สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3608

“ฮ่าๆๆ ไม่ขาดทุน ไม่เสียแรง!”

“โหยพ่อหนุ่ม อย่างน้อยๆก็ได้ตำราล้ำค่ำร้อยกว่าเล่มแล้วใช่ไหม?”

“ของผมไม่เท่าไหร่หรอก คุณนั่นแหละสุดยอดมาก อย่างน้อยๆก็ได้ยามาหลายร้อยเม็ดเลยใช่ไหม?”

“ที่…ที่ไหนกัน?”

“สำบัดสำนวนให้น้อยๆหน่อย ผมเห็นอยู่ว่าคุณเอาขวดทิ้ง แล้วเก็บยาไว้ในตัว ดูกระเป๋าเสื้อคุณสิ จุ๊ๆๆ…คุณโลภกว่าผมอีกนะ”

“พอกันนั่นแหละ! วงศ์ตระกูลส่งคนมากับผมตั้งเยอะ ตอนนี้เหลือแค่ผมคนเดียว ถ้าไม่สามารถเอาของดีล้ำค่ากลับไปให้วงศ์ตระกูลได้ ผมจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง?”

“ก็ใช่!”

ทุกคนหัวเราะเสียงดังลั่น อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

รางวัลของระดับชั้นที่ห้ามากมายเกินที่พวกเขาคาดการณ์ไว้

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ได้สิ่งของมากมาย ฉางหลานฟู้สีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา แม้แต่ฉินเจี้ยนหนู่กับหลางหยาเองก็ยังรู้สึกเสียใจภายหลังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน

แต่เวลานี้ จู่ๆหุ่นไม้หย่งชุนก็พูดขึ้นว่า

“ตอนนี้ จะเริ่มคำนวณมูลค่าแล้ว!”

ทุกคนต่างตกตะลึง

“คำนวณมูลค่าเหรอ?”

“หมายความว่ายังไง?”

ไม่รอให้ทุกคนมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา จู่ๆก็มีแสงแวววาวปรากฏบนศีรษะของทุกคน จากนั้นก็ปกคลุมคนเหล่านี้ไว้

หลังจากนั้น แสงแวววาวก็หายไป

กำแพงที่อยู่ด้านหลังหุ่นไม้หย่งชุนแตกออกเป็นสามช่อง

ต่อจากนั้น เงาร่างสามเงาร่างก็เดินออกมาจากด้านใน

หุ่นจักรกลที่อยู่ด้านซ้ายสุดสวมชุดเกราะถือดาบยาว กลิ่นอายนุ่มนวล มองดูแล้วฝีมือไม่ได้แข็งแกร่งมาก

ส่วนหุ่นจักรกลที่อยู่ตรงกลางเป็นเหมือนรูปปั้นจักรกลสิงโต รูปปั้นหินดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้าง เวลาร่างกายเคลื่อนไหวจะส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดออกมา และปากก็เปล่งเสียง คนที่ได้ยินถึงกับขนลุก ขยาดกลัว

และด้านขวาสุด เป็นเหมือนรูปปั้นหินภูเขาเล็กๆ

รูปปั้นหินสามหัวหกแขน ร่างกายขนาดใหญ่ปรากฏรูปแกะสลักใบหน้าคนเป็นจำนวนมาก มีทั้งคนหัวเราะมีทั้งคนร้องไห้ มีดุร้ายมีเย็นชา และแขนแต่ละข้างก็มีดาบ ท่าทางองอาจจนน่าตกใจมองดูแล้วรับมือได้ยากมาก

เมื่อเห็นรูปปั้นสามอันนี้ปรากฏออกมา ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงพรึงเพริด

“นี่คืออะไร?”

“บททดสอบของระดับชั้นที่ห้าเหรอ?”

ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงมึนงงอยู่ หุ่นไม้หย่งชุนได้ยกมือขึ้นช้าๆ ชี้ไปทางเย่เหยียนที่อยู่ทางด้านนี้ทันที

“คุณ คำนวณมูลค่าเป็นศูนย์ เชิญต่อสู้กับหุ่นจักรกลหมายเลขสาม!”

