สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3220

“ยาพิษ?ฉัน...ฉันไม่รู้!ฉันไม่มียาถอนพิษ”

ดวงตาของชายหนุ่มประหลาดใจขึ้น จากนั้นก็กัดฟันแล้วพูด: “ฉันบอกอะไรให้เธอ ถ้าหากเธอกล้าแตะฉันแค่ปลายนิ้ว เธอไม่มีทางได้ออกจากหุบเขาหิมะซ่าไบ!เธอต้องถูกฝังไปพร้อมกับฉัน!!”

ชะลา!

เมื่อเขาพึ่งพูดจบหนึ่งแขนก็ลอยออกมา

เลือดพุ่งออกมาจากแขนที่หัก ก็ถูกอุณหภูมิรอบๆนั้นแช่จนแข็งตัวขึ้นอย่างน่าเกรงกลัว

ชายหนุ่มตัวสั่นดูแขนข้างขวา แต่กลับรู้สึกตัวสั่นหนักขึ้นอย่างมาก

อากาศที่หนาวและมีลมหิมะ เมื่อได้รับบาลเจ็บ ความหนาวก็จะแทรกซึมเข้าไปตามตามบาดแผล

ในเวลานี้ไม่ว่าจะเป็นคนที่มีความสามารถแกร่งแค่ไหนก็ต้องตายทุกคน

“เธอ...เธอ...”

ชายหนุ่มเริ่มตัวสั่นขึ้น แต่ตัวสั่นของครั้งนี้กลับรุนแรงขึ้นมากกว่ากว่า

“ยังไม่พูดอีกหรอ?ได้ อย่างนั้นฉันทำได้เพียงส่งเธอไปตายแล้ว!”

หลินหยางพูดอย่างนิ่งๆจากนั้นยกมือขึ้นแล้วหยิกไปทางชายหนุ่ม

ฝ่ามือก็เกิดไฟประหลาดขึ้นอย่างเร้าร้อน

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ชายหนุ่มต้องถูกหลินหยางนั้นเผาจนเป็นขี้เถ้าแน่ๆ เทพเจ้าก็ช่วยไม่ได้ต้องตายอย่างเดียว

“หยุด...หยุด!ฉันพูด เธอจะถามอะไรฉันฉันตอบเธอหมด”

ชายหนุ่มกลัวแล้วรีบตะโกนพูด

“ยาถอนพิษความเย็นอยู่ที่ไหน?”

“มีเพียงแค่เทพสวรรค์ทางใต้ที่มีความเชี่ยวชาญยาพิศความเย็น ถ้าไปหาเทพสวรรค์ทางใต้พวกเขาต้องมียาถอนพิษแน่นอน!”

“南天王？”

“เทพสวรรค์ทางใต้?”

“หุบเขาเทพเซียนของเราแบ่งเป็นสี่ทิศใหญ่ๆ มีผู้ปกครองเทพสวรรค์ทางเหนือ ตะวันออก ตะวันตกและใต้ ฉันคือเทพสวรรค์ทางเหนือ!วันนี้เป็นเวรของฉันมาตรวจดูความเรียบร้อยหุบเขา...”

“พวกเธอทำอะไรกัน?”

“ตามล่าความเป็นอมตะและสอบถามเกี่ยวกับความเป็นนิรันดร์!”

หลินหยางสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที: “ดังนั้นเธอไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องการถอนยาพิษ?”

“ไม่...ไม่รู้ แม้ว่าเธอจะฆ่าฉันให้ตายฉันก็ไม่รู้....”

“ใช่หรอ?แล้วพลังแห่งสวรรค์มันคืออะไร?ทำไมเธอยังถึงขั้นดินแดนแห่งแดนสวรรค์ แต่ทำไมเหมือนกับผ่านขั้นผิงจิงไปแล้ว?”

หลินหยางถาม

“อัน...อันนี้....”

ชายหนุ่มอ้ำๆอึ้งๆขึ้น

“เธอไม่พูดก้ได้”

ฝ่ามือของหลินหยางมีไฟประหลาดลุกขึ้นอีกครั้ง

“ฉันพูด!ฉันพูด!”

ชายหนุ่มรีบพูด: “เพราะว่าพลังแห่งสวรรค์ของพวกเราผ่านการเปลี่ยนแปลง เลยทำให้กลายพันธุ์!”

“กลายพันธุ์?”

หลินหยางตกตะลึง

“ใช่...กลายพันธุ์ พวกเรามีความสามารถพิเศษ ไม่สามารถทำลายโซ่ตรวนได้ เข้าสู่ดินแดนแห่งแดนสวรรค์ แต่ทุกวันนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเทพเทวดา ดินแดนแห่งแดนสวรรค์ไม่ออกมาใครก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพกวเรา!”

ชายหนุ่มพูด น้ำเสียงของเขายังแอบแฝงไปด้วยความภาพภูมิใจ

“ใช่หรอ?อย่างนั้นทำไมเธอถึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันละ?”

วู….

พลังหนาและลึกลับก็ลอยมาแต่ไกล

ต่อมาหมอกหนาและหิมะในหุบเขาก็ตกหนักขึ้น

หลินหยางมองไปรอบๆ

แต่กลับเห็นภายในหมอกหิมะที่หนาๆนั้นมีเงาร่างใหญ่ปรากฏขึ้น

พวกเขาเหมือนเทพเทวดาที่ลอยออกมาจากอากาศ มันน่าแปลกมากเลย

ชายหนุ่มเห็นร่างพวกนี้ ตื่นเต้นจนน้ำตาคอเป้า

“สหาย!รีบมาช่วยฉัน!รีบมาช่วยฉันสิ!”

“หมิงเต้าจือ!เธอไร้ความสามารถ!ถูกคนธรรมดานั้นทำร้าย นี่มันน่าอับอายต่อหุบเขาเทพเซียนของฉัน!”

เสียงหนึ่งเสียงลอยออกมาแล้วดังขึ้น: “คนไร้ความสามารถอย่างนี้ไม่คู่ควรอยู่ในหุบเขาเทพเซียนของฉัน!ทุกคน ฉันเสนอให้กำจัดหมิงเต้าจือคนไร้ความสามารถกับมดตัวนี้ให้สิ้น เพื่อปกป้องชื่อเสียงของหุบเขาเทพเซียนของฉันเป็นไง?”

“เห็นด้วย!”

“ฆ่าได้!”

“หมิงเต้าจือนั้นไม่มั่นคงแล้ว อยู่หุบเขาเทพเซียนก็จะทำให้พวกเรานั้นถอดถอย!”

“คนน่ารังเกียจเช่นนี้สมควรแสวงหาความเป็นอมตะและอธิษฐานขอชีวิตนิรันดร์ได้อย่างไร?”

“ฆ่าให้หมดเลย!”

ทุกคนฉันหนึ่งคำเธอหนึ่งคำพูด ก็ตัดสินให้ชายหนุ่มด้วยการประหาร

ชายหนุ่มตกใจกับความเห็นแล้วมองอย่างตกใจ

หลินหยางนั้นดีใจแล้วก็ปล่อยมือ

“ดูจากทรงแล้วพวกเราเป็นมดบนเส้นด้ายเดียวกันแล้ว”