สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3341

เมื่อเห็นอวี๋หลางและคนอื่นเดินจากไป ผู้บัญชาการอันชิงก็เลิกคิ้วมองตาม

"ผู้บัญชาการ เชื่อใจคนเหล่านี้ได้จริงเหรอ?"

ลูกน้องที่อยู่ใกล้ๆ ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ก็แค่กลุ่มลูกหมาลูกแมวเท่านั้น นายเอาอาหารให้พวกเขา พวกเขาก็จะทำงานให้นายอย่างสุดชีวิต! ไม่มีอะไรน่าสงสัย"

ผู้บัญชาการอันชิงโบกมือ "เผยแพร่คำสั่งออกไป สั่งให้กองกำลังในทีมเตรียมลงมือ หากพวกเขาสามารถช่วยเราบุกโจมตีฐานที่มั่นที่สามของทหารชายแดนตอนเหนือได้ เช่นนั้นกองกำลังทหารป้องกันชายเขตของกองทหารชายแดนตอนเหนือก็จะถูกทำลายและทำให้เกิดทางเข้าออกได้ ถึงตอนนั้นเวลาที่ทหารชายแดนตอนเหนือจะพังพินาศก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!"

"ฮ่าๆ ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นคนเหล่านี้ก็ทำผลงานชิ้นใหญ่ให้เราไม่น้อยเลย!" คนข้างๆ กล่าวอย่างชอบใจ

"ผลงานชิ้นใหญ่?"

ผู้บัญชาการอันชิงกวาดสายตามองเขาและกล่าวอย่างเย็นชา "พวกเขาเป็นแค่เครื่องมือของเรา นายเคยเห็นเครื่องมืออะไรที่ทำผลงานได้อย่างนั้นเหรอ?"

"ครับๆ ผู้บัญชาการพูดถูก..."

"ไปกันเถอะ จัดเตรียมอาหารเครื่องดื่มให้คนเหล่านี้ก่อน หากพวกเขาไม่สามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างราบรื่น เช่นนั้นเราก็จะจับพวกเขาที่ไร้ประโยชน์มาแกล้มเหล้า!"

ผู้บัญชาการอันชิงโบกมือและจากนั้นก็หันหลังกลับที่พัก

แต่ขณะนี้เอง ทหารเฝ้าเวรคนหนึ่งที่ยืนเฝ้าหน้าประตูก็วิ่งเข้ามา

"ผู้บัญชาการ ข้างนอกมีคนบอกว่าอยากพบท่านครับ!"

ทหารคนนั้นกล่าวอย่างนอบน้อม

"ใครกัน?"

ผู้บัญชาการอันชิงถามออกไปอย่างหงุดหงิดใจเล็กน้อย

"เหมือนว่าจะเป็นคนของประเทศF พวกเขาเรียกตัวเองกลุ่มทหารจ้างออบซิเดียนม่วงครับ"

"กลุ่มทหารจ้างออบซิเดียนม่วง?"

ผู้บัญชาการอันชิงตกใจและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโบกมือ "ให้พวกเขาเข้ามา"

"ครับ!"

ทหารคนนั้นวิ่งออกไปทันที

ไม่นานกองกำลังหนึ่งก็เดินเข้ามา

เขาในตอนนี้กำลังตำหนิทีน่า

"ทีน่า ผมขอเตือนคุณว่าหากรอบหน้าต้องเผชิญหน้ากับคนแบบนี้อีก คุณต้องเอาไม้เทนนิสมาตีหัวผมแรงๆ จนกว่าผมจะตื่นเข้าใจไหม?"

"เอ็ดดี้ ถ้าฉันทำแบบนี้จริงคุณคงฆ่าฉันแน่!"

"วางใจได้ที่รัก ผมไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก คุณกำลังช่วยชีวิตผม ผมเชื่อว่าทั้งกลุ่มทหารจ้างจะต้องรู้สึกผิดที่ไม่เชื่อคำเตือนของคุณ!"

เอ็ดดี้กล่าวและกลุ่มทหารจ้างที่อยู่ข้างหลังก็ต่างทำหน้าซีดเผือด

แม้ว่าพวกเขาจะออกจากอาณาจักรมังกรและหลุดพ้นจากอันตรายแล้ว ทว่าทุกคนกลับยังอยู่ในสภาพเสียขวัญ

ทุกคนยังอยู่ในอาการหวาดผวากับความน่าสะพรึงกลัวของหลินหยาง

"เจ้าคนพวกนี้กำลังพูดอะไรกันอยู่?"

ผู้บัญชาการอันชิงตะโกนด่าทออย่างหงุดหงิด

เอ็ดดี้เหมือนจะได้ยินจึงรีบกระแอมเพื่อจัดระเบียบตัวเองและจากนั้นก็เดินออกไปด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีครับผู้บัญชาการอันชิง หัวหน้ากลุ่มทหารจ้างเอ็ดดี้พร้อมกับสมาชิกทุกคนขอชื่นชมในความกล้าหาญของคุณจากในจริง!"

