สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3292

หลินหยางเปิดตาแล้วมองไปทางยันต์ ดวงตาก็เปล่งไฟขึ้นทันที

“ฉันเห็นแล้ว ฉันเห็นแล้ว!”

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง!”

“จักรวาลนั้นไม่มีที่สิ้นสุด ทุกสิ่งเป็นไปตามธรรมชาติ และสิ่งมหัศจรรย์ของโลกนั้นน่าทึ่งอย่างแท้จริง!”

หลินหยางพอใจสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ในใจของราชินีเทียนฉือนั้นรู้สึกว่าแปลกๆแล้ว

เขาไม่ว่าสนใจพลังที่กักกร่อนแล้วพุ่งไปทำร้ายชีวิตของหลินหยาง

มันช้าเกินไป

เขาจ้องไปที่หัวใจของหลินหยาง กำลังดูตำแหน่งเส้นชีวิตเปล่งพลังจากนั้นก็พุ่งทำร้าย

ในเวลานี้ หน้าอกของหลินหยางก็ถูกพลังกักกร่อนจนเป็นรู

เครื่องในก็ขยับอยู่ในรู เห็นได้ชัดเจน!

“แย่แล้ว เขาจะฆ่าผู้นำพันธมิตร!”

ฉู่ชิวตกใจรีบหยิบดาบขึ้นมา

ครั้งนี้ราชินีเทียนฉือกระตุ้นการอาฆาตขึ้นแล้ว

แต่เมื่อเขาจะขยับ ตู๋กูเวิ่นก็รีบจับเขาไว้

ฉู่ชิวมองไปทางตู๋กูเวิ่น

เห็นเพียงตู๋กูเวิ่นนั้นส่ายหัวเบาๆ จากนั้นจ้องไปทางภายในเขตแดนของหลินหยางพูดด้วยเสียงแหบๆ: “พวกเธอไม่ต้องลงมือ ตอนจบกำหนดไว้แล้ว....”

“อะไร?”

ทุกคนมองไปทางหลินหยาง

แต่เห็นหน้าอกของหลินหยางนั้นรวบรวมพลังกักกร่อนขนาดใหญ่ที่น่าเกรงกลัว

พวกมันเหมือนกับสว่านไฟฟ้าไม่หยุดที่ทะลักไปทั่วภายในร่างกายของหลินหยาง ทะลุไปถึงหัวใจโจมตีจนชีพจรนั้นแตกสลาย จบชีวิตขิงหลินหยางในที่สุด

ราชินีเทียนฉือจ้องไปที่พลังกักกร่อนนั้น!

นี่เป็นความหวังสุดท้ายของเขา！

นี่เป็นพลังชั่วชีวิตของเขา!

อย่างรวดเร็ว!

ใกล้จะหาเจอแล้ว!

มองพลังกักกร่อนของหลินหยางค่อยๆฉีกเนื้อหนังของเขาออก ร่างกายของราชินีเทียนฉือก็เริ่มสั่นขึ้น

แต่ในเวลานี้

ฮวา!

พลังกักกร่อนจู่ๆก็หายไป

“อะไร?”

ราชินีเทียนฉือกลายเป็นหิน

ทุกคนต่างตกใจ

เห็นเพียงกลิ่นอายม่านพลังภายกักกร่อนในหายไปทั้งหมดในทันที...

เหมือนกับว่าม่านพลังนั้นหยุดการขับเคลื่อน

ในเวลาเดียวกัน ม่านพลังภายในของหลินหยาง ร่างกายก็ระเบิดแสงสีเขียวดั่งหยกออกมา หลังจากนั้นร่างที่แตกของหลินหยางก็เริ่มฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว

สองแขนสองขานั้นก็เริ่มออกมาใหม่ รูตรงหน้าอกก็เริ่มฟื้นฟูขึ้น...

หน้าหลังเพียงแค่ไม่กี่นาทีก็กลับมาปกติเหมือนไม่เคยบาดเจ็บ

“เร่งม่านพลัง!พวกเธอรีบเร่งการเคลื่อนย้ายของม่านพลัง!”

ราชินีเทียนฉือเข้าสู่ม่านพลังของพลังแห่งสวรรค์ อีกข้างหนึ่งกำลังตะโกน

ทุกคนก็รีบเร่งแรง

แม้ว่าพวกเขาจะแรงการแพร่กระจายม่านพลังแค่ไหน ภายในม่านพลังก็จะสร้างพลังกัดกร่อนอีก กลั่นหลินหยางให้สลาย....

“นี่มัน....เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ราชินีเทียนฉือนั่งลงบนพื้นดวงตาเหลือเพียงแค่ความสิ้นหวัง

หลินหยางค่อยๆยืนขึ้น

เขาเดินไปตรงหน้าด้านที่สี่ตรงที่ห้าม ยื่นมือไปหยิบยันต์หนึ่งอันจากนั้นก็เริ่มค่อยๆหมุนเวียนขึ้นมา

จากนั้นไม่หยุดหมุนเวียน ยันต์อันนั้นก็เปล่งแสงสีทองออกมาและค่อยๆละลายไป โยนแล้วระลอกคลื่นออกมา

แต่คลื่นของยันต์เหมือนถูกดึงดูด ทั้งหมดไปทางมือของหลินหยาง

ระลอกที่หนึ่ง สอง สาม

ค่อยๆยันต์ทั้งหมดก็เข้าไปที่นิ้วของหลินหยาง

นิ้วของหลินหยางก็มีสีที่สว่างไสวออกมา

เหมือนกับว่าบนนิ้วมือมีดาวอยู่!

หลังจากนั้น...

เสียงดังขึ้น!

ทันใดนั้นม่านพลังของหลินหยางก็ระเบิดขึ้น!

