สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3243

ผู้นำทั้งสามต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

ความกล้าหาญของหลินหยางนั้นเกินความคาดหมายของพวกเขาอย่างมาก

เขาเพียงคนเดียวสามารถรับมือกับการโจมตีของรองผู้นำและบรรดายอดฝีมือของหุบเขาเทพเซียน อีกทั้งยังสามารถจับเป็นหลัวเฉิงเซียนได้อีกด้วย!

ความแข็งแกร่งระดับนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่กล้าคาดคิดเลยสักนิด

ทว่าผู้นำทั้งสามกลับไม่รู้ว่าหลินหยางเองก็สูญเสียพลังงานอย่างมากจากการที่เขากระตุ้นใช้พลังแห่งสวรรค์และพลังปราณในร่างกายก็ลดลงมากกว่าครึ่ง!

หากยังต่อสู้กันเช่นนี้อีกต่อไป ทุกคนคงได้เห็นว่าร่างกายเขาถดถอยลงอย่างแน่นอน

แต่ยังดีที่ผลลัพธ์ออกมาดี!

หลังจากที่จับหลัวเฉิงเซียนได้ คนของหุบเขาเทพเซียนก็รีบรวมตัวกันและจ้องมองไปที่หลินหยางอย่างไม่คาดสายตาโดยไม่คิดจะลงมืออีก

"ตอนนี้สามารถใช้ชีวิตของคุณเพื่อแลกกับคนของผมได้หรือยัง?"

หลินหยางจ้องมองไปที่หลัวเฉิงเซียนและกล่าวเสียงแหบแห้ง

"คุณไม่มีทางทำสำเร็จอย่างแน่นอน!"

หลัวเฉิงเซียนกัดฟันกรอด

หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมาและปักไปที่ร่างกายของหลัวเฉิงเซียน

ทันใดนั้นเอง พลังปราณของหลัวเฉิงเซียนก็ถูกผนึกจึงทำให้พลังงานในร่างกายของเขาลดลงมากกว่าครึ่ง

"จัดการคนของหุบเขาเทพเซียนเหล่านี้ จากนั้นเข้าไปในหุบเขาเพื่อเจรจากับเจ้าแห่งเผ่าเทพเซียน หากพวกเขายอมส่งคนออกมาทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น แต่หากไม่ วันนี้จะต้องเป็นวันล่มสลายของหุบเขาเทพเซียนอย่างแน่นอน!"

หลินหยางตะคอก

"รับทราบ!"

"เจ้าแห่งเผ่าเทพเซียนจงเจริญ!"

"เจ้าแห่งเผ่าเทพเซียนจงเจริญ!"

คนของเผ่าเทพเซียนต่างยกอาวุธขึ้นร้องตะโกนสรรเสริญ

หลินหยางจับตัวหลัวเฉิงเซียนได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ทำให้คนในเผ่าต่างรู้สึกฮึกเหิม

เกียรติและศักดิ์ศรีของหลินหยางท่ามกลางคนของเผ่าเทพเซียนนั้นสูงขึ้นอย่างไมีมีขีดจำกัด

หยวนจู่และซ่างจู่มองหน้ากันและต่างก็รับรู้ได้ถึงความกังวลของกันและกัน

พวกเขาคิดอยากจะทำลายของหุบเขาเทพเซียนให้ได้

แต่หากหลินหยางทำเรื่องนี้สำเร็จ เช่นนั้นตำแหน่งเจ้าแห่งเผ่าเทพเซียนจะต้องเป็นของพวกเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้อย่างแน่นอน

เพราะทั้งสองได้ทะเลาะต่อสู้กันมานานหลายพันปีโดยที่ไม่สามารถกำจัดอีกฝ่ายได้สำเร็จ

วันนี้หากหลินหยางทำเรื่องนี้ได้สำเร็จ เรื่องนี้จะต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์และถูกคนในเผ่าเทพเซียนสรรเสริญเคารพอย่างแน่นอน

แต่ขณะนี้เอง จู่ๆ คนของหุบเขาเทพเซียนก็หันหลังและต่างมองไปที่หุบเขาเทพเซียน

หลินหยางตกใจ

จากนั้นก็เห็นพลังแห่งความโกรธแค้นเดือดปะทุพุ่งสู่ท้องฟ้าและพลังงานที่เดือดพล่านนี้เปรียบเสมือนกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก

"เจ้าแห่งหุบเขา! เจ้าแห่งหุบเขา! มาแล้ว!"

หลัวเฉิงเซียนเหมือนรับรู้อะไรได้พร้อมกับร้องตะโกนด้วยความดีใจ

สีหน้าของหลินหยางเปลี่ยนไปทันที

"คารวะเจ้าแห่งหุบเขา!"

"คารวะเจ้าแห่งหุบเขา!"

"คารวะเจ้าแห่งหุบเขา!"

.....

คนของหุบเขาเทพเซียนต่างพากันคุกเข่าร้องตะโกนสรรเสริญ

"เจ้าแห่งหุบเขามาแล้ว! เซียนตัวจริงมาแล้ว! คนสารเลว! วันสุดท้ายของชีวิตมาถึงแล้ว!"

หลัวเฉิงเซียนเตรียมตบหน้าพวกเขา แต่จู่ๆ พลังที่น่าสะพรึงกลัวนี้ก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณ

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปพร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง

"หมิงเต้าจื่อ! พวกคุณรีบถอยกลับมาเร็วเข้า! รีบกลับมาเร็วเข้า!"

กลุ่มคนที่ขัดขวางหลัวเฉิงเซียนได้ยินเข้าก็รีบวิ่งไปหาหลินหยาง

ทว่ากลับไม่ทันเสียแล้ว

ควับ ควับ ควับ....

ใบมีดน้ำแข็งจำนวนมากพุ่งออกมาจากช่องแคบราวกับพายุที่รุนแรงและกระแทกเข้าใส่ฝูงชนโดยตรง

ในทันใดนั้น ร่างของผู้คนจำนวนมากก็ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

ใบมีดน้ำแข็งเป็นเหมือนเครื่องบดเนื้อที่บดขยี้ชีวิตของทุกคนอย่างบ้าคลั่ง

ในชั่วพริบตา ผู้คนเกือบครึ่งก็ได้จบชีวิตลง

เกิดเลือดไหลไปตามทาง ศพเกลื่อนกลาดอยู่ตามพื้นและเมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้ทุกคนต่างสับสนงุนงง

หมิงเต้าจื่อก็แขนขาดและวิ่งไปหาหลินหยางราวกับนกที่หวาดกลัว

กองกำลังมากกว่าพันคนกลับเหลือเพียงห้าร้อยกว่าคนเพียงชั่วพริบตาเท่านั้นและทุกคนต่างได้รับบาดเจ็บ

แววตาของหลินหยางเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง

"เป็นเพียงคนธรรมดา ทำไมถึงกล้าพาคนบุกมาทำตัวอวดตัวที่นี่? พวกคุณไม่กลัวว่าเทพเซียนจะโกรธเหรอ?"

มีเสียงที่ดังก้องกังวานดังไปทั่วบริเวณ

จากนั้นยอดฝีมือของหุบเขาเทพเซียนจำนวนมากก็พุ่งออกมาและล้อมรอบชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมสีทอง

นั่นคือเจ้าแห่งหุบเขาเทพเซียน!

หัวเทียนไห่มีวรยุทธ์ที่สูงส่งที่สุดและเป็นคนที่เชียนเซวียนอีจับตามองมากที่สุด

"ผู้นำหัว!"

ผู้อาวุโสหลายคนของพันธมิตรชิงเซวียนต่างวิ่งเข้าไปรับตัวเขาและรีบฝังเข็มให้เขาเพื่อรักษาชีวิตของเขาไว้

"คนอื่นล่ะ?"

หลินหยางเก็นว่าจำนวนคนยังขาดจึงถามขึ้นมา

"ตายไปแล้วและไม่ได้เก็บศพไว้"

เชียนเซวียนอีกล่าว

หลินยางรู้สึกโกรธมาก

แต่เขาไม่ได้แสดงออก

หากลงมือต่อสู้กันตอนนี้ก็มีแต่ละสูญเสียชีวิตผู้คนมากขึ้นกว่าเดิม

เขาสูดหายใจเข้าและโยนหลัวเฉิงเซียนออกไป

ตุ่บ!

หลัวเฉิงเซียนกระแทกลงกับพื้นหน้าเชียนเซวียนอีกจนมีเลือดไหลบริเวณศีรษะซึ่งดูแล้วน่าเวทนาอย่างมาก

"เจ้าแห่งหุบเขา! เขาคนนี้ดูถูกเหยียดหยามพวกเราทุกคน เราจะปล่อยเขาไปไม่ได้เด็ดขาด เจ้าแห่งหุบเขาได้โปรดลงมือฆ่าเขาซะ ได้โปรดฆ่าเขาซะเถอะครับ!"

หลัวเฉิงเซียนลุกขึ้นและกล่าวด้วยความโกรธ

"ไร้ประโยชน์!"

เชียนเซวียนอีพลิกฝ่ามือตบหน้าหลัวเฉิงเซียนอย่างแรง

หลัวเฉิงเซียนล้มลงกับพื้นอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัวและฟันในปาหของเขาก็หลุดออกหมดทั้งแผง

"ในฐานะที่เป็นถึงรองเจ้าแห่งหุบเขา แต่คุณกลับไร้ความสามารถ ผมรู้สึกอายมาก! ทำไมคุณถึงยังกล้าเรียกร้องความยุติธรรมและให้ผมลงมือแทนคุณ?" เชียนเซวียนอีกล่าวอย่างเยือกเย็น

หลัวเฉิงเซียนอ้าปากค้างและไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลินหยางโบกมือ

จากนั้นบรรดาลูกศิษย์ที่ถูกจับตัวก็ถูกปล่อยออกมา

"เจ้าแห่งหุบเขาเชียน เราไม่ได้มีความโกรธแค้นอะไรต่อกัน เราทุกคนล้วนแสวงหาหนทางสู่ความเป็นอมตะ ผมหวังว่าคุณจะลืมเรื่องความแค้นทั้งหมดที่มี เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ผมเองก็ทำไปเพื่อช่วยชีวิตคนของผมออกมา ผมหวังว่าคุณจะไม่เก็บเอาไปคิดมาก"

หลินหยางกล่าว

"คิดไม่ถึงเลยว่าเผ่าเทพเซียนถูกแตกแยกกันมาหลายพันปีกลับถูกคุณทำให้รวมกันเป็นหนึ่งได้ คุณเยี่ยมมาก"

เชียนเซวียนอีพยักหน้า "เพื่อเห็นแก่ที่คุณเพิ่งได้รับตำแหน่งเจ้าแห่งเผ่าเทพเซียน ผมจะให้เกียรติคุณ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ผมจะไม่ติดใจเอาความอะไร แต่หากมีครั้งต่อไปมันจะไม่ใช่การที่คุณพาคนบุกมาที่นี่ แต่ผมจะบุกไปกำจัดเผ่าเทพเซียนของคุณ!"

"จะไม่มีครั้งต่อไปแน่นอน นอกจากว่าคุณจะจับตัวคนของผมอีก!"

หลินหยางโบกมือ "เรากลับกันเถอะ!"