สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3207

คณะทูตจากสำนักทะเลดาบต่างพากันตกตะลึง

เนี่ยชิงหงต้องการท้าทายองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ดาบ? โดยที่ไม่เคยได้พูดกับพวกเขามาก่อนเลย!

"คุณหนู ที่เรามาครั้งนี้ก็เพื่อมาผูกมิตรแต่งงานกับราชวงศ์ดาบ คุณหนูเองควรจะต้องแต่งงานกับองค์รัชทายาท ไม่ว่าคุณหนูยอมหรือไม่ เรื่องนี้คุณหนูควรจะรู้ถึงจะถูก..."

ผู้อาวุโสคนหนึ่งเดินเข้ามาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ทำไม? ฉันเป็นหุ่นเชิดของทะเลดาบหรือไงกัน? ที่ต้องทำตามที่ทุกคนสั่ง? ที่ฉันยอมมาที่นี่ก็ถือเป็นการให้เกียรติท่านพ่อและทะเลดาบมากแล้ว พวกคุณยังเห็นว่ามันยังน้อยไปอีกเหรอ?"

เนี่ยชิงหงมองไปที่หลินหยางอย่างเยือกเย็น "องค์รัชทายาท ถ้าคุณมีความสามารถจริงก็ทำให้ฉันแพ้ให้ได้ อนาคตฉันไม่เพียงจะเป็นผู้หญิงของคุณ แม้แต่ชีวิตฉันก็ให้คุณ แต่หากคุณไร้ความสามารถ เช่นนั้นก็พูดได้เพียงว่าคุณไม่เหมาะสมเป็นสามีของฉันเข้าใจไหม?"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ไม่อยากสู้ด้วยก็ต้องสู้

คนของราชวงศ์ดาบต่างพากันมองไปที่องค์รัชทายาท

เพียงชั่วพริบตา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เขา

หลินหยางขมวดคิ้วและรู้สึกไม่มีความสุขเท่าไรนัก

เดิมทีมาที่นี่ก็เพื่อภารกิจบางอย่าง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้

"ลูกชายของข้าเป็นองค์รัชทายาท ปกติก็มักจะรับผิดชอบปฏิบัติงานด้านการปกครองและห่างหายจากการฝึกฝนต่อสู้มานาน แม่หนูน้อย เรื่องการแข่งขันต่อสู้อะไรนั่นล้มเลิกไปเสียเถอะ หากเจ้ายอมแต่งงานกับเขาก็แต่ง แต่หากไม่ยอม ข้าก็ห้ามอะไรเจ้าไม่ได้!"

ขณะนี้เอง กษัตริย์ก็กล่าวด้วยเสียงหัวเราะ

"ฝ่าบาทถ่อมตัวเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันได้ยินชื่อเสียงขององค์รัชทายาทมาบ้างว่าเป็นผู้นำกลุ่มคนรุ่นใหม่ในราชวงศ์ดาบ ที่หม่อมฉันเดินทางมาที่นี่วันนี้ก็เพื่อแข่งขันกับองค์รัชทายาท! หากองค์รัชทายาทเอาชนะหม่อมฉันได้ เช่นนั้นหม่อมฉันก็จะแต่งงานกับเขาและยอมรับการแต่งงานครั้งนี้จากใจจริง หม่อมฉันหวังว่าองค์รัชทายาทและฝ่าบาทจะยอมรับในข้อเสนอนี้เพคะ!"

เนี่ยชิงหงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"ฮ่าๆๆ แม่หนูน้อยช่างน่าสนใจมาก! ก็ได้! ก็ได้!"

กษัตริย์หัวเราะชอบใจและจากนั้นก็หันไปตรัสกับหลินหยาง "องค์รัชทายาท คุณหนูเนี่ยก็พูดมาเช่นนี้แล้ว เจ้าก็ลองแข่งกับนางดูแล้วกัน!"

กษัตริย์กลับไม่ได้คิดว่าองค์รัชทายาทจะสู้เนี่ยชิงหงไม่ได้ เขารู้มาโดยตลอดว่าองค์รัชทายาทมีการฝึกฝนทักษะวิชาเร้นลับต้องห้ามหลากหลายและถึงขั้นใช้คนเป็นในการในการฝึกปรุงกลั่นยา

สิ่งเหล่านี้แม้จะไม่ได้เป็นที่พูดถึงอย่างเปิดเผย แต่กษัตริย์ก็ยอมรับและอนุญาต

องค์รัชทายาทที่มีความเชี่ยวชาญด้านทักษะวิชาต้องห้ามมีหรือจะไม่รู้ทันผู้หญิงคนนี้?

