สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3504

เมือกพิษโหดร้ายทารุณเช่นนี้ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

มันเหมือนสิ่งมีชีวิต แทะกัดผิวหนังของหลินหยางไม่หยุด จากนั้นทะลวงเข้าไปในร่างกาย

ดูเหมือนกระดูกเทพสูงสุดก็ไม่สามารถมองข้ามพลังพิษนี้

“คือพิษกัดกร่อนกระดูกและหัวใจ!”

อวี่ปี้หงเหมือนรู้ความน่ากลัวของพลังพิษนี้ จึงตะโกนด้วยความตกใจขึ้นว่า:“หลินหยาง คุณต้องหยุดลงทันที รีบขับล้างพิษ ไม่เช่นนั้นพิษกัดกร่อนหัวใจและกระดูกจะกัดแทะภายในหนึ่งนาที แม้แต่กระดูกของคุณก็ไม่เหลือเศษ”

แต่ว่า..หลินหยางคล้ายกับว่าไม่ได้ยินที่อวี่ปี้หงพูด เขาถือดาบขึ้นมาอีกครั้ง และฟาดฟันไปที่เจ้าตำหนักชิงเหลียน

เจ้าตำหนักชิงเหลียนแววตาสั่นไหว

เธอไม่เคยเห็นคนบ้าคลั่งแบบนี้มาก่อน

“ลุกขึ้น!”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนตะคอกขึ้น ร่างเหมือนขนหงส์ปลิ้วสะบัดออกไป

แต่หลินหยางขับเคลื่อนเอาเงาดาบนับหมื่นออกมา เหมือนปากใหญ่ พุ่งกลืนกินไปที่เจ้าตำหนักชิงเหลียน

เจ้าตำหนักชิงเหลียนเร่งพลังหลบซ่อนทันที

แต่ครั้งนี้ เธอถอยถึงขอบกำแพงแล้ว

อยากจะหลบหนี ก็ไม่ทันแล้ว

ฮูลา!

ปราณดาบผ่านร่าง ทำให้บนร่างกายของเจ้าตำนักชิงเหลียนปรากฎรอยเลือดอยู่หลายจุด ส่วนคนก็หล่นลงมาจากท้องฟ้า

เธอพลิกตัวในอากาศ ยืนบนพื้นอย่างมั่นคง แต่กลับไม่สามารถจู่โจมได้ และตอนนี้เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ สายตาจึงมองไปทางที่ครอบดวงตาของตัวเอง

สิ่งที่เห็นคือที่ครอบดวงตาแยกออกเป็นสองส่วนมันหล่นจากบนใบหน้าเธอช้าๆ และลอยลงมาสู่พื้น

รอยดาบอันดุร้ายฟาดมาตรงหน้าเจ้าตำหนักชิงเหลียน

นาทีนี้ ทุกคนได้เห็นใบหน้าของเจ้าตำหนักชิงเหลียนอย่างชัดเจน

จิ่วอวี่ชะงักงัน

อวี่ปี้หงไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาเบิกโพลงกว้าง

คนของตำหนักชิงเหลียนที่พุ่งเข้ามาก็ตะลึงกันทุกคน

สิ่งที่เห็นคือใบหน้าแก่ๆของเจ้าตำหนักชิงเหลียน ผิวหนังเขียว หน้าผากมีหนึ่งดวงตา ข้างซ้ายและขวามีริมฝีปาก จมูกแยกออก บริเวณรอยแตกมีเขี้ยวที่ยื่นออกนอกปาก ในดวงตามีตาดำสี่ลูก

“สัตว์…สัตว์ประหลาด….”

จิ่วอวี่ตกใจจนฉี่ราด

อวี่ปี้หงมองด้วยความตกตะลึง เธอเหมือนหยุดหายใจ

รอยดาบลึก แต่ก็ฟาดจนมีเลือดออกมา

เลือดไหลกระฉูด ทำให้ใบหน้าแถบหนึ่งของเจ้าตำหนักชิงเหลียนแดงก่ำ และมันยิ่งทำให้ใบหน้าอัปลักษณ์น่ารังเกียจของเธอนั้นน่ากลัวมากขึ้น

“มิน่าล่ะคุณถึงใช้หน้ากากปิดบังใบหน้า ที่แท้แม้แต่หน้าตัวเองยังทำการปรับแก้!”

หลินหยางจ้องมองเจ้าตำหนักชิงเหลียน นัยน์ตาแฝงไปด้วยความสมเพช

“ทำไมเหรอ? หรือว่าการปรับแก้ของฉันไม่สำเร็จเหรอ?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:“ฉันมีสายตาที่มองได้มากกว่าคนปกติ มีใบหน้า อวัยวะ ปากมากมายช่วยเร่งขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ ฉันแข็งแกร่งกว่าคนอื่น! ฉันคือผลงานยอดเยี่ยมที่สุดสมบูรณ์แบบที่สุด มีปัญหาอะไรไหม?”

“เพราะฉะนั้นคุณก็เป็นแค่ผลงานยอดเยี่ยมที่สุดชิ้นหนึ่งเหรอ? จนกระทั่งไม่ใช่คนแล้ว”

หลินหยางส่ายหน้าไปมา

“มีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์ ไม่เป็นคนแล้วจะทำไม?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนหัวเราะดังลั่น จากนั้นสายตาดุร้ายก็พุ่งใส่ที่หลินหยาง

“สิบกว่าปีมานี้คุณเป็นคนแรกที่มาทำลายฉัน วันนี้ ฉันต้องสังหารคุณ!”

พอพูดจบ เจ้าตำหนักชิงเหลียนก็กลายเป็นเชือกแดง จู่โจมหลินหยาง และเวลาเดียวกัน ทั่วทุกสารทิศก็ปรากฎคมกริชแดงจำนวนมาก มันคมกว่าคมดาบคมมีด ฟาดหั่นอย่างดุร้าย

หลินหยางบิดตัว รีบยกดาบเทียนเซิงขึ้นมาต้าน

“น่าตลก”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนหล่นลงมา มองหลินหยางด้วยสายตาเฉยชา โบกสะบัดมือพูดว่า“ทำลายวรยุทธ์เขา เอาลงไป ค่ำคืนนี้ทำให้เขาเป็นหมาโดยแท้จริง!”

“รับทราบ นายท่าน!”

คนจำนวนหนึ่งที่อยู่ด้านนอกทยอยกระโจนเข้ามา หมายจะจัดการหลินหยาง

เฮือก!

จู่ๆหลินหยางก็โบกสะบัดดาบ ทำลายคนจำนวนหนึ่ง

“ยังจะต่อต้านไหม?ทรมานเปล่าๆ”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนขมวดคิ้วพูดขึ้น

“ทรมานไหม? ไม่เลย!”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ เขายกดาบห้ำหั่นตัวเอง

ชั่วพริบตาเดียว แสงสีขาวได้มาปกคลุม โอบล้อมทั้งร่างกาย

รอแสงเปล่งประกายเลือนหายไป สิ่งที่เห็นคือบาดแผลของหลินหยางหายไป แม้แต่ยาพิษกัดกร่อนหัวใจและกระดูกยังหายไปจนหมดจด

เขาเหมือนมีชีวิตขึ้นมาใหม่!

“อะไรกัน?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนตะลึง

หลินหยางเดินออกมาจากซากปรักหักพัง เขายกดาบมาทางเจ้าตำหนักชิงเหลียน

“ผมไม่ได้เห็นคุณค่าอะไรกับพิษของคุณเลย!”

“ถึงแม้คุณจะเป็นคนบ้าวิจัย ชอบดัดแปลง แต่คุณเลือกทางผิดแล้ว ฝีมือของคุณ ย่ำแย่ ชั้นล่างมาก!”

“ทำไม ผมต้องกลัวคุณ?”