สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3278

อ่าวจินและคนอื่นๆถูกประหารชีวิต หลินหยางวางแผนอยู่ในตระกูลอ่าวเสวี่ยนานเกินไป

ตอนนี้จุดสนใจของทุกคนอยู่ที่ภูเขาเทียนเสิน

ครั้งนี้ จำเป็นต้องให้ชวี่เจิ้งนั้นคิดวิธีเข้าออกข้างใต้ของชีพจรมังกร

หากไม่แก้ไขปัญหาของเย่เหยียนและเหล่าจู่ตระกูลม่านทั้งสองนี้ หลินหยางไม่ได้หลับดีๆ

ในคืนนั้นอ่าวหานเหมยจัดงานเลี้ยงเพื่อต้อนรับหลินหยางกลับมา

แม้ว่าหลินหยางไม่ได้ดีใจอะไร แต่ก็ไปร่วมงานเลี้ยง

ในเวลานี้คนของตระกูลอ่าวเสวี่ยไม่มีความหมายกับหลินหยาง พวกเขายังรู้สึกเป็นเกียรติด้วยซ้ำ

ในเมื่อสามารถติดตามเทพเซียนแห่งแผ่นดินหลายๆคนฝันยังไม่กล้าคิดเลย

โดยเฉพาะได้กินข้าวร่วมกับเทพเซียน ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่ง?

“ท่านหลิน ฉันดื่มให้เธอสักแก้วหนึ่ง ขอให้ท่านมีชีวิตอยู่ตราบเท่าที่สวรรค์และได้รับพรที่ไม่มีใครเทียบได้!”

ผู้นำกลุ่มสาขาท่านหนึ่งรวมความกล้ายกแก้วแล้วเดินไปยกแก้วด้วยความเคารพ

หลินหยางหัวเราะเบาๆยกแก้วแล้วดื่ม

เห็นหลินหยางใจดีขนาดนี้ ผู้นำตระกูลอื่นๆก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ทุกคนต่างยกแก้วด้วยความเคารพ

“ผู้นำพันธมิตรหลิน ฉันดื่มเพื่อท่าหนึ่งแก้ว!”

“ผู้นำพันธมิตรหลิน ฉันดื่มให้ท่าน!”

“ผู้นำพันธมิตร.....”

ทุกคนพุ่งมาอย่างรีบร้อยและตื่นเต้นต้อนรับที่อบอุ่นมา

แต่หลินหยางคือใครมาจากไหนก็ยังไม่รู้

ดื่มไปสามรอบ หลินหยางวางแก้วลงแล้วพูดขึ้น: “หานเหมย เธอส่งคนไปดูสถานการณ์ที่หุบเขาเทพเซียนและเผ่าเทพเซียนหน่อย หลายวันฉันจะไปหนึ่งรอบ”

“ไปที่นั้นทำอะไร?”

อ่าวหานเหมยถามด้วยความสงสัย: “สามีไม่ใช่รักษาบาดแผลบนร่างกายจนหายแล้วหรอ?”

“แม้ว่าฉันจะรักษาหายแล้ว แต่สองที่นี้มีแร่ให้ค้นหา ฉันวางแผนว่าจัดคนกลุ่มหนึ่ง ให้พวกเขากลายเป็นทหารที่น่าพึ่งพาของพันธมิตรชิงเซวียน ถ้าหากสามารถทำให้พลังแห่งสวรรค์ของเธอนั้นกลายพันธุ์ได้ ฉันคิดว่าตำแหน่งของผู้ดูแลตระกูลอ่าวเสวี่ย เธอน่าจะสามารถนั่งได้มั่งคงอย่างภูเขาไท่ซาง”

“พลังแห่งสวรรค์กลายพันธุ์?”

อ่าวหานเหมยหายใจสูบหายใจแรงขึ้น

“พรุ่งนี้ ให้พี่สาวเธอไปพันธมิตรชิงเซวียนกับฉันเถอะ ฉันจะเปิดสอนเพื่อให้คนพวกนี้ได้รับความรู้พื้นฐานที่ดีขึ้น ช่วยให้พวกเขาได้เข้าสู่ดินแดนแห่งสวรรค์ในเร็ววัน”

หลินหยางพูด

“ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าผู้นำหอเฮ่าเทียนนั้นมาด้วย!”

ตู๋กูเวิ่นมองไปทางเฮ่าเทียนโค้งคำนับเบาๆถือเป็นการทำความเคารพ

“ฮ่าๆ มีเทพเซียนจะมาสอนฉันไม่มาได้ไง?”

เฮ่าเทียนหัวเราะแล้วมองไปทางตู๋กูเวิ่น: “ท่านชายตู๋กู พูดให้น้อยลง สาเหตุที่เมืองตู๋กูของเธอไม่ถูกทำลายก็เพราะบุญคุณของท่านหลิน ถ้าฉันเป็นเธอรับช่วงเมืองตู๋กูตั้งนานแล้ว ดีกว่าพ่อที่ขาดการมองการไกลของเธอนั้นดุแลอยู่!”

ตู๋กูเวิ่นไม่พูดอะไรต่อ

ทุกคนรออย่างสงบ

รอจนถึงตอนเที่ยงก็ยังไม่เจอหลินหยาง

แต่ว่าทุกคนก็ไม่บ่นอะไรก็รออย่าเงียบๆแบบนี้ต่อไป

รอจนถึงบ่ายสามตอนเย็น หลินหยางจึงพาอ่าวเวยอินมาถึงที่นอกวัง

“รอมากันเถอะ!”

หลินหยางถือถุงหนังงูเอาไว้แล้วพูดหนึ่งคำแล้วเข้าไปข้างใน

ทุกคนก็รีบตามเข้าไป