สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3330

ปัง!

เสียงสะเทือนดังออกมา

สิ่งที่เห็นคือเงาร่างจำนวนมากบินลอยออกไปในอากาศ กระแทกเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล

ต้นไม้เหล่านี้ถูกสั่นสะเทือนกระทบจนพังทลายลง

สวี่จื่อซวงเองก็ไม่เว้น

เธอกระแทกสะเทือนกับต้นไม้อยู่หลายครั้งมาก เมื่อสักครู่นี้เพิ่งจะหยุดลง

เมื่อรอคนยืนขึ้นมา มุมปากมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ท่าทางเหมือนกับคนใกล้จะตายเลย

สวี่จื่อซวงกอบกุมแผงอกลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก

เธอจ้องมองอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาเย็นชา

สิ่งที่เห็นอยู่ไม่ไกลคือเงาร่างจำนวนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูโรงงานร้าง หนึ่งในเงาร่างนั้นตัวเต็มไปด้วยเลือด ขณะนี้กำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ พร้อมกับเดินมาทางกลุ่มสวี่จื่อซวง

“พวกคุณกล้าหาญจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้ารบกวนเวลารับประทานอาหารของกษัตริย์ซิวหลัว! รนหาที่ตายจริงๆ!”

ผู้ชายตาสีเขียวผมสีทองเปียหางม้าที่อยู่ข้างๆยิ้มอย่างเยือกเย็นแล้วพูดขึ้น

“รับประทานอาหาร?”

สวี่จื่อซวงกัดฟันแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มว่า:“กษัตริย์ซิวหลัวทำตัวพาลอยู่นอกดินแดนก็ช่างเถอะ วันนี้คิดไม่ถึงว่าจะมาพาลที่ดินแดนมังกร? ถ้าไม่จัดการให้พวกคุณยอมแพ้ ก็ถือว่าฉันบกพร่องหน้าที่! พวกฉันไม่มีทางเพิกเฉย!”

“ฮ่าๆๆๆๆ นั่นก็ต้องดูกันว่าพวกคุณมีฝีมือไหม!”

ผู้ชายตาสีเขียวผมทองหัวเราะเสียงดังลั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยอกล้อเยาะเย้ย พูดว่า “หน่วยต้องห้ามอย่างพวกคุณก็กล้ายั่วยุกษัตริย์ซิวหลัวเหรอ? น่าตลกสิ้นดี! แต่พวกคุณมาก็ดีแล้ว กษัตริย์ซิวหลัวเพิ่งพูดว่าอาหารเหล่านั้นที่พวกผมเตรียมให้เขามันค่อนข้างแก่แล้ว รสชาติไม่ดีเท่าไหร่ พวกคุณก็มาเยือนถึงถิ่นซะแล้ว! มาช่วยแก้เรื่องเร่งด่วนผมก็ดี! ฮ่าๆๆๆ….”

พอคนของหน่วยต้องห้ามได้ยิน สีหน้าดูไม่ได้ทันที

“พอแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาแล้ว รับประทานอาหารเสร็จแล้ว ฉันยังไปดูเหมืองซวนฮวงเต๋อ”

ในเวลานี้ กษัตริย์ซิวหลัวพูดขึ้นช้าๆ

สวี่จื่อซวงท่าทางตึงเครียดมองไปทางเขา

กษัตริย์ซิวหลัวที่มีชื่อเสียงโด่งดังความเป็นจริงแล้วภายนอกธรรมดาทั่วไป เขาเป็นชายอายุ50ปีคนสหรัฐอเมริกา มีผมสีทองขาวใบหน้ามีริ้วรอยรอยย่นจำนวนมาก สวมเสื้อสูท มองดูแล้วท่าทางสง่างามมาก แต่เลือดที่มุมปากกลับทำให้เขาดูดุร้ายเพิ่มมากขึ้น

ผู้ติดตามข้างกายเขาโค้งคำนับก้มหัวทีละคน ไม่กล้าหุนหันพลันแล่นอีก

“ผมเป็นคนค่อนข้างจู้จี้เรื่องมาก พวกเขาเตรียมอาหารกลางวันยากที่จะถูกปาก เอาพวกคุณมาปรับปรุงรสชาติของผมให้ดีขึ้นเถอะ”

พูดจบ กษัตริย์ซิวหลัวก็คว้ามือมาหมายจะจับสวี่จื่อซวง

สวี่จื่อซวงหายใจถี่ยิบ รีบหลบทันที ในเวลาเดียวกันก็นำอาวุธที่เอวออกมาฟาดฟันไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ฟิ้วๆๆ….

พลังคลื่นดาบจำนวนมากพุ่งออกมา และเน้นไปทางกษัตริย์ซิวหลัว

แต่กษัตริย์ซิวหลัวก็ไม่ได้มีการหลบหลีก แววตาเย็นชาจ้องมองที่สวี่จื่อซวง

ปังๆๆ….

ขณะพลังคลื่นดาบเข้าใกล้กษัตริย์ซิวหลัว มันก็ระเบิดตัวเองออกเองมาทันที

ดูเหมือนว่าบริเวณโดยรอบตัวของกษัตริย์ซิวหลัวมีกังชี่ล้อมรอบและคอยคุ้มครองเขาอยู่

“ร่วมมือกัน!”

สมาชิกคนอื่นกัดฟัน ฝืนทนอาการบาดเจ็บคำรามเตรียมลงมือ

การรวมตัวต่อสู้มาหลอมรวมกันอย่างมหาศาล

ทุกสิ่งที่ชนกระแทกแหลกลาญเป็นเศษผง แตกละเอียดกระจุยกระจาย

ผู้ติดตามของกษัตริย์ซิวหลัวสีหน้าตื่นตะลึง ทยอยถอยหลังทีละคน

ฝีมือของหน่วยต้องห้ามเป็นที่ประจักษ์จริงๆ

แต่ในเวลานี้

กษัตริย์ซิวหลัวไม่มีการเคลื่อนไหว ราวกับว่ายังไม่มีปฎิกริยาตอบสนองกลับมา

ถึงยังไงความเร็วของอาลี่ในสายตาคนธรรมดาทั่วไป ก็เหมือนกับฟ้าแลบ รวดเร็วและเฉียบพลัน

แต่…กษัตริย์ซิวหลัวไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป!

วินาทีที่สติทั้งหมดของอาลี่มุ่งมั่นจ้องมองมาที่กษัตริย์ซิวหลัว และยกกริชโจมตีแทงออกไปนั้น

ฮู!

ลมปะทะขึ้นมา

ไม่รู้ว่ากษัตริย์ซิวหลัวที่จ้องมองสวี่จื่อซวงหันหน้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แววตาสีน้ำเงินคู่นั้นของเขาเล็งไปที่อาลี่ สายตาคู่นั้นเหมือนมองออกทะลุปรุโปร่งทุกอย่างแล้ว

อาลี่รู้สึกหนาวเหน็บ ขนลุกซู่

แต่เขาไม่หยุด ยังคงชูมือโบกสะบัดร่ายรำกริชอย่างต่อเนื่อง

แต่วินาทีถัดมา…

เฮือก!

เสียงแปลกประหลาดดังมา

อาลี่ชะงักงัน และรู้สึกแขนสองข้างตัวเองว่างเปล่า

เมื่อเอียงคอไปมอง

ไม่รู้ว่าแขนสองข้างของตัวเอง หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่….

“เป็นไปไม่ได้…”

อาลี่บ่นพึมพำออกมา

หมับ!

มือข้างหนึ่งคว้าจับคอของเขาแน่น หมายทำให้เขายอมศิโรราบ…