สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3209

“ปีศาจร้าย เป็นปีศาจร้ายจริงๆ!”

กษัตริย์นอนอยู่บนเก้าอี้ ถูกแปดคนหามกลับไปที่ตำหนัก ระหว่างก็ทางก่นด่าไม่หยุด

เกรงว่าจะผ่านไปกี่ชั่วโมง ความโกรธของเขาก็ยังคงไม่ถอดถอยลง

“ฝ่าบาท องค์รัชทายาททรงสะเพร่าไปชั่วขณะ อย่าทรงโมโหเลย ไม่ดีต่อร่างกาย!”

ขันทีที่อยู่ข้างกายรีบพูดทันที

“สะเพร่าไปชั่วขณะ?สะเพร่าอะไร จนกระทั่งไม่ใช้พลังตอบโต้?เจ้าเด็กนั่นต้องขี้เกียจแน่นอน คงจะฝึกฝนวิชาบำเพ็ญฌาน!”

กษัตริย์โกรธจนพูดตะโกน“รอให้ข้ารับเก็บดอกเทียนซวนเย่แล้ว ใช้สิ่งนี้เพื่อบินขึ้นสู่ดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดิน หลังจากที่กลายเป็นเซียน ข้าจะสั่งสอนเจ้าเด็กชั่วคนนี้”

“กระหม่อมขอให้ฝ่าบาทบินขึ้นสวรรค์สำเร็จ!”

ขันทีรีบยิ้มและพูด

เร็วมาก ร่างกายที่ราวกับเนื้อภูเขาของกษัตริย์ถูกหามเข้ามาในตำหนักสวนดอกไม้

ตอนนี้ ตำหนักสวนดอกไม้มีด้านในสามชั้นและด้านนอกสามชั้น เต็มไปด้วยทหารองครักษ์ที่ยืนเต็มไปหมด

ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกัน

“ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นปี!”

เสียงราวกับคลื่น

“ยืนขึ้น!”

กษัตริย์โบกมือ ขี้เกียจมองคนเหล่านี้ ดวงตาเล็กแค่มองสังเกตบนดอกเทียนซวนเย่ที่ถูกทุกคนล้อมรอบ

ดอกเทียนซวนเย่ในคืนนี้โดดเด่นเป็นพิเศษ

กลีบของมันปรากฏท่าทีผลิบาน ทั้งเต็มไปด้วยรังสีสะท้อนรอบทิศ ร่วมกับแสงพระจันทร์ที่ส่องแพรวพราว โดดเด่นเป็นพิเศษ ราวกับ ดอกไม้มหัศจรรย์

ดวงตาสองคู่ของกษัตริย์ร้อนแผดเผาเป็นอย่างยิ่ง ปรากฏความปรารถนา

แค่ได้ครอบครองดอกเทียนซวนเย่ เขาก็คือคนแรกในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ดาบที่บินขึ้นดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดิน

ถึงเวลานั้น ราชวงศ์ดาบทุกคนก็ต้องยอมสยบต่อเขา เขาจะขยายอาณาจักรดินแดนแห่งความเงียบและความตาย เขาต้องดินแดนแห่งความเงียบและความตายทั้งหมด

“แบ่งเขตและดินแดนแยกเป็นสองส่วน ข้าจะเป็นกษัตริย์มหาอำนาจ กลายเป็นกษัตริย์ทุกยุคทุกสมัย ทั้งหมดนี้ก็เพราะดอกเทียนซวนเย่!”

กษัตริย์หรี่ตามองพลางยิ้ม ในดวงตามีความเพ้อฝัน

“จริงสิ ตี้หนี่ว์ล่ะ?”

ก็เป็นเวลานี้ กษัตริย์นึกอะไรขึ้นมาได้ฉับพลัน ก็รีบเปิดปากถามทันที

“กราบทูลฝ่าบาท ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน”ขันทีโค้งคำนับ

“ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน?ไม่ได้อยู่ในวังหลวง?”

“กระหม่อมส่งคนไปค้นหาองค์หญิงแล้ว แต่องค์หญิงไม่ได้อยู่ในตำหนัก”

“เช่นนั้น คนดูแลสวนดอกไม้ที่นางพามาล่ะ?”กษัตริย์ขมวดคิ้ว พูดซักถาม

“กราบทูลฝ่าบาท คนดูแลสวนดอกไม้ถูกองค์รัชทายาทฆ่าตัวตายแล้ว!”

ขันทีก็พูดขึ้นมาอีก

“อะไรนะ?ถูกองค์รัชทายาทฆ่าตายแล้ว?”

กษัตริย์ขมวดคิ้วแน่น พูดเสียงเย็นชา“องค์รัชทายาทไม่รู้ว่าคนนี้ยังมีประโยชน์กับข้าเหรอ?สั่งฆ่าง่ายๆแบบนี้?ไม่รอให้ข้าใช้งานคนดูแลสวนดอกไม้เสร็จแล้วค่อยฆ่า?”

“ฝ่าบาท กระหม่อมรู้สึกว่า เกรงว่าองค์หญิง…ก็ถูกองค์รัชทายาท….”

ขันทีกำลังจะพูดแต่ก็หยุด พูดอย่างระมัดระวัง

กษัตริย์ก็ตึงเครียดขึ้นมา พูดเสียงเย็นชา“ข้ารู้องค์รัชทายาทพอพระทัยตี้หนี่ว์ แต่ถ้าหากเขากล้าไม่สนใจความต้องการของข้า ใช้อำนาจลงมือกับตี้หนี่ว์ นี้ก็คือลูกอกตัญญู ก็สมควรได้รับโทษ”

“ฝ่าบาทโปรดระงับความโกรธ…”

“ช่างเถอะ รอให้เก็บดอกเทียนซวนเย่เสร็จค่อยจัดการ!”

กษัตริย์โบกมือขึ้น เรียกคนดูแลสวนดอกไม้ เดินไปทางดอกเทียนซวนเย่

รอให้ดอกไม้มหัศจรรย์ผลิบาน เป็นธรรมชาติที่จำเป็นต้องทำการแปรรูป เพื่อรักษาการเบ่งบานสะพรั่งของมัน จนกระทั่งบำรุงรักษาสวนดอกไม้ การผลิบานของมันก็ยิ่งมีประสิทธิภาพ

“ใกล้จะได้เวลาแล้ว!”

ทุกสายตาจับจ้องไปที่ดอกเทียนซวนเย่

เห็นกลีบดอกไม้ของดอกเทียนซวนเย่เริ่มค่อยๆผลิบานทีละนิด เปิดเผยเกสรดอกไม้ กลิ่นหอมค่อยตลบไปทั่วทิศทำให้ชวนหลงใหล

ทุกคนสูดดมกลิ่นหอมจนทำให้เคลิบเคลิ้ม และทุกคนเต็มไปด้วยความกระหาย

นี้ก็คือดอกเทียนซวนเย่ไหม?

เพียงแค่กลิ่นก็ทำให้คนลุ่มหลง

“ใกล้ได้แล้ว เตรียมพร้อมหรือยัง!”

ใบหน้าของกษัตริย์ปรากฏรอยยิ้มตื่นเต้น

คนดูแลสวนดอกไม้ก็ตื่นเต้นขึ้นมา จ้องมองดอกเทียนซวนเย่

พวกทหารก็คอยจ้องมองคนดูแลสวนดอกไม้

ถ้าหากคนดูแลสวนดอกไม้มีอะไรที่ประหลาดใจหรือผิดเพี้ยน พวกเขาจะฆ่าคนดูแลสวนดอกไม้ทันที เพื่อรักษาความปลอดภัยของดอกเทียนซวนเย่

แต่ทว่าในช่วงเวลาที่สำคัญนี้

ตูม!

เสียงระเบิดดังขึ้นในพระราชวังอย่างรุนแรง

ทุกคนก็ชะงักไปทันที

กษัตริย์หันหน้ากลับ มองไปตามทิศทางที่มีเสียงระเบิด

“เกิดอะไรขึ้น?”

