สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3318

ซูเหยียนใช้เวลายามค่ำคืนด้วยความยากลำบาก

เธอนอนอยู่บนเตียง พลิกตัวกลับไปกลับมา ในสมองหวนนึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันอย่างต่อเนื่อง

ชั่วชีวิตนี้ของเธอไม่เคยถูกเอาเปรียบมากมายขนาดนี้

และไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนที่อยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ จะปลุกปั่นให้เกิดการกบฏต่อเพื่อนร่วมงานที่ทำงานร่วมกับตนเองมาหลายปีได้อย่างง่ายดาย และทำให้ตนเองต้องสูญเสียทุกสิ่งที่ต่อสู้อย่างสุดชีวิตไปอย่างง่ายดาย!

ในระดับความแตกต่างนี้ทำให้เธอยากที่จะรับได้จริงๆ

ถ้าหากวันนี้ไม่ใช่เพราะหลินหยางแจ้งตำรวจได้ทันเวลา แม้แต่ชีวิตนี้ก็คงจะไม่เหลืออะไรแล้ว

ในเวลานี้ ซูเหยียนเพิ่งจะเข้าใจว่าตลาดก็เหมือนกันกับสนามรบ

ถ้าหากไม่ระมัดระวังทุกด้าน และประมาทไปเพียงเล็กน้อย ก็คงจะไม่มีทางที่จะฟื้นคืนได้ตลอดไป!

เช้าวันต่อมา ซูเหยียนรีบไปที่บริษัทโดยมีรอยคล้ำใต้ตาทั้งสอง

แม้ว่าตอนนี้จะมีเรื่องยุ่งวุ่นวายเกิดขึ้นมากมาย แต่สิ่งที่ต้องทำก็ยังจะต้องทำ

หลังจากที่ซูเหยียนขึ้นรถ เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เล็กน้อย หลังจากนั้นก็เหยียบคันเร่งแล้วรีบไปที่บริษัท

ใช้เวลาขับรถครึ่งชั่วโมงก็เดินทางมาถึงที่หน้าประตูบริษัท

แต่ทว่าเมื่อซูเหยียนจอดรถดีแล้ว ก็เห็นว่าที่ประตูใหญ่ของบริษัทเต็มไปด้วยผู้คน

ทุกคนกระซิบกระซาบ วิพากษ์วิจารณ์ตามๆ กัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ซูเหยียนงุนงง ภายในใจมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

เธอจึงรีบลงจากรถและรีบก้าวเข้าไปในฝูงชน

ใช้เวลาสักพักเพื่อเบียดเสียดฝูงชน เพียงได้เห็น

ซูเหยียนก็ทึ่มทื่อไป!

เห็นเพียงภาพเงาของคนสองสามคนที่คุกเข่าอยู่บริเวณประตูใหญ่

ก็คือหลี่หนงเยี่ยนและพรรคพวก

พวกเธอคุกเข่าลงกับพื้น ด้วยสีหน้าอันหดหู่ ซีดเซียวไม่น่าดู และกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น

เวลานี้ ผู้จัดการหวังได้เห็นซูเหยียนที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนโดยบังเอิญ และคล้ายกับเป็นความหวังสุดท้าย จึงรีบตะโกนขึ้นว่า: "ประธานซู! ประธานซู! ท่านมาปรากฏตัวแล้ว!"

"ประธานซู? ในที่สุดท่านก็มาแล้ว! ประธานซู! ฉันสำนึกผิดแล้ว! ฉันได้ขายโกดังรถที่เป็นสมบัติเก่าไปตั้งแต่ในคืนนั้น แล้วรวบรวมเงินกับทุกคนเอามาคืนท่านแล้ว ถึงแม้จะไม่ใช่เงินที่ท่านสมควรจะได้รับ แต่ไม่ว่าอย่างไรท่านได้โปรดอภัยให้พวกเราด้วยเถอะ ขอร้องท่านล่ะ!"

พอหลี่หนงเยี่ยนเห็นซูเหยียน น้ำตาน้ำมูกก็ไหลออกมา ร้องห่มร้องไห้ ส่งเงินในมือให้ซูเหยียนไปพลาง คำนับไปพลาง

คนอื่นๆ ก็ราวกับบ้าคลั่ง คำนับจนศีรษะกระแทกกับพื้นด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

ถึงแม้ศีรษะจะกระแทกพื้น จนมีเลือดไหลออกมา ก็ไม่ยอมที่จะหยุด

ซูเหยียนเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เสียที่ไหนกัน? จึงรีบเข้าไปประคองคนสองสามคนให้ลุกขึ้น

"พวกคุณอย่าทำแบบนี้เลย มีเรื่องอะไรก็ค่อยๆ คุยกันเถอะ!"

ซูเหยียนชำเลืองมองผู้คนโดยรอบที่เดินผ่านแล้วชี้เข้ามา จึงลดเสียงลงและรีบกล่าว

"ประธานซู คุณจะต้องยกโทษให้พวกเรานะ ถ้าหากคุณไม่ยอมยกโทษให้พวกเรา พวกเราก็จะไม่ลุกขึ้น!"

"พูดถูก ประธานซู ถ้าหากคุณไม่ยอมยกโทษให้พวกเรา พวกเรายอมไปตายตอนนี้เลยเสียดีกว่า!"

"ประธานซู คุณต้องรับปากพวกเราก่อน ว่าจะยกโทษให้พวกเรา ตกลงไหม?"

"ขอร้องคุณล่ะประธานซู ยกโทษให้พวกเราเถอะนะ!"

ทุกคนร้องห่มร้องไห้ แต่ละคนจะทำการคำนับอีกครั้ง

จะต้องมีคนบีบบังคับให้พวกเธอทำเช่นนี้อย่างแน่นอน!

ใช่แล้ว!

จะต้องเป็นเช่นนี้อย่างแน่นอน

เรื่องนี้จะต้องตรวจสอบสักเล็กน้อย!

ในแววตาของซูเหยียนปรากฏความแน่วแน่ ลุกขึ้นและมุ่งตรงไปยังด้านนอกประตู

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ ตำรวจสอบสามคนก็เดินเข้ามา

นอกจากนี้เซี่ยเชี่ยนเลขานุการคนใหม่ก็เดินเข้ามา!

ซูเหยียนนิ่งอึ้งไป

เห็นเพียงเซี่ยเชี่ยนดวงตาแดงก่ำ ก้มหน้าไม่กล้ามองเธอ มีท่าทีอกสั่นขวัญแขวน มือทั้งคู่ถูกใส่กุญแจมือ

"สวัสดีค่ะ ใช่คุณซูเหยียนไหมครับ?"

ตำรวจหญิงคนหนึ่งเอ่ยปากกล่าวถาม

"ฉันเองค่ะ นี่คือพวกคุณทำอะไรเหรอคะ?"

เมื่อซูเหยียนได้สติกลับมา จึงรีบกล่าวถาม

"คุณซู มีคนรายงานว่าผู้ต้องสงสัยเซี่ยเชี่ยนขโมยความลับของบริษัทพวกคุณ หลังจากการสอบสวนของพวกเรา ผู้ต้องสงสัยให้การรับสารภาพ ตอนนี้พวกเราจะต้องพาเธอกลับไปไต่สวนค่ะ!" ตำรวจหญิงกล่าว

"อะไรนะ?"

ซูเหยียนอ้าปากเล็กน้อย พูดไม่ออกเป็นเวลาครู่ใหญ่

เรื่องที่เธอผู้เป็นเจ้านายไม่รู้เรื่องเลย แต่คนอื่นกลับรู้ทั้งหมด.......