สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3372

เซินหงตัวสั่นขึ้นมาทันที และมองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แต่ก็เห็นหลินหยางจ้องมองไปยังค่ายกลเลือดที่อยู่ทางด้านนั้น แล้วกล่าวว่า: "รู้ไหมว่าค่ายกลเลือดนั่นมันมีไว้ทำอะไร?"

"ไม่....ไม่รู้....."

"นั่นคือค่ายกลเลือดต้องห้าม มันใช้มาเพื่อปิดล้อมพวกคุณเอาไว้ เพียงแค่พวกคุณเข้าไปในค่าย ก็จะไม่สามารถออกมาได้อีก"

หลินหยางกล่าว

"จริงหรือหลอก?"

ฟังถึงตรงนี้ เซินหงค่อนข้างไม่อยากจะเชื่อ

เขารู้จักเพียงแค่ม่านพลัง แต่ไม่เคยได้ยินว่าการวาดวงกลมที่อยู่บนพื้นจะสามารถปิดล้อมคนให้อยู่ด้านในและออกมาไม่ได้อีก

ในความเข้าใจของเซินหง สิ่งที่เรียกว่าม่านพลังคือกลุ่มรูปร่างที่มีการบุผิว มีแสงเลเซอร์ตลอดจนม่านแสงที่ประกอบด้วยกรงม่านแสงทั่วทุกด้าน การวาดวงกลมบนพื้นดูเหมือนจะไร้สาระเกินไป

"ท่านเซินหง พวกคุณยังจะนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นทำอะไรอีก? ยังไม่รีบเข้ามาอีก? ถ้าหากทำให้ภารกิจล่าช้า รับรองว่าพวกคุณจะต้องได้รับผลที่ตามมาเป็นแน่!"

ม่ายหลี่ซือที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ข้างๆ ค่ายกลเลือด อดไม่ได้ที่จะเร่งรัดขึ้นมา

"ไปแล้วๆ!"

เซินหงยิ้มแล้วกล่าว ส่งสายตาให้กับหลินหยาง และเดินเข้าไปยืนด้านใน

หลินหยางไตร่ตรองเล็กน้อย และมุ่งตรงเดินเข้าไป

หลังจากที่ทุกคนเดินเข้าไปในค่ายกลเลือด ก็พบว่ามีคนนับร้อยคนอยู่ด้านในค่ายกลเลือดแล้ว

ทุกคนเข้าแถวกัน และมองไปยังข้างหน้า

และทางด้านของคนที่นำทางเหล่านั้นก็มายืนอยู่ด้านหน้าของม่านพลังตามลำดับ

ทั้งสองแถวที่เป็นเงาร่างของคนที่สวมชุดคลุม

ในเวลานี้ ด้านหลังของทุกคนได้มีหญิงชราผมหงอกขาวมือถือไม้เท้าเถาวัลย์เหี่ยวๆ เดินออกมา

หญิงชราก็สวมชุดคลุมเหมือนกัน ใบหน้าอันแก่ชราภายใต้ชุดคลุมคาดไม่ถึงว่าจะค่อนข้างเขียว บนใบหน้าเต็มไปด้วยตุ่มตะปุ่มตะป่ำ ซึ่งดูน่าขยะแขยงราวกับคางคก

เธอเดินเข้ามาใกล้ตรงนี้ด้วยรอยยิ้มอันแปลกประหลาด และมองคนที่อยู่ในม่านพลังด้วยความพึงพอใจเป็นอย่างมาก

"คนมากันครบแล้วใช่ไหม?"

"เรียนนายท่าน มากันครบแล้วครับ"

"ดี! ดีมาก!"

หญิงชราพยักหน้า จากนั้นก็โบกไม้เท้าเถาวัลย์ที่อยู่ในมือ

คว้าง!

เห็นเพียงทั่วทุกด้านของทุกคน มีหมอกเลือดที่พุ่งขึ้นสูงโดยตรง

หมอกเลือดเหล่านี้ก่อตัวเป็นต้นแบบของค่ายกลเลือด และโอบล้อมจนกลายเป็นวงกลม ล้อมทุกคนเอาไว้อย่างแน่นหนา

คนที่อยู่ในหมอกเลือกมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที มองไปรอบทิศ แต่ละคนต่างก็ทำอะไรไม่ถูก

"นายท่าน....นี่....นี่มันคืออะไรกัน?"

มีคนมองไปยังหญิงชราด้วยความหวาดกลัว

"ฮิฮิฮิ!"

หญิงชราหัวเราะออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ หรี่ตามองแล้วกล่าวว่า: "นี่คือหมอกเลือดที่ฉันกลั่นออกมาเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นใคร เพียงแค่ได้สัมผัสเข้ากับหมอกเลือดนี้ ตำแหน่งที่เขาได้สัมผัสก็จะกลายเป็นเลือดในทันที! ฮิๆๆๆๆ!"

"ห๊ะ?"

ทุกคนตกใจจนทึ่มทื่อไป

รวมทั้งเซินหงด้วย

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ค่ายกลเลือดนี้จะเป็นเรื่องลึกลับที่มีอยู่จริง

"นายท่าน พวกเราทำอะไรผิดเหรอ? ทำไมถึงจะต้องทำกับพวกเราแบบนี้ด้วย?"

"ไหนบอกว่าสำนักงานใหญ่มีภารกิจที่จะมอบหมายให้พวกเราไม่ใช่เหรอ? พวกเรามาเพียงเพื่อรับคำสั่งในการปฏิบัติภารกิจ แล้วทำไมถึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ล่ะ?"

"ท่านต้องการที่จะฆ่าพวกเราเหรอ?"

คนที่อยู่ในหมอกเลือดกระวนกระวายราวกับถูกเผา และตะโกนซักถามตามๆ กัน

แต่หญิงชรากลับกล่าวอธิบายอย่างสงบนิ่งว่า: "พวกคุณไม่ผิดหรอก พวกคุณก็กำลังปฏิบัติภารกิจของสำนักงานใหญ่อยู่จริงๆ! อันที่จริงแล้วภารกิจในครั้งนี้ที่สำนักงานใหญ่มอบหมายให้กับพวกคุณ คือต้องการให้พวกเราจับตัวสายลับที่หลบซ่อนอยู่ในหยงเย่ของพวกเรา!"

"สายลับ?"

ทุกคนงุนงงไม่น้อย

"ฟังนะ ตอนนี้ฉันต้องการฉันต้องการให้สายลับในบรรดาพวกคุณรับสารภาพกับฉันเสีย! ในจำนวนพวกคุณ มีสำนักงานย่อยสาขาไหนที่ถูกหมอเทวดาหลินแห่งแดนมังกรบุกเข้าไปแล้วบ้าง บอกมาตามความจริง ถ้าหากพวกคุณยอมพูด ฉันก็จะไม่ฆ่าพวกคุณ แต่ถ้าหากคุณไม่สามารถหาข้อแก้ต่างให้กับฉันได้ ฉันก็จะบีบอัดหมอกเลือด และให้มันกลืนกินพวกคุณทั้งหมดไปโดยตรง!"

หญิงชรายิ้มแล้วกล่าวอย่างชั่วร้าย

เพียงคำพูดนี้จบลง เซินหงก็หันหน้ามามองหลินหยาง ด้วยดวงตาที่เบิกโพลงทันที

ทุกคนต่างก็เข้าใจในทันที

ที่แท้ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ก็คือแผนทำความสะอาดสำนักงานใหญ่ของหยงเย่!

พวกเขาส่งคนไปดึงตัวคนสองสามคนจากสำนักงานย่อยทุกสาขาของหยงเย่เข้ามา!

ไม่ว่าในจำนวนคนสองสามคนนี้จะมีคนของหลินหยางหรือไม่ ตราบใดที่สำนักงานย่อยของหยงเย่ถูกหลินหยางควบคุม ถึงแม้จะซุกซ่อนดีสักแค่ไหน ในช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตายนี้ พวกเขาก็จะต้องยอมนำหลินหยางสารภาพออกมาอย่างแน่นอน!

เป็นอย่างที่คาดเอาไว้จริงๆ เซินหงได้มีแผนการนี้แล้ว

ไม่พูดไม่ได้ว่า วิธีการของหยงเย่นั้นปราดเปรื่องจริงๆ

นี่ดีกว่าการตรวจสอบไปทีละขั้นตอนมาก

"อ๊ากกก...."

"อย่า! อย่านะ!"

ในเวลานี้ เสียงร้องอันน่าเวทนาก็ดังขึ้นมา

เห็นเพียงคนที่อยู่รอบนอกได้ถูกหมอกเลือดสัมผัสโดยตรง

แต่เห็นว่าในบริเวณที่พวกเขาได้สัมผัสกับหมอกเลือดคล้ายกับน้ำแข็งที่ละลาย และละลายกลายเป็นเลือดโดยตรง โดยมองไม่เห็นเนื้อหนังแม้แต่น้อย

พวกเขาเบียดเข้ามาด้านในด้วยความเจ็บปวดทรมาน แต่ด้านในก็ไม่อาจเบียดเข้ามาได้อีกแล้ว คนที่อยู่ตรงกลางสุดถูกเบียดทั้งเป็นจนอวัยวะภายในแตกและเสียชีวิตไป......

เซินหงมองฉากที่ราวกับนรกบนโลกมนุษย์นี้ สมองของคนก็ว่างเปล่าไปในทันที

ทุกคนกำลังร้องโหยหวน!

ทุกคนกำลังกรีดร้องอย่างน่าเวทนา!

คนเหล่านี้ ล้วนเป็นคนที่ทุ่มเททำงานหนักเพื่อหยงเย่

ตรงกันข้ามกับคนเหล่านั้นที่อยู่นอกหมอกเลือด

พวกเขาคล้ายกับกำลังดูละคร จ้องมองทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ด้านในอย่างสนุกสนาน ราวกับว่ากำลังเพลิดเพลินกับการชื่นชมการแสดง.....

จู่ๆ เซินหงก็รู้สึกถึงความผิดหวังอันขมขื่น กระทั่งความหวาดกลัวภายในใจลดน้อยลงเป็นอย่างมาก

"ตอนนี้ รับรู้โฉมหน้าที่แท้จริงของหยงเย่แล้วใช่ไหม?"

"ตอนนี้ รับรู้แล้วใช่ไหมว่าการที่พวกคุณอยู่ในหยงเย่ มีสถานะเป็นอะไรมีตำแหน่งเป็นอะไร?"

"ในสายตาของพวกเขา พวกคุณเทียบไม่ได้แม้กระทั่งมดเสียด้วยซ้ำไป!"

"ในสายตาของพวกเขา พวกคุณไม่ได้มีค่าอะไรเลย!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

ทุกประโยคราวกับคมมีด ที่แทงเข้าไปในหัวใจของเซินหง

เซินเงียบไม่พูดจา

หลินหยางชำเลืองมองเขา จากนั้นก็ประคองเขาขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วตะโกนเสียงดังว่า: "ฉันรู้ว่าใครเป็นสายลับ!"

หญิงชราได้ยินเช่นนี้ จึงหยุดเคลื่อนหมอกเลือด และกวาดสายตามองไปยังหลินหยางทันที

เซินหงก็จ้องมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"ใครคือสายลับ?"

หญิงชราหัวเราะฮิๆ แล้วกล่าว

"ฉันเอง!"