หลินหยางแอบถอนหายใจและรู้ว่าถึงยังไงก็หนีไม่พ้น

เมื่อหนีไม่พ้นก็ทำได้เพียงยอมตอบตกลง

"ในเมื่อเจ้าอยากจะรู้ถึงความสามารถของข้า เช่นนั้นข้าจะยอมตอบตกลง!"

หลินหยางแสร้งทำเป็นอวดดีพร้อมกับลุกขึ้นยืนและกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เราจะประลองกันที่ไหน?"

"หม่อมฉันหวังว่าท่านจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี โถงแห่งนี้เล็กเกินไป เราออกไปประลองกันข้างนอกดีกว่าเพคะ"

เนี่ยชิงหงกล่าว

"ตกลง!"

หลินหยางพยักหน้าและเดินออกไปข้างนอก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัย

องค์รัชทายาทของราชวงศ์ดาบจะต้องเชี่ยวชาญชำนาญด้านการใช้ดาบ

แม้ว่าตัวเองจะใช้ดาบเป็น ทว่าทักษะของเขามีหรือจะเทียบได้กับคนของราชวงศ์ดาบ หากประมาทมากเกินไปจะต้องถูกสงสัยเอาได้อย่างแน่นอน

หากเป็นเช่นนั้น ความจริงจะต้องถูกเปิดเผยและต้องเกิดเรื่องอย่างแน่นอน

ทำยังไงดี?

หลินหยางขมวดคิ้วและครุ่นคิดหาวิธี

"เช่นนั้นได้อย่างไร? มีที่ไหนที่ผู้หญิงยอมให้ผู้ชายเริ่มก่อน? เจ้าเริ่มก่อนดีกว่า!"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าไม่สนใจ

"ฮึ มีความคิดผู้ชายเป็นใหญ่!"

เนี่ยชิงหงกล่าวอย่างเยือกเย็น "องค์รัชทายาทเพคะ เรื่องของท่านนั้นหม่อมฉันก็ได้ยินมาไม่น้อย! หม่อมฉันรู้ดีว่าท่านเป็นคนเช่นไร อันที่จริงการได้เป็นภรรยาของท่านนั้นต้องรับผิดชอบงานมากมาย! หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคนไม่ยอม หม่อมฉันเองก็เช่นกัน! แต่เพื่อสำนัก เพื่อท่านพ่อ ทำให้หม่อมฉันต้องทำเช่นนี้! แต่หม่อมฉันไม่อยากฝืนบังคับตัวเอง ฉะนั้นการประลองแข่งขันครั้งนี้ถือเป็นการดึงดันครั้งสุดท้ายของหม่อมฉัน!"

เมื่อพูดจบเธอก็ก้าวเท้าเดินออกไปหาหลินหยาง

"ฉะนั้นหม่อมฉันจะไม่ยอมออมมือ ในเมื่อท่านให้หม่อมฉันลงมือก่อน! เช่นนั้นท่านก็ระมัดระวังตัวให้ดี! หม่อมฉันจะแสดงความสามารถทั้งหมดที่มีออกมา!"

เมื่อพูดจบ

ควับ!

เนี่ยชิงหงก็พุ่งเข้ามาหลินหยางราวกับพายุที่ซัดกระหน่ำ

เพียงชั่วพริบตา พระจันทร์อันสุกใสก็หรี่ลง และพายุก็รุนแรงขึ้น

เนี่ยชิงหงเป็นเหมือนดาวตก เหมือนสายรุ้งที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ที่พยายามโจมตีหลินหยางโดยตรง

ดวงตาของหลินหยางชัดเจน เขาดูตื่นตระหนกและชักดาบออกมาเพื่อต่อสู้กลับทันที

แต่เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่รุนแรงของเนี่ยชิงหง มันก็สายเกินไปที่จะต้านทาน

ฟรึ่บ....

ดาบยาวแหลมคมเหมือนจะตัดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ขดตัวเป็นภาพติดตาผ่านดาบของหลินหยางและกดลงบนคอของเขาโดยตรง

ทั้งวังก็เงียบไปชั่วขณะ...