สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3256

“ผู้นำพันธมิตรหลิน…”

อูหงฝืนใจเดินเข้าไปข้างหน้า ทำความเคารพไปทางหลินหยาง

“ผู้นำพันธมิตร?”

ม่านมู่ชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็ดีใจมาก“คนนี้คือผู้นำพันธมิตรหลินของพันธมิตรชิงเซวียน?”

“ฮ่าๆ ตอนตั้งใจหามักจะหาไม่เจอตอนที่ไม่หาก็มักจะบังเอิญเจอ ไม่เสียเวลาเปล่าจริงๆ!ดูเหมือนว่าตระกูลพวกเราจะแย่งจนได้อันดับหนึ่งแล้ว!”

“ถ้าสามารถจับเป็นหลินหยางได้ ส่งให้เหล่าจู่ลงโทษ ก็จะได้คำชื่นชมจากเหล่าจู่!”

“ยอดเยี่ยม!ยอดเยี่ยม…”

ทุกคนปลื้มปีติกระโดดโลดเต้น ตื่นเต้นมาก

แต่อูหงกลับสีหน้ามืดครึ้ม

ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าวินาทีนี้ตัวเองยังไม่ทะลุพลังทั้งหมดของหลินหยาง

นี้เป็นธารน้ำแข็งที่หนาวจัด หลินหยางได้รับประโยชน์อะไรอีก?หรือกำลังภายในได้เลื่อนขั้นขึ้นไปอีก?

อูหงในใจรู้สึกไม่สงบ

“นำคำพูดที่เธอควรพูด พูดออกมาเถอะ”

หลินหยางพูดเสียงเรียบเฉย

อูหงเมินเฉยสักพัก ก็กัดฟันพูด“ผู้นำพันธมิตรหลิน ไม่มีอะไรต้องพูด!เหมือนกับที่คุณได้เห็น ฉันหักหลังคุณแล้ว และหักหลังพันธมิตร!”

“เหตุผลล่ะ?”

“ฉันยังอยากมีชีวิต!”

“เธอคิดว่าฉันจะพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย?”

“เหล่าจู่ตระกูลม่านคือผู้อาวุโสสูงสุดของดินแดนแห่งแดนสวรรค์ ยังมีตระกูลมีอำนาจอีกนับไม่ถ้วนยังร่วมมือกับตระกูลม่าน ความแข็งแกร่งนี้ พันธมิตรชิงเซวียนต้านทานไม่ได้แน่นอน ฉันพูดอย่างไม่เกรงใจ ต่อให้เป็นเย่เหยียนแห่งภูเขาเทียนเสินก็รับมือกับสถานการณ์บุกโจมตีนี้ไม่ได้!ถ้าฉันไม่ขอพึ่งพาตระกูลม่าน ฉันก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!”

อูหงพูดตะโกน

“เธอต้องการมีชีวิตรอด ฉันสามารถเข้าใจได้ แต่เป็นคนไม่ควรขอร้องอย่างน่าละอาย สามารถขอพึ่งพาสำนักอื่น…สำนักอื่นของเธอก็มีมาก ทำไมถึงต้องเลือกยอมเข้ากับศัตรู?”

หลินหยางพูดเสียงแหบ

“ในดินแดนแห่งความเงียบและความตาย สามารถต่อต้านตระกูลม่านมีไม่กี่คน หนีไม่รอด นอกจากจะออกจากดินแดนแห่งความเงียบและความตาย แต่โลกฆราวาสช่วยฉันเข้าไปดินแดนแห่งแดนสวรรค์?ขอหลบภัยสำนักอื่น ใครจะสามารถเปรียบเทียบกับตระกูลม่าน?ยอมเข้ากับศัตรู เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด!”

อูหงพูดสบถ

สำหรับการถูกอูหงหักหลัง ถึงแม้ว่าหลินหยางผิดหวังมาก แต่ในใจก็ไม่ได้เหนือความคาดหมาย

อูหงสวามิภักดิ์กับหลินหยาง ก็เพราะไม่มีทางเลือกอื่นเท่านั้นเอง

หุบเขาอูซานของเธอต่อสู้กับภูเขาเทียนเสิน ลูกศิษย์ก็ตายพอประมาณ ไม่มีสำนักของตัวเองแล้ว ดังนั้นจึงเลือกที่จะอยู่กับหลินหยาง

วันนี้พันธมิตรชิงเซวียนใกล้จะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว หลินหยางเกือบจะถูกเหล่าจู่ตระกูลม่านฆ่าตาย เธอเป็นธรรมชาติที่หนีออกไป

“ฉันเข้าใจแล้ว”

หลินหยางค่อยๆดึงดาบเทียนเซิงออกมา ฟันไปทางองครักษ์หญิง ในเวลาเดียวกันก็ฟันไปทางหนานซิ่งเอ๋อร์

ความชุ่มชื่นเหนือธรรมชาติของพลังดาบเทียนเซิง บาดแผลบนตัวของทุกคนก็ค่อยๆดีขึ้น แต่ยังคงไม่สามารถลุกขึ้นได้

บาดแผลนี้รุนแรงขนาดไหน ดาบเทียนเซิงจึงไม่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้ภายในครั้งเดียว?

หลินหยางจับดาบเดินไปทางคนเหล่านั้น

ม่านมู่ค่อยๆยิ้ม“ผู้นำพันธมิตรหลิน นายลงมาจากม้าแล้วให้จับกุมอย่างเชื่อฟัง หรือว่าให้พวกเราลงมือ นำนายจับกุม”

“ชื่ออะไร?”

หลินหยางถามเสียงเรียบเฉย

“นายก็คู่ควรถามชื่อฉัน?”

ม่านมู่พูดเหยียดหยาม

“ได้!”

หลินหยางพยักหน้า ยกดาบขึ้นสังหารไปทางม่านมู่

แทบจะไม่มีสัญญาณบอก

ความรวดเร็วชั่วพริบตาเดียว

ม่านมู่รอยยิ้มแข็งทื่อ ตกใจจนหน้าถอดสี รีบยกดาบต้านทานไว้

เพล้ง!

เสียงใสดังออกมา

ดาบเทียนเซิงกระทบบนดาบของม่านมู่

ชั่วพริบตาเดียว ราวกับพลังมหาศาลพุ่งลงมา

ม่านมู่รู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างตัวเองราวกับถูกตัดขาดแล้ว

“ดาบนี้ไม่เลว แต่น่าเสียดาย ยังไม่พอ!”

หลินหยางพูดเสียงเรียบเฉย ดาบเทียนเซิงก็ทุ่มน้ำหนักลงไปอีก

เสียงแตกร้าว

ก็มีเสียงแสบหูดังไปทั่วทิศ

เห็นเพียงคมดาบนั้น ถูกดาบเทียนเซิงฟันกลายเป็นสองท่อน

ดาบเทียนเซิงราวกับฟันต้นไผ่ ตั้งตรงดิ่งลงไป ชั่วพริบตาเดียวก็ฟันจนแขนข้างหนึ่งของม่านมู่ขาดแล้ว

อูหงที่กำลังลังเลก็รีบพูดตะโกน

แต่ถูกม่านมู่ที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าไม่ได้สนใจอะไรแล้ว ยกมีดขึ้นแล้วใช้พลังเหวี่ยงออกไปนับไม่ถ้วน พุ่งไปทางหลินหยาง

แต่หลินหยางไม่หลบ ใช้นิ้วมือจิ้มเบาๆ

เพล้ง

แสงสีฟ้าวงกลมปกคลุมทั้งคนและม้า

มีดที่แทงเข้าไป ก็ถูกทำให้แตกแล้ว

“สารเลว!”

ม่านมู่ยังคงไม่ยอมเลิกรา วิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว กวัดแกว่งกริชอย่างบ้าคลั่ง

มีดที่น่าหวาดกลัวนั้นทำให้เกิดขึ้นอีกครั้ง

แต่ทว่ายิ่งเข้าใกล้หลินหยาง น้ำแข็งที่อยู่รอบตัวเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ราวกับจะทำให้เขาเกาะตัวเป็นน้ำแข็ง

พึ่งพาพลังแห่งสวรรค์กับแรงฮึด ม่านมู่ก็แทงน้ำแข็งจนแตกอีกครั้ง ตรงไปเข้าใกล้หลินหยาง

หลินหยางมองม่านมู่อย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับกำลังมองดูแมลงที่น่าสงสาร

“หมอนี่ไม่รู้จักแยกแยะถูกผิด!”

อูหงทั้งใจร้อนทั้งโกรธ เดิมทีจะเข้าไปช่วย แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงอะไร ทั้งตัวก็แข็งทื่ออยู่ที่เดิม

“ไปตายซะ!”

ม่านมู่ใช้พลังมหาศาล สุดท้ายก็สามารถเข้าใกล้หลินหยางได้ กำลังจะบุกโจมตี หลินหยางก็ถีบเข้ามา

ผลัวะ!

ถีบนี้รวดเร็วมาก พลังมหาศาล เกินกว่าที่ม่านมู่จะสามารถจินตนาการได้

ม่านมู่ลอยออกไป ล้มลงบนพื้นอย่างรุนแรง ทำให้ถนนยางมะตอยก็แตกกระจาย

ในปากเขาก็สำลักเลือดอย่างบ้าคลั่ง หน้าอกยุบลงไปลึกมาก ราวกับทั้งร่างตายไปแล้ว

เขารีบยัดยาเข้าไปในปากหลายมาก จึงค่อยๆดีขึ้น

กระโดดขึ้นมาทันที เห็นหลินหยางไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย ความเคียดแค้นในใจก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

“พวกนายยังรออะไร?ตายกันหมดแล้วเหรอ?บุกเข้าไป บุกเข้าไปเดี๋ยวนี้!”

ม่านมู่ตะโกนด้วยความโกรธ มองไปทางผู้แข็งแกร่งตระกูลม่านคนอื่นๆ

มองแค่ครั้งเดียว ม่านมู่ก็นิ่งอึ้งไปแล้ว

มองเห็นคนตระกูลม่านทุกคนที่อยู่ด้านข้าง ตอนนี้กลายเป็นน้ำแข็งหมดแล้ว ถูกแช่แข็งอยู่ที่เดิม