป็นสิ่งที่ทุกคนต่างรับรู้เป็นอย่างดี

ภายนอกตำหนักเจี้ยนชิง

"องค์รัชทายาทเสด็จมาแล้ว!"

จากนั้นก็มีเสียงร้องตะโกนดังขึ้น

หลินหยางเดินเข้าไปและเมื่อกำลังจะผ่านเข้าไปก็ได้ยินเสียงตะโกนดังครึกโครม

"ลุกขึ้น นั่งลงเถอะ"

กษัตริย์จับจ้องมองหญิงสาวคนนั้นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ขอบพระทัยฝ่าบาท"

"ใครคือเนี่ยชิงหงลูกสาวของเจ้าสำนักทะเลดาบหรือ?" กษัตริย์หรี่ตาลงถาม

"หม่อมฉันเองเพคะฝ่าบาท!"

หญิงผมสีฟ้าลุกขึ้นกล่าว

"อ้อ? เจ้าคือลูกสาวของเนี่ยเทียนหยวนหรอกหรือ? ดี! ดีมาก! ฮ่าๆๆ เจ้าเหมาะกับลูกชายของข้ามาก เหมาะมาก ฮ่าๆ...."

กษัตริย์หัวเราะชอบใจ

ทว่าเนี่ยชิงหงกลับกล่าวออกไปอย่างเคร่งขรึม "ฝ่าบาทเพคะ การอภิเษกสมรสกับอาณาจักรราชวงศ์ดาบเป็นเรื่องที่ท่านพ่อของหม่อมฉันคิดเองคนเดียว อันที่จริงแล้วหม่อมฉันไม่ได้มีความต้องการเช่นนี้เลยเพคะ!"

เมื่อพูดจบทุกคนต่างพากันเงียบกริบ

คนของทะเลดาบเองก็คิดไม่ถึงว่าเนี่ยชิงหงจะพูดออกไปเช่นนี้ ทุกคนต่างงุนงงและพากันมองไปที่เธอ

"เจ้าหมายความว่ายังไง?"

กษัตริย์หรี่ตาลงถาม

"หม่อมฉันยอมรับแต่เพียงผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น! หากองค์รัชทายาทของราชวงศ์ดาบสามารถชนะหม่อมฉันได้ เช่นนั้นหม่อมฉันก็จะยอมอภิเษกสมรสด้วยเพคะ"

เนี่ยชิงหงกล่าวและมองไปที่หลินหยางด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้