"มีอะไรก็รีบพูดมา ผมไม่มีเวลามาสนใจพวกคุณมากหรอกนะ หากคุณมาเพื่อหาเรื่องผมละก็ ผมบอกไว้เลยว่าหัวของคุณจะตกไปอยู่ปลายเท้าของคุณแน่นอน!"

ผู้บัญชาการอันชิงกล่าวอย่างเยือกเย็น

เอ็ดดี้หน้าเปลี่ยนและจากนั้นก็รีบยิ้มออกมา "ผู้บัญชาการอันชิงอย่าโกรธไปเลย ที่เรามาครั้งนี้ก็เพราะ...คุณหลินแห่งเจียงเฉินคนนั้นขอให้มา...มีอย่างหนึ่งที่ต้องขอแจ้งให้คุณทราบ..."

"คุณหลินแห่งเจียงเฉิน? คุณหลินไหน?" ผู้บัญชาการอันชิงขมวดคิ้วถาม

"ก็ผู้บัญชาการใหญ่คนที่สามแห่งอาณาจักรมังกรไงล่ะ"

"ผู้บัญชาการใหญ่คนที่สามของอาณาจักรมังกร?"

ผู้บัญชาการอันชิงตกใจ "อาณาจักรมังกรมีผู้บัญชาการใหญ่เพียงแค่สองคนมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ? พวกเขาแต่งตั้งผู้บัญชาการใหญ่คนที่สามตั้งแต่เมื่อไร?"

เอ็ดดี้ตกใจมากและรีบกล่าวออกไป "คืออย่างนี้ครับ ผู้บัญชาการหลินให้ผมมาเตือนคุณว่าห้ามแตะต้องฐานที่มั่นที่สามโดยเด็ดขาด ไม่งั้น...จะต้อง...รับผิดชอบกับผลที่ตามมาเอง..."

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เอ็ดดี้ก็เดินถอยหลังเพื่อเตรียมหนี

จะพูดไปแล้วเขาไม่ได้อยากมาที่นี่เลย แต่หลินหยางได้กลอกยาให้เขากิน หากเขาไม่มาเขาก็จะไม่ได้รับยาถอนพิษ ฉะนั้นเขาจึงจำเป็นต้องพาสมาชิกทั้งหมดเดินทางมาแจ้งข่าว

เป็นอย่างที่คาดไว้ เมื่อพูดจบ ผู้บัญชาการอันชิงก็ทำหน้าเกรี้ยวกราดและกำหมัดแน่น

"แค่เด็กอายุยี่สิบกว่าปี...กลับกล้ามาตักเตือนผมอย่างนั้นเหรอ?"

"ผู้บัญชาการอันชิง เราแค่มาแจ้งข่าว! เราเองก็บอกไปหมดแล้ว ขอ...ขอตัวลากลับก่อนครับ..."

เอ็ดดี้รีบตะโกนและพาคนของเขาวิ่งออกไป

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ผู้บัญชาการอันชิงตะโกนเสียงดัง

ทหารที่ยืนอยู่หน้าประตูรีบขวางพวกเขาเอาไว้

"ผู้บัญชาการอันชิง..."

"ผู้บัญชาการหลินคนนั้นให้พวกคุณมาเตือนผม? งั้นก็แสดงว่าเขาก็พอจะคาดเดาได้แล้วว่าเราจะลงมือจัดการฐานที่มั่นที่สาม ดูเหมือนว่าเขาเองก็พอมีความสามารถไม่น้อย แต่ทำไมเขาถึงไม่พาคนของเขามาห้ามเรา?"

ผู้บัญชาการอันชิงเก็บกลั้นความโกรธที่มีและถามออกมาอย่างเยือกเย็น

"เอ่อ...ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน..."

"ผมคิดว่า เขาคงไม่มีคนมากพอที่จะมาหยุดยั้งผมได้ใช่ไหม?"

ผู้บัญชาการอันชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ผมอยากให้คุณไปบอกอะไรผู้บัญชาการหลินคนนั้นหน่อย บอกเขาว่าผมไม่เพียงจะถล่มทำลายฐานที่มั่นที่สามเท่านั้น แต่ผมยังจะฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นั่น ผมจะเอาศีรษะของพวกเขามาเสียบประจานอยู่บนธงของผมเพื่อออกไปต่อสู้กับเราจนกว่าเราจะถล่มกองทัพทหารชายแดนตอนเหนือให้ราบเป็นหน้ากลอง!"

"ผู้บัญชาการอันชิง..."

"จับตัวพวกเขาไว้ เอ็ดดี้ คุณกลับไปบอกเขาแค่คนเดียว!"

"ผู้บัญชาการอันชิง ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ ผม...ผมมีเบอร์โทรของเขา ผมโทรหาเขาได้..."

เอ็ดดี้รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดโทรหาหลินหยางทันที