สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3566

จิ่วอวี้กับอวี่ปี้หงได้ฟัง พวกเขารู้สึกโกรธมาก แต่ละคนสายตาตึงเครียด นัยน์ตาเย็นยะเยือก กำหมัดแน่นขนัด

หลินหยางเหลือบมองทั้งสองคน จากนั้นสายตาก็เบนไปทางชิงไห่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ผมแค่ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับอาคารมอบรางวัลนำจับ แต่ไม่ได้พูดว่าไม่คิดเล็กคิดน้อยกับพวกคุณ!”

“ทำไมเหรอ? คุณจะคิดเล็กคิดน้อยกับเทพยุทธ์อั้นเทียนของผมเหรอ? คุณคู่ควรเหรอ?”

ชิงไห่ยิ้มเหยียดหยามพูดขึ้น

“ไม่คู่ควรเหรอ? เพื่อนของคุณกลายเป็นนักโทษของผมแล้ว คุณว่าผมคู่ควรที่จะฆ่าเขาไหม?”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณพูดอะไรนะ?”

ชิงไห่สายตาอึมครึม

“ทั้งสองท่านๆ โปรดระงับอารมณ์ก่อนๆ!”

เสวียฉงมิ่งรีบออกมาไกล่เกลี่ย เอ่ยปากพูดว่า: “เรื่องนี้ ที่จริงคือเรื่องเข้าใจผิด ผมตรวจสอบชัดเจนแล้ว ท่านหลวนเฟิงไม่ได้ตั้งใจหาเรื่องคุณหลิน เขาได้รับคำสั่งผิดพลาดมา เขาเข้าใจผิดเลยมาหาเรื่องคุณหลิน! วันนี้ท่านชิงไห่มาที่นี่ก็คืออยากแก้ไขเรื่องนี้! หวังว่าคุณหลินจะไว้หน้า อย่าคิดเล็กคิดน้อยเลยนะครับ”

“เข้าใจผิดเหรอ?”

หลินหยางชำเลืองมองเสวียฉงมิ่ง พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ฟังจากที่คุณเสวียพูด ก็คืออยากให้ผมปล่อยคน ทำเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก ให้มันจบ ทำเป็นไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?”

“พวกเราทางด้านนี้จะชดเชยให้คุณอย่างแน่นอน ถือว่าเป็นการสำนึกผิด ถึงอย่างไรพวกเราอาคารมอบรางวัลนำจับก็มีปฎิบัติหน้าที่บกพร่องก่อน”

เสวียฉงมิ่งเอ่ยปากพูดขึ้น

“คุณเสวีย ก่อนหน้านี้ท่านหลินรอดจากปากเหยี่ยวปากกามาได้! ถ้าไม่ใช่ว่าเขาฉลาดเฉียบแหลม จะสามารถมายืนอยู่ที่นี่ได้เหรอ? เรื่องใหญ่แบบนี้ ชดเชยนิดหน่อยไม่พออย่างแน่นอน พวกเราอาคารมอบรางวัลนำจับจำเป็นต้องให้ท่านหลินพอใจถึงจะถูก!”

เถาเฉิงเดินออกมา เอ่ยปากพูดขึ้นทันที

“วางใจ ผมเอ่ยปากแล้ว ผมจะเอาของธรรมดาไม่กี่ชิ้นมาหลอกคุณหลินได้ยังไง? ผมจะต้องให้คุณหลินพอใจอย่างแน่นอน!”

เสวียฉงมิ่งเหลือบมองเถาเฉิง และพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

เถาเฉิงมองไปทางหลินหยาง

“ท่านหลิน ของล้ำค่าของท่านเสวีย ไม่ธรรมดาแน่นอน ท่านดู…”

“ผมจะไว้หน้าอาคารมอบรางวัลนำจับแห่งนี้”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ดีจริงๆ! คุณหลินใจกว้างจริงๆ!”

เสวียฉงมิ่งทอดถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“ถือว่าคุณรู้จักเอาตัวรอด”

ชิงไห่เอาก้นบุหรี่โยนลงพื้น จากนั้นใช้เท้าเหยียบขยี้

“แต่เทพยุทธ์อั้นเทียนทางด้านนั้นล่ะ? ไม่ให้คำอธิบายกับผมเหรอ?”

เวลานี้ จู่ๆหลินหยางก็พูดเสริมขึ้นมาหนึ่งประโยค

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของทุกคนก็แข็งทื่อนิ่งงัน

แม้แต่ชิงไห่ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักงัน เขามองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“คุณรู้ไหม ว่าคุณพูดอะไรอยู่?”

ชิงไห่ได้สติกลับมา พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“แน่นอน”

“งั้นคุณคิดจะเอายังไง? ต้องการให้นายท่านของผมมาขอโทษคุณเหรอ?”

ชิงไห่พูดขึ้นอีก

แต่ครั้งนี้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“ไม่จำเป็น! ผมรู้ดี เจ็ดเทพยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่ละคนอยู่ที่สูง คนต่างก้มลงกราบ ผมจะให้เทพยุทธ์มาขอโทษผมได้ยังไง?”

หลินหยางส่ายหน้าพูดขึ้น

“หึ ที่แท้คุณก็รู้?”

ชิงไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เสวียฉงมิ่งเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากพูดว่า: “ท่านชิงไห่ ผมมองว่าคุณหลินก็ไม่ได้ต้องการขอหรือเรียกร้องอะไรมากเกินไป เขาแค่อยากเห็นท่าที เอาแบบนี้ไหม คุณเป็นตัวแทนท่านเทพยุทธ์อั้นเทียนมอบรางวัลอะไรบางอย่างให้คุณหลินเถอะ ถือซะว่าเป็นการชดเชย ผมคิดว่าคุณหลินไม่คิดเล็กคิดน้อยอะไรอีกแน่นอน!”

“ไม่มีทาง!”

ชิ่งไห่ปฏิเสธโดยไม่คิดเลย

แต่เสวียฉงมิ่งไม่ใช่เถาเฉิง เขาขมวดคิ้วเป็นปมพูดว่า: “ท่านชิงไห่ ท่านตั้งใจมาแก้ไขปัญหาจริงๆใช่ไหม?”

ชิงไห่สีหน้าดูไม่ธรรมชาติ

ที่จริงแล้วเสวียฉงมิ่งไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับคนแบบชิงไห่เลย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน