สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3357

ขอบเขตของเทือกเขาเหล็กกล้ากว้างใหญ่ และตัดผ่านตามแนวขวางครึ่งหนึ่งของชายแดนทางเหนือเลย แนวป้องกันที่กองทัพชายแดนเหนือและกองกำลังอันชิงใช้ก็คือสันเทือกเขาเหล็กกล้า

เพราะฉะนั้นถ้าทั้งสองฝ่ายทำการเคลื่อนไหวกองกำลัง ก็ทำได้เพียงข้ามเทือกเขาเหล็กกล้าออกมาหุบเขาม้า ถึงจะประลองฝีมือกันได้

เพราะสภาพแวดล้อมของเทือกเขาเหล็กกล้ามีลักษณะพิเศษ ทำให้คนไม่สามารถข้ามเทือกเขานี้มาได้ เพราะฉะนั้นหลังจากกองกำลังอันชิงยึดหุบเขาม้าได้ก็ยึดครองสถานที่นี้ไว้อย่างมั่นคงและพวกเขาก็ยังสามารถส่งทหารออกไปได้ตลอดเวลา

ส่วนกองกำลังชายแดนทางเหนืออาศัยฐานที่มั่นอันดับสาม ก่อตั้งฐานที่มั่นหกแห่งเป็นแนวป้องกันของทางตอนเหนือ

ทั้งสองฝ่ายเลยยืนกรานไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน

ถ้าบอกว่าหลินหยางสามารถโจมตีแหล่งกบดานของกองกำลังอันชิง และปิดกั้นเส้นทางของเขาได้ จากนั้นเมื่อมีเฉิงซานเหอโจมตีขนาบข้างตีโอบล้อมรอบหุบเขาม้าด้วย อันชิงจะต้องพ่ายย่อยยับแน่นอน

กองกำลังอันชิงล่มสลาย อย่างน้อยการต่อสู้ทางชายแดนเหนือก็จะสงบลงระยะหนึ่ง สิ่งที่สำคัญสุดคือกองกำลังทางทิศเหนือก็จะสามารถแย่งหุบเขาม้ากลับมาได้ และสามารถมีสิทธิครอบครองสนามรบนี้อีกครั้ง

นี่คือตำแหน่งสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อทิศทางการสู้รบ

แต่…หลินหยางทะลุทะลวงเทือกเขาเหล็กกล้าได้จริงๆ?พากองกำลังทหารจู่โจมได้อย่างรวดเร็วจริงๆเหรอ?

เฉิงซานเหอขมวดคิ้วเป็นปม ภายในใจรู้สึกไม่เชื่อเป็นอย่างมาก

อย่าว่าแต่เขาเลย ทหารทุกส่วนที่อยู่ตรงนี้ต่างพากันไม่เชื่อ

“ผู้อาวุโส ผมคิดว่าการมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ มันไม่สู้การที่พวกเรารีบกำหนดแผนการสู้รบครั้งถัดไปหรอกนะ ตอนนี้กองกำลังอันชิงรวบรมคนป่วยหนักไว้ที่หุบเขาม้า พวกเราควรคิดหาวิธีโจมตีเขาสักหน่อยนะ!”

ทหารที่อารมณ์ร้อนคนหนึ่งเดินมาพูดด้วยความเคารพ

“ตอนนี้อย่าเพิ่งรีบร้อน คนที่ส่งไปน่าจะใกล้กลับมาแล้ว พวกเรารอดูก่อน”

เฉิงซานเหอพูดอย่างราบเรียบ

คนผู้นั้นอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็เงียบไป

“รายงาน!”

เวลานี้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

เฉิงซานเหอได้สติกลับมาทันที

ทหารที่อยู่ตรงนั้นต่างมองไปยังต้นเสียง

สิ่งที่เห็นคือทหารคนหนึ่งวิ่งมาด้วยความรีบร้อน คุกเข่าลงบนพื้นและทำความเคารพเฉิงซานเหอ

“ผู้อาวุโส รายงานด่วน!”

“ข่าวของแม่ทัพหลิน?”

เฉิงซานเหอถามอย่างรวดเร็ว

ทหารคนนั้นชะงักงัน จากนั้นส่ายหน้าพูดว่า“รายงานผู้อาวุโส! ไม่ใช่ข่าวของแม่ทัพหลิน ทางด้านหุบเขาม้ามีการเคลื่อนไหวครับ บ่ายโมงสิบนาที อันชิงมีการรวมพลหนึ่งหมื่นคนอยู่บริเวณหน้าผาของหุบเขาม้า เหมือนมีการทำค่ายกลเพิ่มพูนพลังให้ทหาร”

“อะไรนะ?”

เหล่าผู้บัญชาการทหารสีหน้าเปลี่ยน

“ผู้อาวุโส กองกำลังอันชิงเตรียมลงมือแล้ว พวกเรารีบทำการป้องกันเถอะ อาศัยความได้เปรียบในการป้องกันของฐานที่มั่นที่สาม และรอการโจมตีของพวกเขากัน! "

ทหารคนหนึ่งรีบพูดขึ้น

“ถูกต้อง ผู้อาวุโส ท่านเรียกทหารทั้งหมดมารวมตัวที่นี่ ตอนนี้ตำแหน่งป้องกันยังว่าง พวกเราจะต้องรีบกลับไปสำรวจป้องกัน ไม่ใช่รออยู่ที่นี่!”

มีอีกคนหนึ่งพูดขึ้น

“ผู้อาวุโส ! รีบสั่งการเถอะ!”

“รีบจัดวางกำลังป้องกันเถอะผู้อาวุโส!”

“ผู้อาวุโส…..”

ครึ่งชั่วโมง?

ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด

แต่ก็รู้ว่าพูดอะไรไม่ได้ นอกจากทำตาม!

จากตรงนี้ถึงหุบเขาม้า การเดินอย่างน้อยจะต้องใช้เวลาสามชั่วโมง ต้องการให้ถึงภายในครึ่งชั่วโมงเหมือนจะต้องขับเคลื่อนพลังมุ่งหน้าไปอย่างไม่หยุดหย่อนเลย

เกรงว่าพอคนไปถึงที่นั่น ก็คงต้องเหนื่อยปางตายเลยทีเดียว

แต่เฉิงซานเหอไม่มีทางเลือก

ถ้าพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ไม่เพียงแค่ทำให้หลินหยางตกอยู่ในอันตราย พวกเขาเองก็จะสูญเสียโอกาสในการโจมตีทำลายกองกำลังอันชิงเหมือนกัน!

โอกาสนี้หาได้ยาก!

เขาจะต้องยึดกุมไว้

กองกำลังทหารทางชายแดนเหนือรีบเดินทางไปยังหุบเขาม้าอย่างเร่งรีบ

เหมือนดั่งน้ำป่าไหลหลากอย่างไรอย่างนั้น

“ผู้อาวุโส ผมมีความผิด!”

ทหารคนหนึ่งกระโจนมาอยู่ข้างกายเฉิงซานเหอ พูดขึ้นด้วยสีหน้าละอายใจ

“มีความผิดอะไร?”

“ถ้าผมไม่สงสัยในตัวแม่ทัพมังกร แล้วขวางการเคลื่อนพลของผู้อาวุโส ก็คง…คงไม่ต้องมาเคลื่อนพลอย่างเร่งรีบแบบนี้….”

“คุณไม่มีความผิดหรอก ความจริงผมเองก็สงสัยในตัวแม่ทัพหลินเหมือนกัน เป็นผมที่ลังเลใจตัดสินใจไม่เด็ดขาด! แต่โชคดีที่สามารถกู้คืนสถานการณ์ได้! ฟังนะ ไม่ว่ายังไงก็ตามจะต้องขวางกั้นกองกำลังอันชิงก่อนที่เขาจะออกจากหุบเขาม้า ขวางพวกเขาไม่ได้ ผมก็จะลงโทษคุณ!”

“รับทราบ!”