หุ่นไม้หย่งชุนเปล่งเสียงออกมา

เย่เหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนรู้สึกสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่ได้ลังเลอะไร เขาถือดาบกระดูกพุ่งไปทางรูปปั้นหินที่เหมือนภูเขาเล็กนั้นทันที

ทุกคนเข้าใจขึ้นมาทันที

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง! ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง! พวกเราหยิบฉวยเอาผลประโยชน์ของล้ำค่ามา หุ่นไม้หย่งชุนนี้ก็จะดำเนินการคิดคำนวณมูลค่ากับพวกเรา คนหยิบน้อย ก็ต้องสู้รูปปั้นหินหมายเลขสาม เมื่อเป็นแบบนี้ คนที่หยิบฉวยเอามามากที่สุด ก็จะต้องสู้กับรูปปั้นหินหมายเลขหนึ่งด้านซ้ายสุด!”

“ฮ่าๆๆๆ กำไรแล้ว สบายแล้ว! รูปปั้นหินหมายเลขสามนี้ท่าทางน่ากลัว ดูเหมือนรับมือได้ยาก! งั้นรูปปั้นหินหมายเลขหนึ่งที่สั้นกระทัดรัดเตี้ยแบบนี้ คาดว่าในร่างก็ไม่มีพลังอะไรมากมายหรอก สู้ได้สบายๆแน่นอน!”

“พวกเราสบายแล้ว!”

ทุกคนสนุกสนานเฮฮา ปรบมือกันใหญ่

ฉางหลานฟู้ได้ฟัง ถึงกับหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“อาจารย์ ครั้งนี้พวกเราไม่ได้หยิบอะไรเลยนะ!”

ฉางหลานฟู้พูดด้วยสีหน้าจะร้องไห้ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้หยิบเอามา แต่พวกเราปกป้องชีวิตไว้ได้ แบบนี้ไม่ดีเหรอ?”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ปกป้องชีวิตเหรอ?”

คนผู้นั้นไม่ทันป้องกันตัว ถูกเสียงคำรามขับไล่สั่นสะเทือนจนถอยหลังกรู กระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือด

เขายังยืนไม่มั่นคง รูปปั้นสิงโตก็พุ่งเข้ามา และโถมตัวเข้าหาคนผู้นั้น จากนั้นใช้ปากงับกัดลงไป

“อา!”

คนผู้นั้นเปล่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าเวทนา

แต่ไม่นานเสียงนั้นก็หายสลายไป

สิ่งที่เห็นคือรูปปั้นสิงโตกดคนผู้นั้นลงบนพื้น ฉีกดึงทึ้งอย่างบ้าคลั่ง

ไม่นาน คนผู้นั้นก็ถูกฉีกจนกลายเป็นเนื้อเละเทะ และถูกรูปปั้นหินสิงโตกลืนเข้าไปในท้องใหญ่ ตายไปในที่สุด

“อะไรกัน?”

คนที่เหลือมองด้วยความตกตะลึง

ทำไมรูปปั้นหินสิงโตถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?

พลังกลิ่นอาย ระดับความเร็ว พลังที่แผ่ซ่านออกมานี้ รูปปั้นหินภูเขาเล็กนั่นไม่สามารถเทียบได้เลย

หรือว่า……

ทุกคนตื่นตะลึง และเพิ่งจะสัมผัสได้ว่ารูปปั้นหินภูเขาเล็กเป็นตัวที่อ่อนแอที่สุด…

ตัวที่แข็งแกร่งที่สุด….คือรูปปั้นหินด้านซ้ายสุดนั่นเอง!

ที่แท้ทุกคนเข้าใจผิด…

“มีผู้ต่อสู้เสียชีวิต!”

หุ่นไม้หย่งชุนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบออกมา

ทั้งร่างของรูปปั้นหินสิงโตเต็มไปด้วยเลือด จากนั้นรูปปั้นหินสิงโตก็กลับไปฐานที่ตั้งเดิม ยืนอย่างสงบไม่เคลื่อนไหว

ส่วนหุ่นไม้หย่งชุนยกมือขึ้นมา ชี้ไปทางคนคนหนึ่งที่มีตำราล้ำค่ากองใหญ่อยู่

“คุณ คำนวณเป็นสองร้อยหนึ่ง เชิญต่อสู้กับหุ่นจักรกลหมายเลขหนึ่ง!”