สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3299

พอถึงฝังก็ก็ถีบหัวส่ง!

เห็นหลี่หนงเยี่ยนถูกหลินหยางนั้นผลักไปจนถึงทางตัน ผู้คนอื่นๆที่ดูแลก็ทนนั่งต่อไม่ไหว

พวกเขารีบพูขึ้น

“ประทานซู รองประทานหลินหมายความว่ายังไง?ไม่จำเป็นต้องแบบนี้ไหม?”

“ถ้าหากพี่หลี่เกิดเรื่อง โครงการนี้จะดำเนินต่อยังไง?”

“ถ้าโครงการเกิดปัญหา พวกเราทำผิดกฎ เกรงว่าขายทั้งหมดก็ไม่สามารถชดใช้!”

“ประทานซู ช่วงเวลาสำคัญนี้ไม่สามารถเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้นะ!”

ผู้คนต่างพูดขึ้น คำพูดที่จริงใจ

ซูเหยียนน่าจะไม่รู้สถานการณ์?

สีหน้าเขาน่าเกลียดแล้วจ้องไปทางหลินหยาง

แต่หลินหยางกลับส่ายหัวเบาๆ: “เสี่ยวเหยียน โครงการใหญ่ขนาดนี้ ไม่สามารถมีข้อผิดพลาดได้ ฉันเสนอไม่เพียงต้องเอาหลี่หนงเยี่ยนออกไปคนพวกนี้ก็ต้องเอาออกไปด้วย!พวกเขา ไม่คู่ควรรับมือกับโครงการนี้!”

“เธอพูดอะไรนะ?”

“รองประท่านหลิน!คำพูดของเธอมันจะเกินไปแล้วนะ!”

“จะให้พวกเราออกให้หมด?เธออยากให้บริษัทนั้นเจ๊ง?”

“พวกเราทำรับผิดและทำงานหนักเพื่อบริษัท พวกเธอสองสามีภรรยาทำไมทำแบบนี้กับพวกเรา?”

ทุกคนพูดอย่างโกรธแล้วชี้ๆด่าๆ

“ทุกท่านใจเย็นๆและอย่าใจร้อน!ใจเย็นๆ!”

ใบหน้าของซูเหยียนเต็มไปด้วยเหงื่อแล้วลุกลี้ลุกลน

พวกนี้เป็นผู้นำของบริษัทกันทั้งนั้น เป็นหัวใจสำคัญของโครงการนี้ ถ้าหากเวลานี้พวกเราวางมือ อย่างนั้นโครงการนี้ต้องเสียเวลาแน่

หากคู่สัญญาของโครงการฟ้องร้องซูเหยียนฐานผิดสัญญา ซูเหยียนก็จบแน่นอน

แต่หลินหยางไม่สนใจพวกนี้ แล้วพูดขึ้น

“รับผิดและทำงานหนักเพื่อบริษัท?ทุกท่าน พวกเธอเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปหรือเปล่า อย่าพูดถึงข้อบกพร่องในรายงานของผู้จัดการหวัง? มีแต่รอยรั่วไปทั่ว พูดแค่รายงานที่เลขานั้นเอามาให้ก็สามารถดูออกการวางหมากของพวกเธอได้ง่ายดาย”

หลินหยางพูดอย่างนิ่งๆ: “อย่าคิดว่าประทานซูจะไม่รู้อะไรเลยนะ เขารู้หมดทุกอย่าง เพียงแค่เขาทำเพื่อโครงการ เลือกที่จะปิดตาข้างลืมตาข้างหนึ่ง ยอมทนไว้ทุกอย่าง แต่ฉันไม่เหมือนกัน ตาของฉันทนทรายไม่ได้ ผิดพลาดก็ยอมรับถูกตีก็ต้องยืนให้นิ่ง ในเมื่อพวกเธอวางหมากแล้วฉันก้ต้องทำให้พวกเธอทั้งหมดนั้นกระจายและขอให้ทุกท่านรับผิดชอบ!”

“เธอ...เธอ...เธอ...”

“ได้!คนที่นามสกุลหลิน ถ้าเธอทำลายเยว่เหยียนกรุ๊ป ทำลายความตั้งใจของหลายปีที่ซูเหยียนนั้นทำมา!ฉันทำเธอ!งานนี้ฉันไม่ทำแล้ว!พวกเราเจอกันที่ชั้นศาล!”

ไม่คิดเลยเขาแค่พูดสองสามคำ ก็ทำเอาคนของบริษัทของตัวเองที่หามาได้ไม่ง่ายเลยกระจายจนหมด

“หลินหยาง ตอนนี้....บริษัทเราจบแล้ว!”

“ฉันช่วยเธอกำจัดหนอนบ่อนไส้ในบริษัท ดีมากเลยไม่ใช่?ทำไมถึงจบ?”

หลินหยางหัวเราะเบาๆ: “รีบติดต่อฝ่ายกฎหมาย แล้วฟ้องพวกนั้น พวกเขาต้องรับผลประโยชน์จากลู่ยี่ซือแน่ๆ ได้ของดีไม่น้อยจากภายใน พวกนี้ต้องให้พวกเขาอ้วกออกมาให้หมด!”

“ฟ้อง?”

ซูเหยียนจับไปที่หน้าผากแล้วพูดอย่างลำบากใจ: “ตอนนี้คนพวกนี้จากไป งานมากมายไม่มีคนรับมือต่อ โครงการก็ไม่สามารถดำเนินการต่อได้ ฉันจะเจอแต่คำวิพากษ์วิจารณ์จากฝั่งโครงการเท่านั้น ถ้าเกินเวลาที่กำหนด ฝ่ายตรงข้ามฟ้องฉัน กลัวว่าฉันต้องเข้าคุกแล้ว!”

“จะดีกว่าถ้ารับสมัคคนเพิ่ม?”

“รับสมัคคน?ง่ายขนาดนั้นซักที่ไหนละ!เธอคิดว่าคนที่เก่งนั้นเดินอยู่ตามท้องถนนหรอ?”

“เธอไม่รับสมัครู้ได้ยังไงว่าไม่มีคนเก่ง?”

หลินหยางหัวเราะแล้วพูด จากนั้นก็พูดกับผู้จัดการแผนกฝ่ายบุคคล: “รีบกระจายข่าวรกสมัคคน เงื่อนไขเอื้ออำนวย”

“รับทราบ รองประทาน”

ซูเหยียนหมดคำจะพูด สุดท้ายส่ายหัวแล้วไม่พูดอะไรต่อ