สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3221

หมิงเต้าจื่อคงจะคาดไม่ถึงว่า ตนเองจะถูกตัดสินโทษประหารอย่างง่ายดายเช่นนี้

เขายังต้องการจะพูดชี้แจ้ง แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ให้โอกาสเขา

"สังหาร!"

ตามเสียงที่ตะโกนออกมา บรรดา'เทพเจ้า'ที่อยู่โดยรอบต่างก็เริ่มเคลื่อนไหว

ตึงๆๆๆ ......

พลังแห่งสวรรค์อันโหดเหี้ยมราวกับน้ำหลาก ที่ซัดสาดโจมตีเข้าใส่คนทั้งสอง

หมิงเต้าจื่อตกใจจนหน้าถอดสี และรีบที่จะหลบหลีก

แต่รอบด้านเต็มไปด้วยการโจมตีสังหาร จึงไม่มีทางที่จะล่าถอยโดยสิ้นเชิง

ทำอย่างไรดี?

หมิงเต้าจื่อสั่นไปทั้งตัว ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

แต่ทว่าในเวลานี้ จู่ๆ รัศมีสีทองก็ปรากฏขึ้นมา แล้วปกคลุมเขา

เพียงแค่เห็น ก็รู้ว่าเป็นผู้รุกราน!

"คุณ?"

หมิงเต้าจื่ออ้าปากเล็กน้อย

"ไปกับฉัน!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ กดไหล่เขาเอาไว้ และควบคุมรัศมีสีทอง พยายามบุกฝ่าพลังแห่งสวรรค์ของทุกคนไป แล้วหนีออกไปข้างนอก

"คิดจะหนีเหรอ? เกรงว่าจะไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!"

"เก็บชีวิตเอาไว้ซะ! ไม่เช่นนั้น แม้แต่ศพฉันก็จะไม่เหลือเอาไว้ให้คุณ!"

"สังหารมัน!"

บรรดาเทพเจ้าต่างแสดงพลังเวทย์ คนหนึ่งยกมือขึ้นสูง ปลายนิ้วปรากฏแสงอันเยือกเย็น และควบแน่นจนกลายเป็นดาบน้ำแข็งขนาดมหึมา แล้วฟันเข้าไปยังหลินหยาง

ในเวลาเดียวกันนี้ อีกคนหนึ่งก็ปล่อยคลื่นยักษ์ออกมา ทำลายภูเขาจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และมาพร้อมกับพลังที่จะทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง

นอกจากนี้ ยังมีแท่งน้ำแข็ง อวกาศอันบิดเบี้ยว การบุกโจมตีอันโหดเหี้ยม......

เกือบทุกการเคลื่อนไหวล้วนเป็นการเคลื่อนไหวเพื่อสังหาร

ไม่เหลือทางรอดให้ทุกคนโดยสิ้นเชิง

"แม่งทำเกินไปแล้ว! คิดว่าจะรังแกฉันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?"

เมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้น หมิงเต้าจื่อจึงตะโกนด้วยความโมโหเดือดดาล และรวบรวมพละกำลังทั้งหมด วางแผนที่จะดำเนินการต่อสู้กลับ

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีชีวิตรอด แต่เขาก็จะต้องกัดเนื้อของอีกฝ่ายสักเล็กน้อย

แต่การโจมตีของหมิงเต้าจื่อยังไม่ทันได้เริ่ม เงาร่างหนึ่งก็ผ่านไปอีกครั้ง

คือหลินหยาง!

มือหนึ่งของเขาถือมีด พลังแห่งสวรรค์แสดงออกมาทั่วทั้งตัว แสงสีทองที่ปกคลุมบนตัวของเขาราวกับชุดเกราะ และมังกรไฟอันน่าสะพรึงกลัวทั้งสองได้วนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเขา

ทุกคนไม่คาดคิดโดยสิ้นเชิงว่าหลินหยางที่หนีเตลิดไปแล้วจู่ๆ จะกล้าตอบโต้กลับ ในชั่วพริบตาจึงลงมือจัดการไม่ทัน

หลินหยางเล็งไปที่บุคคลหนึ่ง แล้วฟันมีดเทียนเซิงเข้าไป

ฉับ!

ร่างของคนคนนั้นถูกพลังแห่งสวรรค์ของมีดเทียนเซิงผ่าออกเป็นสองซีก และตายอย่างน่าเวทนาในที่ตรงนั้น

"อะไรกัน?"

คนอื่นๆ ต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี และรีบพุ่งเข้าไปโจมตีหลินหยาง

แต่ในเวลานี้หลินหยางได้เข้ามาใกล้แล้ว และทุกคนก็สับสนอลหม่านขึ้นมาทันที ถึงแม้จะโต้ตอบกลับ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

"เผา!"

หลินหยางส่งเสียงตะโกน และมังกรไฟทั้งสองที่อยู่รอบๆ ตัวก็คำราม และพุ่งเข้าใส่'เทพเจ้า'

"แช่แข็ง!"

คนคนหนึ่งตะโกนออกมา และพลังอันเยือกเย็นก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือ

แต่พลังอันเยือกเย็นไม่สามารถดับไฟของมังกรไฟได้โดยสิ้นเชิง

ฟึบ!

มังกรไฟทะลวงผ่านร่างของคนคนนั้น และจุดไฟเผาเขา

"อ๊าก!"

คนคนนั้นกรีดร้องอย่างน่าเวทนา ร่วงลงมาจากกลางอากาศ และกลิ้งร้องโหยหวนไปบนพื้นหิมะอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านและตายไป

"คนคนนี้ไม่ธรรมดา! ขอความช่วยเหลือ!"

"ครับ!"

คนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึม คนหนึ่งในนั้นหยิบสิ่งยืนยันออกมา แล้วเปิดมันออก

ฟิ้ว!

รัศมีสีฟ้าต้านลมและหิมะแล้วพุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้า จากนั้นก็ระเบิดออก

ลวดลายดอกไม้น้ำแข็งขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

หมิงเต้าจื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป และตะโกนขึ้นมาทันทีว่า: "นายท่าน นี่เป็นสัญญาณระดับสอง รีบออกไปกันเถอะ ไม่เช่นนั้นอีกแค่สิบลมหายใจ พวกเราจะต้องถูกคนนับพันนับหมื่นตีโอบล้อมเป็นแน่!"

"ไม่ต้องรีบร้อน การสังหารพวกเขา เพียงแค่สิบลมหายใจก็เพียงพอแล้ว!"

หลินหยางตะโกนอย่างเยือกเย็น และทันใดมีดเทียนเซิงในมือก็จุดเปลวเพลิงสีขาว และสะบัดไปยังเทพเจ้าเหล่านั้น

ฟู่......

เปลวไฟลามออกไป

"วิ่ง!"

คนสองสามคนตะโกนขึ้นมา แล้ววิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง

แต่วินาทีต่อมา

เปรี้ยง!

สายฟ้าห้าสายฟาดลงมาจากบนท้องฟ้า ชั่วพริบตาก็ผ่าไปที่รอบตัวของพวกเขา กลายเป็นกับดักฟ้าแลบฟ้าร้องขนาดมหึมา

ชั่วพริบตาเทพเจ้าทุกคนก็ไม่อาจหนีออกไปจากกับดักฟ้าแลบฟ้าร้องนี้ได้ และทุกคนต่างก็มองไปยังไฟที่ลามมานั้นด้วยความสิ้นหวัง

ฟู่!

ไฟที่ลามมาปกคลุม แม้แต่หญ้าก็ไม่อาจขึ้นได้.....

หมิงเต้าจื่อมองฉากนี้พลางอ้าปากค้าง ในสมองว่างเปล่าทันที

บรรดาลูกศิษย์ผู้พิทักษ์เกาะสิบกว่าคนนี้.....จะต้องถูกหลินหยางฆ่าเยี่ยงสุนัขเช่นนี้เหรอ?

"ไปกัน!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ คว้าหมิงเต้าจื่อเอาไว้แล้วเดินออกไปด้านนอกหุบเขา

ในเวลาเดียวกันนี้ พลังแห่งสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวราวกับน้ำที่ไหลบ่าได้ปะทุออกไปทุกทิศทุกทาง และเสียงระเบิดออกก็ราวกับเสียงฟ้าผ่า

"ใครกัน? กล้ามารุกรานประตูหุบเขาของฉันเลยเหรอ?"

"ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!"

ดวงตาทั้งคู่ของหลินหยางเป็นประกายทันที

ศักยภาพของคนในหุบเขาเทพเซียนเขาได้สัมผัสมาแล้ว

แม้แต่ลูกศิษย์ผู้พิทักษ์หุบเขาก็มีวิธีการเช่นนี้ เขาจึงสงสัยเป็นอย่างมากว่าภายในหุบเขาเทพเซียนแห่งนี้มีเทพเซียนแห่งแผ่นดินหรือไม่ และถ้ามี จะมีทั้งหมดกี่องค์?

ถ้าหากปรากฏเทพเซียนแห่งแผ่นดินหนึ่งองค์ หลินหยางก็ยังสามารถต้านทานได้ แต่ก็เป็นเพียงแค่การต้านทานเท่านั้น

แต่ถ้ามีสององค์......หลินหยางคงจะไม่อาจเอาชนะได้แม้แต่น้อย!

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็ควรจะไปเข้าคารวะนายท่านของที่นี่สักหน่อย!"

หลินหยางกล่าว

เพียงหมิงเต้าจื่อได้ฟัง ลมหายใจก็แทบจะหยุดลงทันที

"นายท่าน คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? คุณอยากตายก็อย่าดึงฉันไปด้วยสิ!"

"ทำไมเหรอ?"

"คุณคิดว่าศัตรูของศัตรูก็คือมิตรใช่ไหม ต้องการร่วมมือกับพวกเขาจัดการหุบเขาเทพเซียนของพวกเราอย่างนั้นเหรอ?"

"ก็ไม่เลวนะ"

"คุณกรุณาเก็บความคิดนี้โดยเร็วเลย! คนเหล่านี้ ไม่มีทางร่วมมือกับพวกคุณโดยสิ้นเชิง พวกเขามียศถาบรรดาศักดิ์เช่นใด คงไม่อาจให้ความสำคัญกับพวกคุณหรอก ถ้าหากคุณเข้าไป ไม่ต้องพูดถึงพันธมิตรหรอก เกรงว่าคนก็คงจะหนีออกมาไม่ได้!"

"หนีออกมาไม่ได้? ทำไมเหรอ? พวกเขาไม่ยินยอมก็ช่างสิ หรือว่าจะต้องฆ่าฉันทิ้งด้วย?"

หลินหยางขมวดคิ้วซักถาม

"ฆ่าน่ะคงไม่ฆ่าหรอก แต่พวกเขาจะกักตัวคุณเอาไว้ และให้คุณทำงานให้กับพวกเขา!"

หมิงเต้าจื่อกล่าวด้วยเสียงเบาๆ : "หุบเขาเทพเซียนของพวกเราจำนวนไม่น้อยถูกพวกเขาจับตัวไป และกักขังอยู่ด้านใน ให้พวกเขาทำงานรับใช้เหมือนม้าเหมือนวัว!"

"อย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางเงียบไม่พูดจา

"นายท่าน พวกเรารออยู่ที่นี่สักวันสองวันเถอะ รอให้พวกเขาไปก่อนแล้วพวกเราค่อยหนีออกไป ทำไมจะต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วยล่ะ?"

หมิงเต้าจื่อฉีกยิ้มแล้วกล่าว

สายตาของหลินหยางแข็งทื่อ แล้วเอียงหน้าไปกล่าวว่า: "หุบเขาเทพเซียนของพวกคุณจับตัวคนของฉันไปไม่น้อย ฉันจะต้องคิดหาวิธีช่วยพวกเขากลับมา! คุณ มีข้อเสนออะไรดีๆ บ้างไหม?"

"เอ่อ....."

สีหน้าของหมิงเต้าจื่อเปลี่ยนเป็นไม่น่าดูขึ้นมาทันที

"ทำไม? เกิดเรื่องอะไรกับคนของฉัน?"

หลินหยางกล่าวถาม

"ไม่.....ไม่มีอะไร....นายท่านอย่างเป็นกังวลใจไปเลย!"

หมิงเต้าจื่อรีบโบกไม้โบกมือ

แต่วินาทีต่อมา หลินหยางก็ถีบเขาจนล้ม แล้วใช้มีดเทียนเซิงจ่อไปที่หน้าผากของเขา

"ฉันจะให้โอกาสคุณแค่ครั้งเดียว บอกความจริงฉันมา ไม่เช่นนั้นหากฉันช่วยชีวิตคุณมาได้ ฉันก็ฆ่าคุณได้เหมือนกัน!"

"ฉันบอกแล้ว ฉันบอกแล้ว......นายท่านอย่าโกรธไปเลย อย่าฆ่าฉันเลยนะ......"

หมิงเต้าจื่ออยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา และขอร้องให้ไว้ชีวิตด้วยตัวที่สั่นระริก

"สถานการณ์ของพวกเขาเป็นยังไง? ยังมีชีวิตอยู่ไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

"มี...มีชีวิตอยู่ครับ ยังมีชีวิตอยู่ทั้งหมด.....แต่....แต่ก็ใกล้จะตายแล้ว....."

หมิงเต้าจื่อกล่าวตัวสั่นงันงก