“กราบทูลฝ่าบาท เหมือนว่าในพระราชวังจะเกิดเรื่องแล้ว?”

มีคนพูดขึ้นมา

“องค์รัชทายาท?”

ขันทีตกใจคนนั่งยองๆบนพื้น ท่วมตัวสั่นเทา

“ค่ายกลกระบี่”

กษัตริย์พูดตะโกนด้วยความโกรธ “ใครบังอาจใช้ค่ายกลกระบี่ ฆ่าลูกชายข้า?ไสหัวออกมาให้ข้า!”

แต่ทว่า ในตำหนักเงียบไม่มีเสียง ไม่มีการเคลื่อนไหว

กษัตริย์ขมวดคิ้วแน่น ดึงดาบใหญ่สีเหลืองทองออกมาจากเอว เดินเข้าไปข้างใน

ตูม!

กษัตริย์เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในประตูใหญ่ของตำหนัก ม่านพลังแสงสีฟ้าโปร่งใสก็ลอยสูงขึ้นมาจากรอบตำหนัก กลายเป็นปกคลุมไปทั้งตำหนัก

กษัตริย์กับทุกคนก็ถูกปกคลุมอยู่ในนั้นด้วย

กษัตริย์หายใจสั่นเทา แทบจะรู้สึกถึงอะไรแล้ว ก็รีบมุ่งตรงไปข้างในทันที

แต่ทว่าในตำหนักกลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

“แย่แล้ว!กับดัก!”

กษัตริย์สีหน้าเปลี่ยนทันที รีบพุ่งไปทางม่านพลังทันที

แต่ไม่ว่าเขาจะจู่โจมยังไง ก็ไม่สามารถทำลายม่านพลังได้

“ฝ่าบาท นี้…นี้เกิดอะไรขึ้น?”

ขันทีตกใจกลัวจนตกตะลึงไปหมด ถามด้วยเสียงสั่นเทา

“พวกเราติดกับดักแผนล่อเสือออกจากถ้ำแล้ว!”

กษัตริย์ยกมือขึ้นทันที บีบคอของขันทีเอาไว้ ดึงเขาขึ้นมา

“ฝ่ายตรงข้ามตั้งใจใช้ความปลอดภัยขององค์รัชทายาทดึงดูดพวกเรามาที่นี่ เป้าหมายก็คืออยากจะดึงดูดข้าออกมาจากดอกเทียนซวนเย่！ข้าคิดว่าฝ่ายตรงข้ามบังคับองค์รัชทายาทไปเก็บดอกเทียนซวนเย่แล้ว!ข้าต้องเร่งทำลายม่านพลัง ใช้กำลังยื้อแย่งดอกเทียนซวนเย่ ไม่อย่างนั้น ทุกอย่างก็จะเสียแรงเปล่า ”

“แต่ม่านพลังของคนนั้นไม่ธรรมดา ข้าใช้พลังก็ไม่สามารถทำลายได้ มีแค่เทคนิคต้องห้าม ที่สามารถทำลายได้!”

ขันทีได้ยิน ตกใจจนตัวสั่นเทา“เทคนิคต้องห้าม?”

“ใช่!ดังนั้น ข้าต้องการยืมของจากเจ้าใช้!”

“ฝ่าบาท คือ…คือของอะไร?”

“ศีรษะของเจ้า!”

พูดจบ กษัตริย์ก็นำศีรษะของขันทีเด็ดลงมา ยกขึ้นศีรษะขึ้น และดื่มเลือดที่ต้นคออย่างบ้าคลั่ง

วินาทีนี้ ร่างกายที่อ้วนของเขาก็เปลี่ยนเป็นแดงขึ้นมา ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ราวกับผีดิบ

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็หยิบดาบขึ้นมา ฟันไปทางม่านพลัง

ตูม…

เสียงระเบิดดังขึ้นมารอบด้าน ดังกังวานหู

คนทั้งพระราชวังได้ยินก็ตกใจกลัว

พวกเขาพากันเงยหน้าขึ้น มองไปทางตำหนักองค์รัชทายาท ด้วยความมึนงง