ยันต์ทั้งหมดก็กระจัดกระจาย พื้นผิวทั้งหมดยุบลงไป แม้แต่พลังทั้งหมดที่หล่นลงบนพื้นก็กลายเป็นทรายและกรวด...

คนของเทียนฉือจ้องภาพตรงหน้าอย่างกับว่าวิญญาณของแต่ละคนนั้นหลุดออกจากร่างแล้ว

หลินหยางสังเกตนิ้วของเขา

เห็นเพียงแค่แสงตรงนิ้วค่อยๆหายไป จากนั้นพลังมีรอยลึกลับปรากฏบนนิ้วชี้

นี่ มันคือม่านพลังนั้นหรอ!

“เป็นไปไม่ได้....เป็นไปไม่ได้....เป็นม่านพลังเทียนเสินที่บรรพบุรุษเก็บไว้...ทำไมถึงถูกคนคนนี้ใช้มาไม่ถึงครึ่งวันยิ่งบรรลุ?เป็นไปไม่ได้.....”

“อย่างนั้น คนข้างๆพวกนี้ของเธอที่เกิดมาและตายไปพร้อมเธอ แล้วคนสุดท้ายที่จะต่อสู้เพื่อเทียนฉือละ?เธอ รู้ศึกผิกต่อพวกเขาไหม?”

หลินหยางรีบถามกลับ

ราชินีเทียนฉือเปิดปากแล้วพูดขึ้น: “พวกเขาเข้าใจฉัน....”

“เข้าใจ?นั้นมันเป็นแค่ความคิดของเธอคนเดี๋ยว!”

หลินหยางหัวเราะอย่างเย็นชา: “มีใครยอมไปตาย?แล้วมีใครที่จะไปยอมตายอย่างไร้ประโยชน์?ถ้าหากพวกเขาภักดีต่อเทียนฉือ พวกเขาจะยินดีรับฟังการตัดสินใจโง่ๆ ของเธอหรอ?”

“เธอ...เธอว่าฉันโง่?”

ราชินีเทียนฉือกำหมัดแน่นๆแล้วเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?”

หลินหยางพูดอย่างไม่เกรงใจ: “ฉันไม่เคยพูดเลยว่าจะแย่งชิงทั้งหมดของเทียนฉือ เหมือนวิหารหยุนเซียว หนานหลี่เฉิงและสำนักเซียงหยุน และตระกูลตู๋กูที่เพิ่งเข้าร่วม ฉันไม่เคยไปบุกรุกพวกเขาเลยแม้แต่นิดเดียว!”

“เธอใช้ความรู้สึกอะไรที่คิดว่าฉันจะเอาเทียนฉือของเธอไป?”

“ดังนั้นถึงพูดไงทั้งหมดนี้ เป็นเพียงแค่ความคิดของเธอ!เธอสามารถปกป้องเทียนฉือได้และชีวิตของเธอได้ แต่เธอกลับคิดแค่ว่าจะไม่สามารถอธิบายกับบรรพบุรุษของเทียนฉือได้ไหม เธอคิดถึงแค่ตัวเอง เธอเห็นแก่ตัวแบบนี้โง่ไหมล่ะ?”

เมื่อคำพูดนี้จบ ราชินีเทียนฉือก็ปากค้าง

เขาจ้องไปทางหลินหยางไม่รู้ว่าจะคับค้านยังไง

อีกข้างหนึ่งทุกๆคนของเทียนฉือก็ตกตะลึง

“วิธีการที่ดียั่วยุให้เกิดอาการฮึกเหิม!”

สักพักราชินีเทียนฉือสูบหายใจแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา: “ผู้นำพันธมิตรหลิน เธอพูดเรื่องไร้สาระกับฉันมากมายขนาดนี้ อยากทำไรกันแน่!อย่าอ้อมค้อมพูดมาตรงๆเลย!”

“ฉันไม่ฆ่าเธอ!และไม่ฆ่าทุกคนของเทียนฉือ แต่ฉันมีข้อเสนอหนึ่งข้อ พวกเธอต้องมอบตัวกับฉัน!อีกอย่างฉันจะเอาอำนาจของเทียนฉือ!”

หลินหยางพูดตามตรง

คำพูดนี้ออกมา ทุกคนของเทียนฉือก็เงยหน้าขึ้นแล้วจ้องไปทางเทียนฉือ

“ฝ่าบาท!”

“ยอมแพ้เถอะ...”

“ฝ่าบาท พวกเราไม่มีทางเลือกแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาตายแบบนี้!”

“ฝ่าบาท ยอมแพ้เถอะก็สามารถรักษาเทียนฉือเอาไว้ได้ รักษาชีวิตทุกคนไว้ ยอมแพ้เถอะ!”

ทุกคนต่างพูดดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว

สิทธิในการใช้เทียนฉือ?พวกเธอไม่เคยสนใจมันเลยด้วยซ้ำ

ถ้าหากพวกเขาถูกฆ่า เทียนฉือก็เป็นของหลินหยางแล้วจะรักษาต่อยังไง?

ราชินีเทียนฉือคิด

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วจ้องไปทางหลินหยาง: “ฆ่าพวกเราทั้งหมด เธอก็สามารถครองเทียนฉือได้ จะใช้เทียนชี่เสิ่นสุ่ยต้องถามพวกเราด้วย?ทำไม....เธอยังไม่ไว้ชีงวิตพวกเรา?”

“เพราะว่าบนโลกใบนี้ไม่มีใครรู้จักและเข้าใจเทียนชี่เสิ่นสุ่ยมากกว่าเธอแล้ว!”

หลินหยางพูดอย่าเสียงแหบ: “ฉันจะเข้าไปข้างใต้ชีพจรมังกร เทียนชี่เสิ่นสุ่ยเป็นกุญแจสำคัญ!”