สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3229

ยโสโอหังมาก!

ทุกคนในเขตเทียนเซียน และเขตซ่างเซียนนันต่างก็โกรธเคืองมาก

“ดูแล้วเหมือนว่าหยวนจู่จะมั่นใจมากเลยนะ”

ซ่างจู่ไม่โกรธ แต่กลับพูดอย่างใจเย็น

“สิ่งที่เรียกว่าการแข่งขันยอดปรมาจารย์นั้นเป็นเพียงพิธีการเท่านั้น ถ้าข้าไม่กังวลเรื่องความไม่พอใจของผู้คน ทำไมข้าจะต้องเข้าร่วมในการแข่งขันที่น่าเบื่อเช่นนี้ด้วยเล่า?”

หยวนจู่พูดอย่างแคร่งขรึม

“แต่ทุกอย่างกฌจะต้องเป็นไปตามกฎเกณฑ์ และกฎเกณฑ์จะถูกทำลายไม่ได้”

ซ่างจู่พูดอย่างสงบ "เจ้าทั้งสอง ถึงเวลาแล้ว มาเริ่มกันเลยเถอะ!"

"ดี!"

ผู้นำปิงพยักหน้า

หยวนจู่ยังคงนั่งอยู่บนหลังม้าและมองไป

“ฤกษ์ยามอันเป็นมงคลมาถึงแล้ว!”

ซ่างจู่ไปยังจุดที่สูงที่สุดแล้วตะโกนเสียงดัง

ผู้คนหลายพันคนด้านล่างต่างคอยเฝ้าดูโดยพร้อมเพรียงกัน

“เผ่าเทียนเซียน ซ่างเซียน และหยวนเซียน! ต่างถูกแบ่งแยกออกจากกันมานานนับตั้งแต่เกิดการเปลี่ยนแปลงเมื่อร้อยปีก่อน! ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา เผ่าเทพเซียนทั้งสามมีความขัดแย้งกันอย่างต่อเนื่องและต่อสู้มาเป็นเวลานาน และความขุ่นเคืองและความขัดแย้ง ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อจิตใจที่มีธรรม!”

“พวกเราทั้งสามได้เจรจากันมาเป็นเวลานานและตัดสินใจที่จะจัดการแข่งขันคัดเลือกผู้นำเผ่าเทพเซียนในวันนี้ เพื่อกำหนดยอดปรมาจารย์ของเผ่าเทพเซียน รวมกลุ่มเผ่าเทพเซียน และนำผู้เผ่าเทพเซียนทั้งหมดขึ้นสู่สวรรค์และแสวงหาชีวิตนิรันดร์ !"

“หลังจากวันนี้ จะไม่มีเขตเทียนเซียน เขตซ่างเซียน และเขตหยวนเซียนอีกต่อไป! จะมีเพียงบุตรแห่งเผ่าเทพเซียนเท่านั้น!”

“การแข่งขันวันนี้ ได้เห็นด้วยตาของตนเอง ผู้แพ้จะต้องยอมจำนนต่อผู้ชนะ ไม่เช่นนั้นจะถือเป็นการทรยศในหมู่เผ่าเทพเซียน!”

“เดี๋ยวก่อน ได้ยินกัรหรือเปล่า?”

ซ่างจู่ตะโกนด้วยเสียงอันดังดุจคลื่น

"เฮ่!"

'คนเผ่าเทพเซียน' ด้านล่างต่างตะโกนขึ้นพร้อมกัน

“ยอดปรมาจารย์จะถือกำเนิดวันนี้!”

ซ่างจู่เอียงศีรษะแล้วพูดว่า "ผู้นำเผ่าเทพเซียนสอง เชิญ!"

"เชิญ!"

"มาเลย!"

