สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3275

ตู๋กูเวิ่นตั้งแต่แรกก็ไม่ได้คิดยอมจำนน

แต่เขาไม่สามารถจะทำให้ชาวเมืองมีผลกระทบ

อาจจะมีคนแบบเขา ยอมตายก็ไม่ยอมน้อมคำนับหลินหยาง แต่คนจำนวนมากอยากจะมีชีวิตรอด

ดังนั้น เขาให้ตู๋กูหู่พาทุกคนยอมจำนน

แต่เขาไม่มีทางทำ

ทุกคนแอบเงยหน้าขึ้น มองเห็นตู๋กูเวิ่นดึงดาบชี้ไปทางหลินหยาง ทุกคนก็มึนงงทันที

“นายต้องการต่อต้านฉัน?”หลินหยางพูดถาม

“ใช่”

“นายให้ทุกคนในเมืองยอมจำนน ทำไมนายถึงจะลงมือคนเดียว?นายไม่กลัวว่าฉันจะโกรธ และทำลายเมืองตู๋กู ?”หลินหยางถาม

“คุณไม่มีทางทำ”

ตู๋กูเวิ่นพูดตอบเสียงแหบ“คุณเป็นคนบุญคุณความแค้นแบ่งแยกชัดเจน ถึงแม้ว่าฉันจะทำร้ายคุณ หรือฆ่าคุณ คุณก็จะไม่มีทางเคียดแค้นเมืองตู๋กู ฉันสามารถต่อต้าน แต่พวกเราไม่สามารถ ให้พวกเขายอมจำนน และฉันดึงดาบขึ้น เพื่อตัวเอง!ผู้นำพันธมิตรหลิน มาเถอะ ให้ฉันดูว่าคุณเข้าสู่ดินแดนแห่งแดนสวรรค์แล้ว พลังจะแข็งแกร่งระดับไหน!”

พูดจบ ตู๋กูเวิ่นก็รวบรวมพลังทั้งหมด เดินตรงไปทางหลินหยาง

ความปรารถนาที่จะต่อสู้รุนแรงมาก

แต่ หลินหยางกลับนั่งสงบอยู่บนหลังม้า มองดูตู๋กูเวิ่นที่เดินเข้ามา

เวลาที่ใกล้จะถึง

ผลัวะ!

ดาบยาวที่อยู่ในมือของตู๋กูเวิ่นทันใดนั้นก็ระเบิดออก กลายเป็นเศษละเอียด

ตู๋กูเวิ่นท่วมตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้าง มองหลินหยางอย่างไม่อยากเชื่อ

เขามองฝ่ามือของตัวเอง ง่ามนิ้วแยกออก นิ้วมือทั้งห้าถูกแช่แข็งแล้ว จับดาบไว้ไม่ได้แล้ว!

ทั้งหมดนี้ คาดไม่ถึงว่าจะเกิดขึ้นภายในชั่วพริบตาเดียว

ตู๋กูเวิ่นมองไปในฝ่ามือ สีหน้ามืดครึ้ม และยังเหยียบย้ำเท้าบุกไปทางหลินหยาง

เขาไม่ยอมแพ้!

เขาไม่เชื่อ ตัวเองเผชิญหน้ากับเทพสวรรค์ นึกไม่ถึงว่าจะอ่อนแอเช่นนี้ และเปราะบางเป็นอย่างยิ่ง

เสียงดังกันวานและมีอำนาจ!

เขาใช้พลัง ทำให้กลายเป็นดาบ ฆ่าไปทางหลินหยาง

แต่เวลาที่พลังดาบนี้เข้าใกล้หลินหยาง ทั้งหมดก็ระเบิดออก ไม่มีพลังดาบสามารถเข้าไปใกล้ตัวของหลินหยางได้แม้แต่นิดเดียว

หลังจากที่โจมตีหนึ่งครั้ง หลินหยางยังคงอยู่ที่ไกล ไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว

แต่ตู๋กูเวิ่นหอบหายใจแล้ว ยืนก็ไม่มั่นคงแล้ว

การต่อสู้เมื่อกี้ เขาใช้พลังทั้งหมด ไม่ได้ต้องการจะฆ่าหลินหยาง แต่ต้องการจะทำให้หลินหยางบาดเจ็บ เขาก็พอใจแล้ว

แต่ว่าตอนนี้ เขารู้แล้ว ตัวเองกับหลินหยางแตกต่างกันมาก

ต่อให้ตัวเองสู้สุดชีวิต ก็ไม่สามารถทำร้ายหลินหยางได้แม้แต่ปลายเส้นผม

“ตอนนี้ ถึงตาฉันแล้ว!”

หลินหยางพูดเสียงเรียบเฉย

ตู๋กูเวิ่นหายใจติดขัด

ผลัวะ!

รอบตัวของเขาก็ระเบิดขึ้นมา

กลุ่มหมอกก็กระจายไปรอบทิศ

ตู๋กูเวิ่นสายตาตึงเครียด รีบก้มหน้าลง

เวลาที่เขาคิดว่าตัวเองร่างกายแหลกเหลวแล้ว กลับพบว่าหลังจากที่ระเบิดเสร็จแล้ว บนร่างกายของตัวเองยังสมบูรณ์แบบ

คนของตระกูลตู๋กูทุกคนก็ตื่นเต้นมาก ปรบมือปีติยินดี โอบกอดกัน ฉลองที่มีชีวิตรอด

“พี่ ยอดเยี่ยมมาก!”

“อาเวิ่น ครั้งนี้ลำบากนายแล้ว!”

“ฉันมองว่าผู้นำพันธมิตรหลินยังไว้หน้านาย ไม่อย่างนั้นตระกูลของพวกเราก็คงต้องน่าเวทนา”

ตู๋กูหู่กับตู๋กูลั่วเยี่ยนวิ่งเข้ามา พูดอย่างตื่นเต้น

แต่ตู๋กูเวิ่นกลับยังมองไปทิศทางนั่น แทบจะเหม่อลอยแล้วอยู่นานมาก

ตู๋กูหู่ชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่เห็นลูกชายของตัวเองยั้งสติไว้ไม่อยู่เช่นนี้

“อาเวิ่น นายไม่เป็นไรใช่ไหม?อาเวิ่น?”

“ผม…ผมไม่เป็นไร..”

ตู๋กูเวิ่นได้สติกลับมา ก็ตื่นเต้นมาก พูดเสียงสั่นเทา “พ่อ เร็ว รีบเตรียมตัว ผมจะรีบออกเดินทาง ไปที่พันธมิตรชิงเซวียน!”

“ผมจะไปเข้าเรียน?”

“พูดถึงเรื่องผู้นำพันธมิตรหลิน เปิดสอนอะไร?เขาสามารถสอนได้เหรอ?”

ตู๋กูลั่วเอี้ยนพูดอย่างความไม่เข้าใจ

ตู๋กูเวิ่นรีบหันหน้ากลับมาทันที ถลึงตามองเธอ

ตู๋กูลั่วเอี้ยนตกใจมาก “พี่…ฉัน…ฉันพูดอะไรผิดไหม?”

“เธอคิดว่า เทพสวรรค์เปิดสอน สามารถจะสอนเรื่องอะไร?”

ตู๋กูเวิ่นพูดถามเสียงต่ำ หลังจากนั้นก็หมุนตัวกลับเข้าเมือง

เพิ่งจะพูดจบ ตระกูลตู๋กูทุกคนก็แข็งทื่ออยู่ที่เดิม…