หลินหยางตกตะลึง เอียงหัวมองไป
แต่สิ่งที่เห็นคือชายหญิงหลายคนสวมใส่ชุดลายดอกไม้เดินเข้ามา
คนที่พูดคือผู้หญิงที่สวมเสื้อกันหนาวคุมไหล่ขนมิ้งค์ ใบหน้าของเธองดงามเฉิดฉาย เครื่องสำอางอยู่บนหน้าเธอทำให้ดูสวยสะดุดตามากขึ้น
ด้านข้างคือผู้ชายสวมเสื้อสูทแต่รูปร่างอ้วนตุต้ะ
ในปากของผู้ชายยังคาบบุหรี่อยู่ เขากวาดสายตามองหลินหยางด้วยสายตาดูถูก
“อาฮวา! คนนี้คือพี่เขยที่ไม่ได้เรื่องคนนั้นของเสี่ยวหยูเหรอ?”
“อ้อ? ดูเหมือนว่าไม่ได้น่าเกลียดอย่างที่คุณพูดนะ ดูเหมือน….หล่อนิดหน่อย….”
“รู้สึกว่าเหมือนทากูยะ คิมูระเลย….”
ผู้หญิงหลายคนที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของหลินหยาง
แต่หลินหยางแค่เหลือบมองพวกเธอแวบหนึ่ง จากนั้นหมุนตัวเดินออกไป
“ไอ้หยา? หลินหยาง! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ผู้หญิงที่สวมเสื้อกันหนาวขนมิ้งค์โกรธมาก เธอรีบตะโกนเรียก แต่หลินหยางก็ไม่หันกลับมา
“ไอ้คนสารเลว! เสแสร้งอะไรกันเหรอ?”
ผู้หญิงสวมเสื้อกันหนาวขนมิ้งค์เดือดดาลเป็นอย่างมาก
“ที่รัก นั่นคือเพื่อนของคุณเหรอ?”ผู้ชายที่อยู่ข้างๆถามขึ้น
“เพื่อนอะไร? นั่นคือพี่เขยของเสี่ยวหยูเพื่อนสนิทของฉัน! ก็คือลูกเขยที่แต่งเข้ามา คนที่ฉันพูดถึงกับคุณบ่อยๆไง ! แม่ง ก็ยังกล้ามาท่าทางแบบนี้ต่อหน้าฉันอีกนะ! น่าเกลียดมาก!”ผู้หญิงสวมเสื้อกันหนาวขนมิ้งค์พูดด้วยความโกรธ
“อ้อ ที่แท้คือเขานี่เอง ผมนึกว่าเป็นคนใหญ่โตอะไรซะอีก! แค่คนเกาะผู้หญิงกินคนหนึ่ง เสแสร้งอะไร!”
ผู้ชายก็โกรธด้วย จากนั้นโบกมือแล้วพูดว่า: “ไปกัน พวกเราไปดูกัน”
คนกลุ่มนี้พากันเดินกรูเสียงดังขึ้นไปข้างบน
แน่นอนว่าหลินหยางรู้จักผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นชื่อหยางเหอฮวา เคยเป็นเพื่อนสนิทของซูหยู ตอนช่วงที่ซูหยูต่อต้านก็มักจะไปคลุกคลีอยู่กับเธอเสมอ แต่ต่อมาซูหยูพบว่าหยางเห่อฮัวทัศนคติไม่ดี ก็ค่อยๆห่างจากเธอทีละนิด
หลังจากหยางเหอฮวาได้ยินข่าวว่าซูหยูโด่งดัง ก็มักจะมาหาซูหยูบ่อยๆ แต่ถูกซูหยูปฏิเสธด้วยหลายเหตุผล
เรื่องอาการบาดเจ็บของซูหยูในครั้งนี้มีการปิดบังไว้ดีมาก แล้วหยางเหอฮวารู้ได้ยังไง?
คาดว่าเธอคงไปบ้านซูหยูแล้วสืบจนรู้ข่าวแน่นอน
หลินหยางเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย ซูเหยียนกำลังนั่งข้างเตียงพูดกับซูหยูอยู่
ซูไท่พาซูเสี่ยวชิงกลับบ้านไปแล้ว
“หลินหยาง คุณมาแล้วเหรอ?”
“พี่เขย!”
เธอดวงตาเปล่งประกาย พูดขึ้นทันที
“เสี่ยวหยู เป็นยังไงบ้างเหรอ? อาการเป็นยังไง?”
หลินหยางยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น
“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว”ซูหยูยิ้มแล้วพูดขึ้น
“เฮ้อ ก็แค่กลัวทิ้งรอยแผลเป็น ถ้ามีรอยถลอกบนใบหน้าของเสี่ยวหยู งั้นจะกระทบกับเส้นทางการเป็นดาราของเธออย่างมากเลย”
ซูเหยียนทอดถอนหายใจพูดขึ้น
“รอยแผลเป็น?”
หลินหยางส่ายหน้า อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วพูดว่า: “ถึงแม้จะมีรอยแผลเป็นแล้วยังไง? ไปหาหมอเทวดาหลินก็ได้ จากทักษะทางการแพทย์ของหมอเทวดาหลิน จะจัดการกับรอยแผลเป็นเล็กๆนี้ไม่ได้เหรอ? ”
พอพูดคำนี้ออกมา ซูเหยียนก็ตอบกลับมาทันทีว่า: “ใช่สิ!ทำไมฉันลืมหมอเทวดาหลินไปได้? เจ้านายของเสี่ยวหยูคือหมอเทวดาหลิน หมอเทวดาหลินจะมองดูเสี่ยวหยูถูกทำลายโดยไม่สนใจได้ยังไง? เขาต้องออกมืออย่างแน่นอน!”
“พอพูดแล้ว วันนี้ตอนกลางวันจินซ่าวหลงของตระกูลจินยังพาเพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นมาถึงโรงพยาบาลเพื่อขอโทษเสี่ยวหยูเลย ฉันยังแปลกใจอยู่เลยว่าพวกเขารู้บาปบุญคุณโทษแล้วเหรอ คุณว่าเรื่องนี้หมอเทวดาหลินจัดการหรือเปล่า?”
ซูเหยียนพูดถามขึ้น
“เอ่อ….ผมก็ไม่แน่ใจ”
หลินหยางยักไหล่พูดขึ้น
ทว่าซูหยูเม้มปากและยิ้ม แอบมองไปทางหลินหยางตาปริบๆ
หลินหยางพูดคุยกับซูเหยียน ซูหยูด้วยเรื่องทั่วไป ขณะเดียวกันเขาก็บอกว่าลั่วเฉียนจะให้เขาออกนอกสถานที่ และเขาเตรียมจะออกนอกเมืองเจียงเฉินสักระยะหนึ่ง
ถึงแม้ซูเหยียนจะบอกว่าคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้แล้ว แต่เธอก็ยังทำใจไม่ได้
และเวลานี้ กลุ่มชายหญิงที่เห็นตอนอยู่ชั้นล่างก่อนหน้านี้ก็เดินเข้ามา
“เสี่ยวหยู! ฉันมาเยี่ยมเธอแล้ว!”
หยางเหอฮวาผลักเปิดประตู พูดแล้วฉีกยิ้มขึ้น
รอยยิ้มของซูหยูชะงักงัน
หลินหยางกับซูเหยียนก็ทยอยมองไป

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา
ทำไมขาดๆหายๆ...
อยากอ่านต่อครับ...
ลงวันละ10ตอนไม่ได้เหรคับ 5ตอนมันน้อยไป กว่าจะอ่านจบลืมหมดพอดี...
อ่านสนุกนางเอกค่อนข้างโง่ซื่อบื้อ...
อยากอ่านต่อ...
เขียนดีอ่านสนุกครับ...
D...
ทำไมบางตอนเนื้อหาหายไปหมดเหลืออยู่แค่ไม่ถึง6บรรทัดเลย...
หลินหยาง...ผมอยากบอกว่า คุณมันกระจอก 5555...
บทหาย...