ผู้นำปิงและหยวนจู่เดินลงบันไดไปด้วยกัน

ในเวลาเดียวกัน เขตหยวนเซียนและเขตซ่างเซียนก็มีคนเดินออกมาเขตละคน และเดินไปหาซ่างจู่และหยวนจู่

“ทำไมยังยืนอยู่ตรงนั้นอีกล่ะ? มาเร็วเข้า!”

เมื่อเห็นสิ่งนี้จือหลานก็หันหน้ามาทันทีและตะโกนไปทางหลินหยาง

หลินหยางตกใจและรีบเดินไปหาผู้นำปิง

เมื่อหลินหยางก้าวไปข้างหน้าก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความประหลาดใจดังมาจากรอบตัว

“ทำไมถึงเป็นผู้ชายได้ล่ะ?”

"คนนั้นคือใคร?"

“เขาเป็นคนจากเขตเทียนเซียนงั้นเหรอ?”

“ในเขตเทียนเซียนมีผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คนจากอีกสองเขตต่างกระซิบคุยกัน

แม้แต่ซ่างจู่และหยวนจู่ก็ยังเลิกคิ้ว มีร่องรอยของความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของพวกเขา

“ผู้นำปิง วิชาต่างๆในเขตเทียนเซียนของเจ้าได้รับการสืบทอดจากผู้หญิง ไม่ส่งต่อทางชายมาโดยตลอด คนๆ นี้คงไม่ใช่ศิษย์ของเจ้าใช่ไหม? ด้วยท่าทางที่ไม่เอาการเอางานเช่นนี้ คงไม่ใช่คู่ผูกวิญญาณของเจ้าหรอกใช่ไหม?”

หยวนจู่พูดอย่างสงบ

คำพูดค่อนข้างเฉียบคม

ดวงตาของผู้นำปิงเย็นชาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ระเบิดอารมณ์ แพูต่กลับดอย่างใจเย็นแทนว่า "บุคคลนี้เดิมทีเป็นทาสในเขตเทียนเซียนของข้า ข้าเห็นว่ามีความสามารถและพรสวรรค์ จึงเต็มใจที่จะให้คำชี้แนะ เขาก็ถือเป็นลูกศิษย์ข้า วันนี้ข้าตั้งใจพามาที่นี่เป็นพิเศษ ในฐานะติ่งถง เพื่อช่วยข้าในการแข่งขัน”

“ดังนั้น เจ้ากำลังวางแผนที่จะมอบเขตเทียนเซียนให้กับศิษย์คนนี้เหรอ? ให้เขาสืบทอดเสื้อคลุมของเจ้างั้นเหรอ?”

หยวนจู่ถามพร้อมดวงตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

“ผู้นำปิง ทักษะของท่าน ผู้ชายไม่สามารถฝึกฝนได้ หากเขาต้องการสืบทอดเสื้อคลุมของเจ้า เขาจะต้องมาจากวัง หรือว่าในอนาคตเขตเทียนเซียนจะถูกนำโดยขันทีที่ไม่ประกอบ?”

ชายที่อยู่ถัดจากหยวนจู่หัวเราะอย่างติดตลก

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ..."

เขตหยวนเซียนระเบิดเสียงหัวเราะทันที

ความเยือกเย็นในดวงตาของผู้นำปิงแวบวาบออกมา แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงสภาพเดิม

“ที่นี่ให้เจ้ามีสิทธิ์พูดมาพูดด้วยหรือ? ถอยไป!”

หยวนจู่พูดอย่างล้ำลึก

ชายคนนั้นตกใจและรีบประสานหมัด: "ขอรับ ท่านอาจารย์!"

“ท่าผู้นำปิงโปรดอย่าถือสา เจ้านี่มันพวกชั่วที่ไม่มีมารยาท อย่าไปเอาความ!”

“หวังควางต้องกราบขอขมา!”

“ถ้าเจ้ายังไม่ให้คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าก็จะไม่ยอมรับ!”

มีเสียงมากขึ้นเรื่อยๆ และฝูงชนก็เริ่มโกรธมากขึ้น

ผู้นำปิงจ้องมองไปที่หลินหยางอย่างไร้ความรู้สึก

“ทำเช่นนี้สิ่งนี้ แล้วะมีประโยชน์อะไรกับเจ้า?”

“ผู้นำปิงเข้าใจผิดแล้ว ข้ากำลังพิจารณาจากมุมมองของเจ้าอย่างโปร่งใสล้วนๆ เจ้าคือคนหนึ่งที่ต้องการเป็นเจ้าแห่งเผ่าเทพเซียน เจ้าจะสูญเสียศักดิ์ศรีของตนเองที่นี่ได้อย่างไร?”

หลินหยางส่ายหัว

ผู้นำปิงขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่พูดอีก

“อย่ารังแกข้าเกินไปไป! เจ้าอยากให้ข้าคุกเข่าขอโทษเหรอ? เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!”

หวังควางตะคอกด้วยความโกรธ เขาจะเต็มใจยอมทำเช่นนั้นได้อย่างไร?

เขตเทียนเซียนเป็นแค่เผ่าของสตรี เแต่ไหนแต่ไรมาเขตหยวนเซียนก็ไม่เคยเห็นเขตเทียนเซียนอยู่ในสายตา นอกจากนี้ท่านอาจารย์จะเอาชนะการแข่งขันในวันนี้และกลายเป็นเจ้าแห่งเผ่าเทพเซียน ลูกศิษย์สายตรงของเขาย่อมมีหน้ามีตาสูงส่งไปด้วย แล้วผู้นำปิงจะมาอยู่ในสายตาเขาไดอย่างไร?

อย่างไรก็ตามถ้าไม่พูดแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อเขาพูดแล้ว แม้แต่ผู้นำปิงก็ไม่สามารถนั่งนิ่งได้

“ หยวนจู่ นี่เป็นวิธีที่ท่านสอนศิษย์ของท่านหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าคิดว่าไม่จำเป็นต้องจัดการแข่งขันของผู้นำเผ่าเทพเซียนอีกต่อไปแล้ว ขนาดยังไม่ได้เป็นเจ้าแห่งเผ่าเทพเซียนยังมีท่าทางขนาดนี้ หากวันหนึ่งได้เป็นเจ้าแห่งเผ่าเทพเซียนแล้ว พวกเราเขตอื่น จะใช้ชีวิตทันผู้คนในเขตซ่างเทียนได้อย่างไร?”

ผู้นำปิงพูดอย่างเย็นชา

นี่ไม่ใช่คำพูดที่ละเอียดอ่อน

พูดง่ายๆ ก็คือผู้คนในเขตซ่างเซียนก็ถูกลากลงไปในน้ำโคลนเช่นกัน

หยวนจู่ขมวดคิ้วและมองซ่างจู่ ตามที่คาดไว้ ซ่างจู่ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

“หวังควาง ไปคุกเข่าขอโทษ!” หยวนจู้กล่าวอย่างสงบ

"ท่านอาจารย์!"

“อะไรนะ เจ้าต้องการให้ข้าคุกเข่าลงแทนเจ้าเหรอ?” เสียงของหยวนจู่เริ่มเย็นลง

หวังควางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟัน และทำได้เพียงก้าวไปข้างหน้าและคุกเข่าลง

“ผู้นำปิง โปรดอย่าขุ่นเคือง หวังควางคือคนที่ทำให้ท่านขุ่นเคืองแล้ว หวังควางมาที่นี่เพื่อขอโทษท่าน!”

“ฟังนะ หากเจ้ากล้าดูถูกผู้นำปิง อีกครั้ง ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!”

หลินหยาง จ้องไปที่หวังควาง อย่างเย็นชาและกล่าว

"มารอดูกัน!"

หวังควางกัดฟันและจ้องมองไปที่หลินหยาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตอาฆาต