สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3436

“หลินหยาง คุณรู้จักสถานที่นั้นเหรอ?”

ซูเหยียนถามด้วยความประหลาดใจ

“ครั้งที่แล้วผมกับลั่วเฉียนรวบรวมยาที่เสินเจียจวง ตอนที่ผ่านแถวนั้น เสี่ยวเฉียนพูดกับผมว่า โครงการนั่นไม่มีมูลค่าราคา วางเท่าไหร่ขาดทุนเท่านั้น หลายคนมาสำรวจ ต่างก็ไม่คิดจะรับช่วงเลย!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ซูหยูได้ยิน โกรธขึ้นทันที เธอพูดว่า: “พี่ฮวา เป็นแบบนี้จริงๆเหรอ? พี่คิดวางแผนเอารัดเอาเปรียบประธานหลินเหรอ?”

หยางเหอฮวาสีหน้าเปลี่ยนทันที รีบเอ่ยปากพูดว่า: “เสี่ยวหยู เธออย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของคนไม่มีประโยชน์คนนี้! พวกเราสนิทสนมกัน? พี่จะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง….ก็คือ…คือ….”

หยางเหอฮวายังอยากจะพูดอะไรบางอย่างอีก แต่ซูหยูไม่ฟังต่อแล้ว เธอโบกมือและพูดว่า:”พี่ฮวา ฉันพูดก่อนหน้าแล้ว ถ้าพี่ดูถูกพี่เขยของฉันอีกครั้ง ก็เชิญพวกพี่ออกไปได้เลย ตอนนี้ เชิญพวกพี่ออกไปเถอะ ฉันไม่อยากฟังต่อแล้ว ฉันอยากพักผ่อน!”

“เสี่ยวหยู….”

“ทุกท่าน เชิญออกไปเถอะ!”

ซูเหยียนลุกขึ้น ไล่แขกทันที

พอได้ยินคำนี้ หยางเหอฮวาหน้าทะมึงทึงทันที

ความโกรธที่ควบคุมไว้มาโดยตลอด เวลานี้มันจะทนไม่ไหวแล้ว

เธอพยักหน้าซ้ำไปซ้ำมา รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปแล้ว และมันแทนที่ด้วยความโกรธที่รุนแรง

“ซูหยู! ฉันพาคนมาข้อร้องเธอด้วยความอ่อนน้อม เธอก็ไม่ไว้หน้าฉันเลยเหรอ? เธอ….เธอเก่งจริงๆ!”

“พี่ฮวา การปฎิบัติต่อคนอื่นต้องจริงใจ โครงการนั้นชัดเจนเลยว่าไม่โอเค ถ้าฉันบอกประธานหลินรับช่วง ถึงเวลานั้นพวกคุณได้กำไรมากมาย หยางหัวก็ขาดทุนจำนวนมาก แล้วฉันจะอธิบายกับประธานหลินยังไง? ยิ่งกว่านั้น ฉันเตือนพี่แล้ว ว่าห้ามพี่ดูถูกพี่เขยฉัน แต่พี่ทำไม่ได้ ในเมื่อพี่ไม่เกรงใจฉัน ทำไมฉันต้องไว้หน้าพี่ด้วยเหรอ?”

ซูหยูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แก….นังโสเภณี! แกนี่จริงๆ! แกคิดว่าตัวเองเป็นดาราดัง แล้วจะหยิ่งยโสโอหังไม่เห็นคนอื่นในสายตาก็ได้ใช่ไหม?”

หยางเหอฮวาเดือดดาลเป็นอย่างมาก แต่ก็ทำอะไรซูหยูไม่ได้ ทำได้เพียงหมุนตัวไปกอดแขนอ้อนผู้ชายคนหนึ่ง: “ที่รัก คุณดูสิ พวกเขารังแกฉัน!”

“ที่รัก อย่ากลัว มีผมอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกคุณหรอก!”

ฝ่ายชายตบมือของหยางเหอฮวาเบาๆ หลังจากนั้นมองไปที่ซูหยู พูดขึ้นว่า: “ดาราดังซู ในเมื่อคุณไม่เห็นด้วย ผมก็ไม่ฝืนใจคุณ แต่คุณทำให้ภรรยาของผมไม่มีความสุข ผมก็ไม่ได้ทำเกินไปนะ คุณลงจากเตียงมาขอโทษภรรยาผมเดี๋ยวนี้ ส่วนคนอื่นหยิบมือถือมาบันทึกไว้ เข้าใจไหม?”

“รับทราบ!”

ผู้หญิงหลายคนที่อยู่บริเวณโดยรอบทยอยล้วงมือถือออกมา ใบหน้าเฝ้าคอยด้วยความใจจดใจจ่อ

ซูหยูสีหน้าเปลี่ยนทันที: “คุณพูดอะไร?”

“ต้องการให้คุณขอโทษ หูหนวกเหรอ?”

“ฮึ่ม ถ้าฉันไม่ทำล่ะ?”

“งั้นต้องขอโทษด้วย โรงพยาบาลนี้ เกรงว่าคุณพักต่อไปไม่ได้แล้ว!”

ฝ่ายชายพูดด้วยความเหยียดหยาม

“พักต่อไปไม่ได้เหรอ?”

หลินหยางมองฝ่ายชายด้วยสายตาเย็นชา : “ยังไม่พูดถึงว่าคุณมีอำนาจที่จะสั่งให้เสี่ยวหยูออกไปหรือไม่นะ จะพูดแค่คุณอย่างเดียว….คุณไม่กลัวล่วงเกินคนที่หนุนหลังเสี่ยวหยู หมอเทวดาหลินเหรอ?”

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ฝ่ายชายตัวสั่นเทาครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็ทำท่าทีเหมือนหมูตายไม่กลัวถูกน้ำร้อนลวก ตะโกนพูดว่า: “กูจะกลัวหมอเทวดาหลินทำไม! กูไม่ใช่คนเมืองเจียงเฉิน หมอเทวดาหลินเขาวางอำนาจอยู่เมืองเจียงเฉิน อยู่สถานที่อื่นจะนับว่าอะไร!”

“งั้นคุณก็หมายความว่า?”

“ฟังนะ ไม่งั้นก็ต้องขอโทษ หรือไม่งั้นกูก็จะบริจาคสิบล้านให้โรงพยาบาลนี้ เพื่อไล่พวกมึงออกจากโรงพยาบาลนี้ไป!”

ผู้ชายตะโกนขึ้นด้วยความเดือดดาล

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ซูหยูกับซูเหยียนสีหน้าแปลกประหลาดขึ้นมาทันที

“สิบล้านเหรอ? คุณคิดว่าเยอะมากเหรอ”

ซูเหยียนขมวดคิ้วเป็นปม

ฝ่ายชายหน้าแข็งทื่อ มองซูเหยียนด้วยความตกตะลึง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน