สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3257

ฉากนี้น่าหวาดกลัวมาก!

ม่านมู่ตะลึงตาค้างแล้ว

คนจำนวนมากยังถูกแช่แข็งในท่าโจมตี

ก็พูดได้ว่า หลินหยางแช่แข็งคนเหล่านี้ เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว!

ลูกไม้เช่นนี้…ทำให้อกสั่นขวัญหายไปทั่ว!

ม่านมู่จึงรู้สึกถึงอะไรแล้ว ตัวเองกับกลุ่มคนเหล่านี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินหยาง!

คนนี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก!

กลัวว่าถ้าเหล่าจู่ไม่ออกมา ทั้งตระกูลม่านก็ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้กับเขาได้

หนี!

จำเป็นต้องหนี!

ม่านมู่หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ยังรีบวิ่งหนีไป

แต่เพิ่งจะเดินไม่ถึงสองก้าว

ปัง!

พลังน่าหวาดกลัวก็กดลงมา กดลงไปที่ขาทั้งสองข้างของเขาไว้

ร่างกายม่านมู่ถูกทุบลงบนพื้นอย่างรุนแรง ลุกขึ้นมาไม่ได้

อูหงถลึงตาโตมองดูฉากนี้ ในสมองว่างเปล่า

ม่านมู่มีพลังอะไร เธอรู้ชัดเจนดี คนนี้ได้รับคำชี้นำจากเหล่าจู่ตระกูลม่าน ในตระกูลม่านก็ถือว่าเป็นมือดีอันดับหนึ่งแล้ว

ต่อให้อูหงต่อสู้ด้วย ก็ต้องใช้อุบาย

แต่อยู่ต่อหน้าหลินหยาง ไม่มีวิธีจะตอบโต้แม้แต่นิดเดียว

หลินหยางคนนี้ มีพลังระดับสูงและได้เลื่อนขั้นแล้วแน่นอน!

นี้คือผลสำเร็จที่เขาไปที่ธารน้ำแข็งที่หนาวจัดไหม?

ดูเหมือนว่าเขาได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว

ไม่เพียงแค่นี้ ยังสามารถรับมือกับเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้แล้ว?

อูหงสายตาสงสัย เริ่มคิดจะถอยแล้ว

หลินหยางขี่ม้าไปทางม่านมู่ มองคนฟุบอยู่บนพื้นจากที่สูง

“แซ่หลิน นายกล้าฆ่าฉัน!เหล่าจู่ของฉันต้องนำแกแล่เนื้อเอาเกลือทา!”

ม่านมู่พูดคำราม ในน้ำเสียงยังมีความไม่ยอม

“แล่เนื้อเอาเกลือทา?”

หลินหยางดึงดาบเทียนเซิงออกมา มองดูปลายแหลมคมของมีดยาว พูดเสียงเรียบเฉย“นายอยากจะลองดูไหม?”

ม่านจู่นิ่งอึ้งไป

เห็นหลินหยางแกว่งดาบออกไป

ฉึก!

แขนของม่านมู่ก็หล่นลงบนพื้นแล้ว

ความเจ็บปวดที่แสบร้อนค่อยๆเข้ามา

“หนึ่งหมื่นดาบนี้ ฉันรับรองว่านายไม่ตาย!”

หลินหยางพูดเสียงแหบ ต่อมาแขนก็เหมือนไฟฟ้า แกว่งไปมาอย่างรวดเร็ว ฟันไปทางม่านจู่

ฟึบ

คมมีดกลายเป็นเงา คล้ายกับลมที่ล้อมรอบม่านมู่

หนึ่งพันดาบครั้งแรกพุ่งเข้า เนื้อบนร่างกายของม่านมู่แทบจะถูกหั่น ชั่วพริบตาเดียวทั้งตัวก็กลายเป็นเลือดท่วมตัว

ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้เขาร้องอย่างน่าเวทนา

ต่อมาก็เป็นหนึ่งพันดาบครั้งที่สอง!

แขนขาทั้งสี่ข้างของม่านมู่ก็ถูกสับจนเป็นเศษ ลำตัวมีซี่โครงโผล่ออกมา และถูกตัดให้ขาดจากกันเล็กน้อย

หนึ่งพันดาบครั้งที่สาม

อูหงตอนนี้ เดินไปอยู่ตรงหน้าของหนานซิ่งเอ๋อร์ ดาบยาวที่อยู่ในมือชี้ไปทางหนานซิ่งเอ๋อร์

“ถึงแม้ว่าเธอจะอยู่กับฉันไม่นาน แต่เธอน่าจะรู้จักนิสัยของฉัน ถ้าหากเธอทำแบบนี้ เธออาจจะไม่มีชีวิตรอด เข้าใจไหม?”

หลินหยางพูดเสียงเรียบเฉย

“ผู้นำพันธมิตร ฉันเคารพคุณมาก ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ค่อยลงรอยกัน แต่คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ในพันธมิตร ฉันก็พยายามรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองกับคุณ พัฒนาพันธมิตร เรื่องตระกูลอ่าวเสวี่ย ฉันก็เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อคุณ แต่วันนี้ ฉันแค่ต้องการมีชีวิต ฉันอยากจะมีชีวิตรอด นี้ ไม่ผิดใช่ไหม?”

อูหงกัดฟันพูด

“ฉันเคยพูดแล้ว ไม่ผิด จุดยืนไม่เหมือนกัน ที่เรียกว่าผิดถูก มีสิทธิ์ที่จะพูด”

“ผู้นำพันธมิตรหลิน คุณปล่อยฉันไป ฉันจะไม่ทำร้ายหนานซิ่งเอ๋อร์ ฉันกับคุณต่างคนต่างอยู่ ได้ไหม?”

“ถ้าหากเธอทำแบบนี้ ก็คงไม่มีเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่เธอยอมเข้ากับศัตรู ยังพาคนมาสกัดกั้นซิ่งเอ๋อร์ ฉัน ไม่สามารถปล่อยเธอไปได้”

หลินหยางจ้องมองอูหง พูดเสียงแหบแห้ง “เธอเคยถวายความจงรักภักดีให้ฉัน ฉันให้โอกาสเธอ เธอ จบชีวิตตัวเองเถอะ”

“อะไรนะ?”

อูหงเบิกตาโต

“ใช้ดาบของตัวเอง จบชีวิตตัวเองเถอะ อูหง นี้คือโอกาสที่ฉันจะให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย”

หลินหยางพูดเสียงเย็นชา

อูหงสายมึนงง

แต่เร็วมากก็ตอบสนองกลับมา สีหน้ามืดครึ้มและพูด“ฝันไปเถอะ..ผู้นำพันธมิตรหลิน!ฉันไม่มีวันปล่อย!ฉันต้องกลายเป็นอมตะ!ฉันต้องเข้าสู่ดินแดนอมตะ!อยากจะให้จบชีวิตตัวเอง!ไม่มีทางเป็นไปได้!”

หลินหยางมองสังเกตเธอ สายตามีความผิดหวังมาก

เขาไม่ได้พูดอีก แต่ดึงเชือกบังเหียน ค่อยๆเดินเข้าไปที่อูหง

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

อูหงรีบใช้ปลายดาบจ่อที่บนลำคอของหนานซิ่งเอ๋อร์ พยายามวางแผนจะทำให้หลินหยางตกใจ

แต่หลินหยางไม่ได้คิดจะหยุด ระหว่างทางที่เดินเข้ามา สายตาเย็นชาหยุดอยู่บนตัวของอูหง

สายตานั้น ราวกับกำลังมองดูคนตาย…