สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3508

ตึง!

ตึง!

ตึง!

ตึง…..

ดาบเทพนับร้อยหล่นลงมาบนพื้น

พื้นดินเหมือนเกิดแผ่นดินไหวสิบสามริกเตอร์ ตอนนี้มันเละเทะหมดแล้ว

สิ่งปลูกสร้างของตำหนักชิงเหลียนพังถล่มลง

รอยแตกแพร่กระจายออกมาจากบริเวณที่หลินหยางยืนอยู่

ดาบเทพยาวหนึ่งร้อยฟุตแทงลงบริเวณโดยรอบหลินหยาง

เป็นดั่งภูเขาสูงที่ไม่ล้ม

ปราณดาบเปรียบเสมือนปรมาจารย์ที่มีความบ้าคลั่งที่สุดในโลก และสร้างความหายนะให้กับทุกสิ่ง

เจ้าตำหนักชิงเหลียนถูกปราณดาบที่น่ากลัวดีดกระเด็นลอยไป

เธอกระแทกลงบนพื้นที่ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตร จากนั้นถูกพื้นดินใหญ่กระแทกกลับมา

หลังจากพื้นดินมั่นคงสงบลง เธอที่ถูกกระแทกอยู่หลายหนถึงกับตาลาย

เธอคลานลุกขึ้นมาช้าๆมองดาบขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณโดยรอบ คนทั้งคนมึนงงไปหมด

แต่วินาทีถัดมา

ฟิ้วๆๆๆๆ….

ดาบขนาดใหญ่ทั้งหมดกลายเป็นแสงสีน้ำเงิน กระจายขึ้นไปบนฟ้า แล้วทะลวงเข้ามากลางกลุ่มหมอกที่อยู่ด้านล่าง

“นี่คือ….แผนที่หมื่นดาบเหรอ?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนพึมพำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

พลานุภาพนี้….จะเชื่อมต่อแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ได้ยังไง?

เป็นไปไม่ได้!

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

อย่างน้อยต้องเกินสี่สิบ!

จนกระทั่ง…เข้าใกล้ห้าสิบ!

คนผู้นี้ไม่ใช่แซ่ฉินเจี้ยน!

ทำไม…เขาถึงทำได้?

เจ้าตำหนักชิงเหลียนสับสนวุ่นวาย เหมือนไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองเห็น

“ควรจะจบได้แล้ว!”

หลินหยางมีเลือดท่วมตัว เขายืนอยู่ตรงหน้าตำหนักชิงเหลียนที่พังทลาย หายใจหอบเล็กน้อย สายตาเย็นชาจ้องมองเธอ จากนั้นยกมือขึ้น

แต่เขายังไม่ทันได้เดินหมาก คนก็โซซัดโซเซล้มลงบนพื้นแล้ว

เจ้าตำหนักชิงเหลียนนัยน์ตาสั่นไหว รู้ทันทีว่านี่คือโอกาสทองของตัวเองแล้ว

“คุณขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์แบบนี้ จะต้องใช้พลังอย่างมาก! โอกาสดีจริงๆ! ตายซะ!”

เธอแผดคำรามขึ้น คนทั้งคนกลายเป็นแสงสีแดง กระโจนเข้าหาหลินหยาง

ครั้งนี้ เจ้าตำหนักชิงเหลียนใช้พลังทั้งหมดมารวมกัน และโจมตีอย่างรุนแรง

พลังนี้ เพียงพอที่จะทำให้ตึกใหญ่กลายเป็นผุยผง!

เจ้าตำหนักชิงเหลียนปล่อยมือออกไป!

ไม่สำเร็จ ก็ต้องพลีชีพ!

“ตาย! ตาย! ตาย!”

แววตาของเธอจ้องมองหลินหยาง พลังสังหารอันบ้าคลั่งทำให้เธอไม่มีอารมณ์อื่นแล้ว

แพ้ชนะ จะรู้กันวินาทีนี้!

แต่วินาทีที่เจ้าตำหนักชิงเหลียนเข้าใกล้หลินหยาง หลินหยางที่หมอบอยู่เงยหน้าขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความเฉยชามองเธอ

“อะไรกัน?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนหายใจติดขัด รู้สึกได้ว่าตัวเองติดกับดักแล้ว

เธอรีบหยุด หมายจะหยุดการโจมตี

แต่วินาทีต่อมา

ตึง!

ทันใดนั้นดาบใหญ่ก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน หั่นมาบริเวณเอวของเธอ

“อา! !”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนแผดคำรามออกมาด้วยความโกรธ เธอรีบรวมพลังไว้บริเวณฝ่ามือ และปล่อยออกไปใส่ดาบใหญ่ที่โจมตีเธออย่างกะทันหัน

ฮู!

คมดาบใหญ่กับพลังฝ่ามือของเจ้าตำหนักชิงเหลียนโรมรันกันอย่างดุเดือด

“สารเลว! ปลิ้นปล้อน! สกปรก!”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนด่าทอ

ที่แท้หลินหยางแกล้งทำเป็นหมดแรง หลอกให้เธอโจมตี และแอบซ่อนดาบไว้ เตรียมจะซุ่มโจมตี

ตอนนี้เจ้าตำหนักชิงเหลียนถูกดาบใหญ่ขวางไว้ ไม่สามารถขยับหนีได้ พอเธอคลายมือ จะไม่สามารถนี้ออกจากขอบเขตของดาบใหญ่ได้ทันที

ต่อให้ไม่ตาย ก็บาดเจ็บสาหัส

“คุณ มีสิทธิ์มาพูดว่าผมสารเลว สกปรกเหรอ?”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ยกมือนั้นขึ้นสูงๆและคว้าไปกลางอากาศ

ฮูๆๆๆ…..

หมอกบนท้องฟ้ากลายเป็นสีฟ้า และมารวมอยู่ที่ฝ่ามือของเขา

เจ้าตำหนักชิงเหลียนแววตาสั่นไหว มองด้วยความตะลึง

“คุณไม่ใช่อยากรู้ว่าผมกับแผนที่หมื่นดาบเชื่อมต่อกันได้เท่าไหร่เหรอ? ตอนนี้ ผมจะบอกคุณ!”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

รอแสงรวบรวมเข้าหากัน ดาบเทพเรียวยาวที่ดูเหมือนสร้างจากดวงดาวก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา...

“นี่คือ….”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนมองด้วยความมึนงง สมองว่างเปล่าไปหมด

แสงของดาบยาวนั้น ควบคุมพลังของเธอไว้หมดแล้ว

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“รัก? คืออะไร?”

“ผมอธิบายไม่ได้ แต่ผมจะถามคำถามง่ายๆกับคุณ….”

ดวงตาที่อาบไปด้วยเลือดมองมาทางหลินหยาง

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบว่า“บนโลกนี้ มีคนที่คุณเชื่อใจได้ไหม?มีคนที่คุณพึ่งพาได้ไหม?”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนชะงักงัน

เธออ้าปาก แต่ไม่สามารถตอบได้

เธออยากจะพูด

แต่ไม่สามารถอธิบายได้

ชาตินี้ เธอมุ่งหวังแค่ชีวิตนิรันดร์

เพื่อถึงจุดมุ่งหมายสูงสุด เพื่อจะควบคุมโลกนี้ได้ เธอตั้งมั่นศึกษาวิจัย สร้างตำหนักชิงเหลียน จนกระทั่งไม่เสียดายที่จะวิจัยตัวเอง เพื่ออยากจะอาศัยความรู้ของตัวเองไปเปลี่ยนแปลงชีวิต

สุดท้าย เธอเลยทำให้ตัวเองกลายเป็นคนไม่สมประกอบแบบนี้

แต่เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจ

จากทัศนคติของเธอ เพียงแค่ไปถึงจุดมุ่งหมาย ไม่ว่าจะต้องมีการพลีชีพเท่าไหร่ แลกเปลี่ยนสูญเสียมากแค่ไหนก็ไม่เป็นไร

เพราะเป็นแบบนี้ ในใจของเธอถึงไม่มีความรัก

ต่อให้เป็นคนที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กอย่างอวี่ปี้หง เธอบอกให้สละชีวิตก็ต้องสละ ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

แต่คำพูดไม่กี่คำของหลินหยาง กลับทิ่มแทงจุดอ่อนของเธอ ทำให้เธอตื่น

ใช่สิ

ทุกอย่างที่ฉันทำ มันหมายความว่ายังไง?

ตามหาชีวิตนิรันดร์แล้วยังไง? ควบคุมโลกนี้แล้วยังไง?

“ฉันไม่มีคนที่ใส่ใจ และตอนนี้ ไม่มีใครที่รักฉันจริง เป็นที่พึ่งพาให้ฉัน”

เจ้าตำหนักชิงเหลียนหลับตาลงช้าๆ

น้ำตาเลือดไหลออกมาจากหางตาของเธอ…

“เอาอวี่ปี้หงไป”

หลินหยางมองแววตาของเจ้าตำหนักชิงเหลียน จากนั้นเดินเซออกไปไกลๆ

จิ่วอวี่พยักหน้า เขาวิ่งไปป้อนยาอวี่ปี้หง ฝังเข็มให้เธอ รอเธอฟื้นขึ้นมา เขาก็ประคองเธอและพาออกไปจากที่นี่กับหลินหยาง

“คุณ…ไม่รู้สึกเหนื่อยเหรอ? หลินหยาง….”

ตอนที่หลินหยางจะเดินไปไกลๆ…น้ำเสียงอิดโรยของเจ้าตำหนักชิงเหลียนก็ดังมา

หลินหยางชะงักงัน แต่เขาไม่พูดอะไร ยังคงเดินไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด

เสียงแผ่วเบาดังออกมา

เสียงของเจ้าตำหนักชิงเหลียนหายไป

บรรยากาศเปล่าเปลี่ยวแผ่ซ่านไปทั่วสารทิศ

ตำหนักชิงเหลียนก็ล่มสลาย!