สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3329

ตอนนี้อาเหม่ยกับจ้าวเซียงมึนงงไปแล้ว

สมองหยุดคิดในทันที

ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ทุกสิ่งดูคล้ายกับว่าเป็นความฝัน ไม่ใช่เรื่องจริง!

พวกเขาไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น!

ก็คือ….รับได้แล้วใช่ไหม?

นั่นคือการโจมตีของผู้เสื่อมโทรมเลยนะ…

นั่นคืออาวุธของผู้เสื่อมโทรมเชียวนะ…

เขารับได้ใช่ไหม?

อีกอย่าง….ยังจับด้วยมือเปล่า?

ที่แย่ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาใช้มือจับไว้ แล้วบีบอาวุธนั่นให้แตกละเอียด…

“ฉัน….ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม….”

อาเหม่ยถามด้วยความตื่นตะลึง

“คุณ….คุณตบฉันที….ดูสิว่าฉันกำลังฝันไปหรือเปล่า…”

จ้าวเซียงก็อดไม่ได้พึมพำออกมา คนทั้งคนเกือบจะกลายเป็นหินแล้ว

ทั้งสองคนตื่นตะลึง รวมถึงผู้เสื่อมโทรมที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลินหยางด้วย

ดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยเลือดเปล่งประกายความน่ากลัวออกมา คนทั้งคนถอยหลังถลาไป

วินาทีนี้ เขาสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของคนที่อยู่ตรงหน้านี้แล้ว

แต่เขาไม่ได้มีความคิดที่จะวิ่งหนีไป สิ่งที่เขาทำคือยื่นมือไปแตะด้านหลังอย่างเงียบๆ ราวกับว่ายังจะใช้อาวุธอะไรบางอย่างอีก

แต่ไม่รอให้ผู้เสื่อมโทรมมีโอกาสอีก หลินหยางยกมือขึ้นไปกลางอากาศทันที

ฮู!

พลังฝ่ามือที่ไร้รูปร่างแผ่ปกคลุมไปที่ผู้เสื่อมโทรม จากนั้นล้อมรอบเขาไว้

“อา!”

ผู้เสื่อมโทรมต่อสู้ดิ้นรนบ้าคลั่งขึ้นมา แต่ก็ไร้ประโยชน์!

เขาไม่สามารถต้านพลังนี้ได้ คนทั้งคนจึงลอยไปทางหลินหยาง

หลินหยางลุกขึ้นช้าๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ส่วนอีกมือหนึ่งคว้าจับไปที่คอของผู้เสื่อมโทรมที่ลอยมา และเขาได้ยกผู้เสื่อมโทรมขึ้นด้วยมือข้างเดียว

ผู้เสื่อมโทรมแผดเสียงคำรามออกมาด้วยความโกรธ เขาใช้มือทั้งสองข้างโจมตีหัวและแผงอกของหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

แต่ไม่ว่าเขาจะโจมตีอย่างไร หลินหยางก็ไม่มีปฏิกิริยาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามภายใต้การโจมตีไม่หยุดนี้ หมัดของผู้เสื่อมโทรมกลายเป็นแผลเสียแล้ว เลือดสีแดงสดไหลอาบออกมา หมัดเหวอไปหมด

ผู้เสื่อมโทรมเบิกตาโพลงกว้าง ร่างกายสั่นไหว

เขาค้นพบว่าฝีมือตัวเองกับคนผู้นี้มีความแตกต่างกัน…ราวกับว่าต่างกันมากโขอยู่พอสมควร…

“โอ้ย…”

ผู้เสื่อมโทรมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ฝ่ามือที่จับอยู่บนคอของเขาเริ่มออกแรงบีบแล้ว

คอของผู้เสื่อมโทรมเริ่มผิดรูปร่าง หายใจก็เริ่มลำบาก

แต่หลินหยางไม่ได้ฆ่าเขาให้ตาย เวลาต่อมาหลินหยางก็ปล่อยมือแล้ว

ปึก!

ผู้เสื่อมโทรมหล่นกระแทกอยู่กับพื้น กุมคอไว้แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

แต่สูดหายใจได้ไม่กี่หน ผู้เสื่อมโทรมก็รีบคลานลุกขึ้น คิดจะหนีออกไปจากที่นี่

ตึง!

จู่ๆพลังมหาศาลที่น่ากลัวก็โถมลงมา กระแทกเข้าร่างกายของผู้เสื่อมโทรมทันที

ปัง!

เข่าทั้งสองข้างของผู้เสื่อมโทรมถูกกระแทกยังไม่ได้ลุกขึ้นมา คนทั้งคนก็ถูกโจมตีกระแทกคุกเข่าหมอบอยู่กับพื้นแล้ว

“คุณก็คุกเข่าอยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ถ้าคิดหนี ผมจะเอาหัวของคุณห้อยไว้ที่นี่”

หลินหยางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด และพูดกับผู้เสื่อมโทรมอย่างเย็นชา

“คุณเป็นใคร….”

ผู้เสื่อมโทรมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งสั่นเครือ เขาทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว

“แม่ทัพมังกรแห่งดินแดนมังกร หลินหยาง!”

