สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3565

ด้านในห้องชุด กระดาษสีขาวจำนวนมากลอยว่อน

หลินหยางผมขาวโพลน มือหนึ่งถือดาบ อีกมือหนึ่งถือดินสอ ยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ และเขียนอย่างเร่งรีบอยู่บริเวณหน้าจอใหญ่

เนื้อหาในหน้าจอที่แสดงอยู่ เป็นเนื้อหาทั้งหมดในห้องจักรกล

หลวนเฟิงกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับหุ่นจักรกลจำนวนมาก

หลินหยางจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของหลวนเฟิง พร้อมกับเขียนอะไรบางอย่าง และฝึกทักษะอะไรบางอย่างไม่หยุดหย่อน

ช่วงเวลาที่เขียน มือข้างซ้ายก็กุมฮวาเจี้ยนปี่ไว้ พร้อมกับโบกสะบัดไปมาไม่หยุด…..

เหมือนทำทุกอย่างได้ในคราเดียวกัน

อวี่ปี้หงกับจิ่วอวี้สบตากันอย่างไม่เข้าใจ

“ผู้นำพันธมิตร?”

อวี่ปี้หงสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าหาญตะโกนขึ้น

แต่หลินหยางไม่มีการตอบสนองกลับมาแม้แต่น้อย

“ผู้นำพันธมิตร?”

อวี่ปี้หงอดไม่ได้ตะโกนขึ้นอีกครั้ง

หลินหยางยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา

อวี่ปี้หงทนไม่ไหว อยากจะเดินไปตบหลินหยาง แต่ถูกจิ่วอวี้ห้ามไว้

“ผู้บัญชาการอวี่ อย่ารบกวนดีกว่า ผู้นำพันธมิตรเหมือนเข้าสู่ห้วงสถานการณ์บางอย่าง! ถ้าถูกรบกวน เกรงว่าผู้นำพันธมิตรจะหัวเสียเอานะ!”

“งั้น…”

“พวกเรารออีกหน่อยละกัน”

จิ่วอวี้ส่งสายตาบอก

ทั้งสองคนก็เลยยืนอยู่ที่เดิม

หลวนเฟิงที่อยู่ในหน้าจอจะเข้าใกล้ประตูใหญ่แล้ว

แต่ชัดเจนว่าเขาประเมินค่าความแข็งแกร่งของห้องจักรกลต่ำเกินไป คนทั้งคนเหนื่อยหอบแฮ่กๆ แทบหมดพลัง

เขาตามหาพื้นว่าง จากนั้นหลบเข้าไปทันที เขาคิดจะพักผ่อนปรับสภาพร่างกายอยู่ตรงนั้นสักพักหนึ่ง แล้วค่อยโจมตีครั้งสุดท้าย

ว่าตามอัตราความเร็วแบบนี้ อย่างมากหนึ่งชั่วโมง หลวนเฟิงจะต้องออกจากห้องจักรกลนี้

และเวลานี้ ในที่สุดหลินหยางก็หยุดลง

เขามองหน้าจอ และมองกระดาษบนมือ มือกวัดแกว่งไปมา จากนั้นเก็บฮวาเจี้ยนปี่ไว้

จิ่วอวี้เห็นสถานการณ์นี้ จึงรีบส่งสายตาให้อวี่ปี้หง

อวี่ปี้หงทนไม่ไหวตั้งนานแล้ว เธอเดินไปข้างหน้าแล้วตะโกนพูดว่า: “ผู้นำพันธมิตร!”

“หืม?”

หลินหยางเพิ่งจะตอบสนองกลับมา หันตัวมองมาทางทั้งสองคนทันที

“พวกคุณมาได้ยังไง?”

“ผู้นำพันธมิตร พวกเราจะไม่มาได้ยังไง? คนผู้นั้นจะหนีออกไปจากห้องจักรกลแล้ว!”

อวี่ปี้หงกัดฟันกรอดพูดว่า: “ไม่ง่ายที่ท่านจะจับเขามาได้ หรือจะปล่อยเขาหนีไปแบบดื้อๆอย่างนี้เหรอ?”

“ปล่อยไปเถอะ ไม่เป็นไร เขาไม่มีราคาเท่าไหร่หรอก อีกอย่าง ผมก็ขังเขาไม่ได้หรอก”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ทั้งสองคนชะงักงัน

“ราคา?”

จิ่วอวี้มึนงงนิดหน่อย

“ผู้นำพันธมิตร ท่านพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงเหรอ? อะไรคือขังเขาไม่ได้?”

“เขาเป็นใครเหรอ?”

“คนของเทพยุทธ์อั้นเทียน”

“งั้นใครส่งเขามา?”

“เทพยุทธ์อั้นเทียน….ผู้นำพันธมิตร จำเป็นต้องถามเรื่องเหล่านี้เหรอ?”

“ทำไมจะไม่จำเป็น? แค่เรื่องพวกนี้พวกคุณยังไม่เข้าใจเหรอ? เขาฆ่าผมล้มเหลว เทพยุทธ์อั้นเทียนจะต้องส่งคนมาอีกแน่นอน! ถ้ารู้ว่าผมไม่ฆ่าคนผู้นี้ ทำแค่กักขังเขาไว้ คุณคิดว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนจะบังคับให้พวกเราปล่อยคนไหม?”

“พวกเราจะปล่อยได้ยังไง?”

“แต่นี่คืออาคารมอบรางวัลนำจับ! ต่อให้ผมไม่ยอม อาคารมอบรางวัลนำจับจะเพิกเฉยเหรอ? คนของอาคารมอบรางวัลนำจับทำธุรกิจ และผมเองก็เคยทำธุรกิจ สิ่งที่นักธุรกิจสนใจที่สุดคืออะไร คือทรัพย์สินงอกเงย พวกเขาไม่มีทางฉีกหน้าเทพยุทธ์อั้นเทียนหรอก!”

“เพราะฉะนั้น ผู้นำพันธมิตรคิดว่าอาคารมอบรางวัลนำจับจะต้องบังคับให้ท่านปล่อยคนเหรอ?”

จิ่วอวี้รีบถามขึ้น

“ใช่”

หลินหยางพยักหน้า

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ไม่สู้ทำแล้ว ก็ทำให้ถึงที่สุดหรอก เราฆ่าไอ้แม่งเย็ดนั่นเถอะ!”

นัยน์ตาของอวี่ปี้หงกระเพื้อมอย่างดุร้าย

หลินหยางคิดอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นสายหน้าไปมาพูดว่า: “ผมก็เคยคิด แต่พอพิจารณาดูแล้ว ก็ช่างมันเถอะ ถึงยังไงตอนนี้ผมกับเทพยุทธ์อั้นเทียนก็ยังไม่ได้อาฆาตอะไรกัน ถือซะว่าซื้อใจเขาก็แล้วกัน!

เทพยุทธ์ไท่เทียนกับเทพยุทธ์ฉางหลานล้วนเป็นคนที่รับมือด้วยได้ยาก เอาคนคนนี้สงบจิตใจของเทพยุทธ์อั้นเทียนก่อนละกัน”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน