สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3356

สวี่จื่อซวงเหมือนกลายเป็นหิน ดวงตาเบิกโพลงกว้างมองถ้ำที่อยู่ตรงหน้า สมองว่างเปล่าไปแล้ว

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนสามารถทะลวงสันเขาได้ด้วยมือเปล่าจริงๆ!

อีกอย่างยังใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงกว่าเท่านั้นเอง

เธอยืนอยู่ที่ปากถ้ำมองหินที่แตกละเอียดอยู่เต็มพื้น และยังมีแสงเปล่งประกายอยู่ปลายทางถ้ำ ตอนนี้หัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้นแล้ว

“แม่…แม่ทัพหลินทำได้จริงๆแล้วใช่ไหม?”

หลางหวู่ได้สติกลับมา พูดพึมพำๆ ยากที่จะเชื่อในสิ่งที่เห็น

“พวกคุณยังงงอะไรอยู่? โอกาสในการรบอย่าให้หายไป จะต้องให้สอนพวกคุณเหรอว่าต้องฆ่าศัตรูยังไง?”

เวลานี้ ด้านในมีน้ำเสียงเย็นชาของหลินหยางดังมา

หลางหวู่คล่องแคล่วว่องไว รีบควักกระบี่ออกมาแล้วตะโกนขึ้นว่า“เหล่าพี่น้อง ติดตามแม่ทัพมังกรไปฆ่าศัตรู!”

“ฆ่า!”

ทหารห้าพันนายรีบโผเข้าไปในปากถ้ำ

ถึงแม้ปากถ้ำจะไม่ใหญ่ แต่ระยะห่างไม่ได้ถือว่าไกล

เหล่าทหารคล่องตัวแข็งแรง เดินเข้าสนามเป็นแถวยาวเหยียด ทหารทางชายแดนตอนเหนือทะลวงออกมาจากด้านในทีละคน

ทหารอารักขาของกองกำลังอันชิงเห็นฉากนี้ ต่างพากันตะลึง

“ศัตรู….ศัตรูโจมตี! ศัตรูโจมตี!”

“เร็วเข้า รีบกลับค่ายใหญ่! ทหารทางชายแดนตอนเหนือบุกแล้ว!”

“รีบกระจายตัว!”

คนจำนวนหนึ่งตะโกนขึ้น จากนั้นก็หมุนตัววิ่งไป

แต่วิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกหลางหวู่ตามไปจัดการ

หลางหวู่กวาดสายตามองทหารหนึ่งในนั้นที่ติดเครื่องมือสื่อสาร แสงไฟสว่างขึ้นก็ได้ทำลายทิ้งทันที

“แม่ทัพมังกร พวกเราต้องรีบจัดการทันที!”

“ไม่รีบ!”

หลินหยางพูดอย่างอึมครึม จู่ๆก็ยกมือขึ้นกลางอากาศ

ฟิ้วๆๆ….

เข็มมังกรหงเหมิงลอยออกไปเป็นจำนวนมาก มันหมุนอยู่ในอากาศพร้อม ขดเป็นพลังแห่งสวรรค์มหาศาล ผู้คนเงยหน้าขึ้นมอง เหมือนว่าพวกเขาได้เห็นมังกรทองบินอยู่เหนือหัวของพวกเขาเลยตอนนี้

“ทุกคนถอดชุดออก!”

หลินหยางพูดอย่างอึมครึม

หลางหวู่ชะงักงัน แต่ไม่กล้าแย้ง เลยโบกสะบัดมือ ตะโกนว่า“รีบถอดชุดท่อนบนออก!”

“รับทราบ!”

เหล่าทหารรีบทำตามคำสั่งทันที

“แม่ทัพหลิน อุปกรณ์ป้องกันก็ต้องถอดเหรอ?แบบนี้จะอันตรายไหม?”

สวี่จื่อซวงร้อนใจรีบถามขึ้น

ชุดเกราะเหล่านี้ทำขึ้นมาโดยเฉพาะ ป้องกันได้ดีด้วย

คิดไม่ถึงว่าตอนนี้หลินหยางจะให้พวกเขาถอดชุด เปลือยกายท่อนบน หรือว่าจะให้เสื้อกับกองกำลังอันชิงแบบตัวเปล่าเปลือยเนื้อเหรอ?

หลินหยางกวาดสายตามองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า“คุณดูอยู่ข้างหลัง ไม่ต้องเข้ามาในการสู้รบ”

สวี่จื่อซวงชะงักงันพูดว่า“แม่ทัพหลิน ฉัน….”

“ผมบอกแล้ว ไม่ต้องสงสัยการตัดสินใจของผม ไม่ต้องสงสัยคำพูดของผม ถ้าคุณทำไม่ได้ก็ออกไป อย่าเกะกะ!”

“คุณ….”

สวี่จื่อซวงโมโหมาก

เธอเป็นผู้หญิง จะถอดชุดได้ยังไง?

ไม่นาน ทหารกว่าห้าพันนายก็ถอดชุดท่อนบนออก

ตามด้วยหลินหยางเคลื่อนไหวนิ้ว

ฮูลาๆๆๆ…..

มังกรทองที่อยู่ด้านบนปล่อยเข็มออกมาราวกับฝนตก

สิ่งเหล่านี้คือพลังแห่งสวรรค์รวมตัวกัน มันเป็นเหมือนฝนสี่ฤดูลอยล่องลงมา จากนั้นแทงเข้าไปในร่างกายของเหล่าทหาร

ชั่วพริบตาเดียว เส้นเอ็นของทหารทุกคนก็ต่างนูนปูดขึ้น พลังเพิ่มพูน หายใจอย่างบ้าคลั่ง

“อ๋า?”

สวี่จื่อซวงอ้าปากค้าง มึนงงขึ้นอีกระดับ

เหล่าทหารมองมือของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาเคลื่อนไหวไหล่เล็กน้อย ก็มีเสียงดังออกมา

พวกเขารู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเต็มไปด้วยพลัง!

“ใช่ เป็นไปไม่ได้!”

“นอกจากแม่ทัพหลินจะเป็นเทพ ไม่อย่างนั้นเขาทำไม่ได้หรอก!”

“ผมสงสัยว่าข่าวนี้เป็นฝ่ายศัตรูที่ส่งให้พวกเรา ผู้บัญชาการสูงสุด เนื้อหาที่เราคุยกันกับแม่ทัพหลินก่อนหน้านี้อาจจะถูกอันชิงรู้ คนยศสูงๆของพวกเราอาจจะเป็นสายจารชนให้ฝ่ายตรงข้าม!”

เฉิงซานเหอได้ยิน สีหน้าดูไม่ได้เป็นอย่างมาก

ถ้าทุกอย่างเป็นอย่างที่ผู้บัญชาการคนนี้พูด งั้นสถานการณ์ยุ่งเหยิงมาก

“ฟังนะ ไม่มีคำสั่งจากผม ทุกคนจะต้องอยู่ที่นี้ ห้ามเคลื่อนไหว!”

เฉิงซานเหอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นเดินไปเดินมาเหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่

ผู้คนต่างสบตากัน ไม่รู้จะทำยังไงดี

“ผู้อาวุโส ทำไมไม่ส่งคนไปดูที่เทือกเขาเหล็กกล้าล่ะ?”

หลี่ต้าโถวอดไม่ได้เลยพูดขึ้น

“ผมว่าไม่จำเป็น”

“ไปดูก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร!”

หลี่ต้าโถวยืนหยัดพูดขึ้น

เฉิงซานเหอสูดหายใจเข้าลึกๆ โบกสะบัดมือพูดว่า“ได้ ส่งคนที่คล่องแคล่วว่องไวไปดูที่เทือกเขาเหล็กกล้าดูสิ!”

“รับทราบ!”

“ผู้อาวุโส ถ้านี่เป็นเรื่องจริง งั้นก็ถือเป็นโอกาสที่ดี พวกเราจะต้องรีบเตรียมกองกำลัง และพร้อมโจมตีหุบเขาม้าตลอดเวลา เมื่อเราโจมตีขนาบข้างกับแม่ทัพหลิน อันชิงจะต้องราบเป็นหน้ากอง!”

หลี่ต้าโถวรีบพูดขึ้น

เฉิงซานเหอเกิดความลังเลใจ แต่สุดท้ายก็พยักหน้า

“รีบเตรียมกองกำลัง เตรียมออกเดินทาง ถ้าเป็นเรื่องจริง รีบพาทหารไปที่หุบเขาม้า”

เฉิงซานเหอตะโกนขึ้น

แต่เหล่าผู้บัญชาการกลับส่ายหน้าเงียบๆ มีคนที่เหงาหงอยซึมเซา

ชัดเจนเลยว่าพวกเขาไม่เชื่อ

ไม่นานกองกำลังของฐานที่มั่นที่สามก็รวมตัวกัน

เฉิงซานเหอนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองมาทางกองกำลังทหารที่มากมาย และรอข่าวของเทือกเขาเหล็กกล้าอยู่เงียบๆ ทั้งที่ภายในใจว้าวุ่น….