“แม่…แม่ทัพมังกร?”

ผู้เสื่อมโทรมมึนงงแล้ว

แม่ทัพมังกรที่เป็นหนุ่มวัยรุ่นแบบนี้ เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย

แต่พลังของหลินหยางที่แสดงออกมาเห็นชัดเจนแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องปลอมแปลงแน่นอน

หลินหยางส่งสายตาไปให้กงซีหยุนที่อยู่ข้างๆ จากนั้นกงซีหยุนก็หมุนตัวเดินไปทางอาเหม่ยกับจ้าวเซียงทันที

ทั้งสองคนได้สติกลับมา

“กินลงไป”

กงซีหยุนนำกล่องเล็กออกมา จากนั้นก็หยิบยาอายุวัฒนะที่อยู่ด้านในออกมายื่นให้ทั้งสองคน

“นี่….นี่คืออะไร?”อาเหม่ยถามด้วยความมึนงง

“ยารักษาบาดแผล!”

บนของใช้เหล่านั้นมีพลังแผ่ซ่านออกมาให้เห็น สิ่งของเหล่านั้นไม่ธรรมดาแน่นอน

ทั้งสองคนเหลือบมองชวี่เทียน อีกทั้งเหลือบมองผู้เสื่อมโทรมที่คุกเข่าลงบนพื้นเหมือนหมาน่าเวทนาไม่กล้าแม้แต่ขยับตัว ภายในใจพวกเขาปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ที่ไม่สามารถสงบลงได้

พวกเขารีบเดินไปตรงหน้าหลินหยาง แล้วพากันรีบทำความเคารพ

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

หลินหยางดับไฟที่บุหรี่ทิ้ง ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่เป็นไร…แม่ทัพหลิน พวกเราสบายดี….”

จ้าวเซียงสีหน้าอึดอัดกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรก็ดี”

หลินหยางพยักหน้า

“แม่ทัพหลิน ที่จริงแล้วคุณ….คุณเก่งมากขนาดนี้….”อาเหม่ยพูดอ้ำๆอึ้งๆ

“ผมไม่ได้เก่งอะไรหรอก แค่มีทักษะเล็กน้อยเท่านั้นเอง”

หลินหยางยิ้มจางๆ แล้วถามว่า“ บอกผมมาว่าหัวหน้าพวกคุณไปไหนแล้ว?”

“หัวหน้า เธอ….เธอไปจับกษัตริย์ซิวหลัวแล้ว”

อาเหม่ยรีบพูดขึ้น

“จับกษัตริย์ซิวหลัว?”

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดขึ้นว่า“พวกคุณน่าจะรับมือกับกษัตริย์ซิวหลัวได้ยาก? อีกทั้งผมได้ยินเหลยฟู่พูดว่าครั้งนี้ที่พวกคุณมาก็เพื่อไล่กษัตริย์ซิวหลัว คิดจับกุมกษัตริย์ซิวหลัว ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก แล้วเธอไปหากษัตริย์ซิวหลัวเพื่ออะไร?”

อาเหม่ยทอดถอนหายใจ แล้วพูดความกังวลใจของสวี่จื่อซวงออกมา

หลินหยางส่ายหัว

“ผมบอกตั้งนานแล้ว พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงผม ทำไมพวกคุณถึงบุมบ่ามแบบนี้? สุดท้ายคือไม่ยอมเชื่อผมใช่ไหม?”

อาเหม่ยพูดไม่ออก

แบบนี้จะโทษสวี่จื่อซวงได้เหรอ?

โทษไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!

ใครจะไปคิดว่าคนหนุ่มขนาดนี้จะมีฝีมือวิธีปราบผู้เสื่อมโทรมให้ยอมแพ้ได้?

จากฝีมือของหลินหยาง เมื่อสู้กับกษัตริย์ซิวหลัวก็มีโอกาสชนะไม่น้อยไหม?

“แม่ทัพหลิน หัวหน้าที่อยู่ทางด้านนั้นจะต้องต่อสู้อย่างลำบากแน่นอน พอสถานการณ์ไม่ดีจะต้องตกอยู่ในอันตราย คุณช่วยออกหน้าตามพวกเราไปช่วยสนับสนุนหัวหน้าเถอะนะ! ถ้ามีคุณช่วยเหลือ กษัตริย์ซิวหลัวจะต้องเผ่นหนีพวกเราแน่นอน!”

ในเวลานี้ จ้าวเซียงเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบพูดขึ้น

อาเหม่ยได้ยิน ก็มีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาทันที และรีบตะโกนพูดว่า “ใช่ๆแม่ทัพหลิน ภารกิจเร่งด่วนของพวกเราตอนนี้คือต้องรีบไปช่วยเหลือหัวหน้า แม่ทัพหลิน คุณช่วยออกหน้าด้วยเถอะ! ไปช่วยคนกับพวกเราเถอะนะ!”

แต่หลินหยางกลับส่ายหัวไปมาแล้วพูดว่า:“เกรงว่าผม….คงไปไม่ได้แล้วล่ะ!”