สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3609

หมายเลขหนึ่งเหรอ?

ทุกคนศีรษะสั่นคลอน มองไปทางคนที่ถูกหุ่นไม้หย่งชุนชี้

คนผู้นั้นหน้าซีดเผือด ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว…..

แต่เขาไม่เคลื่อน หุ่นจักรกลทางด้านนั้นก็เคลื่อนไหวแล้ว

รูปปั้นหินจักรกลถือดาบยาว ก้าวเดินมาช้าๆ

มองดูแล้วมันเคลื่อนไหวแบบเทอะทะ ทุกย่างก้าวที่เดินมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดออกมา

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบต่างถอยหลังอัตโนมัติ

คนผู้นั้นเห็นท่าว่าหนีไม่พ้นแล้ว จึงกัดฟัน โยนตำราล้ำค่าในมือทิ้ง จากนั้นชักดาบออกมาพร้อมกับกระโจนเข้าใส่ด้วยความโมโห

แต่เขาเพิ่งจะเข้าใกล้หุ่นจักรกลนั้น

ฟิ้ว!

หุ่นจักรกลแกว่งดาบยาวในมืออย่างรวดเร็ว ห้ำหั่นมากลางอากาศอย่างดุร้าย

ปลายดาบยาวปล่อยพลังระเบิดออกมาทันที หลังจากพลังหลุดออกมาจากตัวดาบ มันก็กลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่ไร้รูปร่าง ปกคลุมคนผู้นั้นไว้ ขณะเดียวกันนิ้วมือก็แทงเข้าสู่ร่างของคนผู้นั้นอย่างโหดเหี้ยม

ชั่วพริบตาเดียว คนผู้นั้นก็ไม่สามารถขยับตัวได้ แขนขาและแผงอกถูกพลังไร้รูปร่างนี้เจาะทะลุ เลือดไหลสาดกระเซ็นออกมา

มือใหญ่ที่ไร้รูปร่างเหมือนกุญแจ ที่พร้อมจะล็อคเขาจนตาย!

เขาอ้าปากเผยอ เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ…

“จบแล้ว!”

ทุกคนหัวใจเต้นแรงโครมคราม นิ่งงันไปสักพักใหญ่ๆ

สิ่งที่เห็นคือรูปปั้นหินจักรกลสาวเท้าก้าวเดินมาตรงหน้าคนผู้นั้นอย่างช้าๆ จากนั้นฉีกอกของเขา รอยแยกลุกลามมาถึงศีรษะของเขา คนทั้งคนแผ่หลาออกกว้าง

“อย่า! อย่า…”

คนผู้นั้นตะโกนขึ้น

แต่ว่าไร้ประโยชน์

รูปปั้นหินแยกออกกลายเป็นปากขนาดใหญ่ ด้านในร่างกายปรากฎฟันเฟืองกับฟันเขี้ยวจำนวนมาก จากนั้นโผเข้าหาคนผู้นั้นอย่างดุร้าย

“อา!”

คนผู้นั้นร้องอย่างน่าเวทนาออกมา แต่ร้องต่อเนื่องได้ไม่กี่วินาที เสียงก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

รูปปั้นหินกลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง

แต่ร่างกายของมันมีเสียงแปลกประหลาดแพร่กระจายออกไม่หยุด

เอี๊ยด!

เอี๊ยด!

เอี๊ยด!

รูปปั้นหินก้าวกลับมาที่ฐานเดิม จากนั้นยืนอย่างมั่นคง ไม่ส่งเสียงอะไรออกมาแล้ว

เลือดของคนผู้นั้นที่สาดกระเซ็นออกมา ไหลลงมาจากตัวรูปปั้นหินอย่างช้าๆ

ทุกคนอ้าปากค้าง จ้องมองรูปปั้นหินด้วยความตื่นตะลึง หัวใจของแต่ละคนห้อยอยู่ที่คอแล้ว…

“มีผู้ต่อสู้เสียชีวิต”

หุ่นไม้หย่งชุนเปล่งเสียงออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ลำดับจากนี้ คนต่อไป!”

หุ่นไม้หย่งชุนชี้ไปทางคนเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง

ในสายตาของทุกคน นี่ก็คือการชี้ฆ่า!

“หนี!”

เวลานี้ บาทหลวงคนหนึ่งหมุนตัววิ่งไปทางแท่นนั้นทันที หมายจะหลบหนีจากสถานที่แห่งนี้

แต่เมื่อบาทหลวงคนนั้นกระโดดขึ้นบนแท่น แล้วทำไมแท่นถึงไม่เคลื่อนไหว…

“ห้ะ?”

บาทหลวงคนนั้นตะลึงงัน

แท่นนี้ไม่มีคนควบคุมได้ ถ้าจะหนีออกไปจากที่นี่ จึงต้องใช้แท่นนี่เท่านั้น

“ผู้ที่ตั้งใจจะหลบหนี ตาย!”

หุ่นไม้หย่งชุนพูดขึ้น ทันใดนั้นมือของหุ่นไม้ก็ยกขึ้นมา และแกว่งไปทางบาทหลวงคนนั้น

“โอ้พระเจ้า เป็นประวัติศาสตร์ของตำหนักมังกรเลย อย่างมากที่สุดก็เข้าถึงแค่ระดับชั้นที่ห้า คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมีคนเข้าถึงระดับชั้นที่หกนี้ได้!”

“คือท่านเย่เหยียน ต้องเป็นท่านเย่เหยียนแน่นอน!”

“ท่านนี้คือบุตรสวรรค์ที่โดดเด่นไม่มีใครเทียบได้!”

ผู้คนนับไม่ถ้วนพูดออกมา

เทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์ไท่เทียนทยอยขมวดคิ้วเป็นปม

พวกเขารู้ฝีมือของตัวเองดี

“เหล่าโก่ว”

เทพยุทธ์ฉางหลานตะโกนขึ้น

“ท่าน!”

ผู้อาวุโสผมหงอกคนหนึ่งรีบเดินมา

“จากทักษะของพวกเขา เข้าถึงระดับชั้นที่หก มีอัตราส่วนมากแค่ไหน?”

“ถ้าจากอ้างอิงของคุณชายเทียนเจวี๋ย อัตราส่วนของการเข้าสู่ระดับชั้นที่หกมีไม่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็น!”

ผู้อาวุโสครุ่นคิดสักครู่หนึ่ง จากนั้นพูดด้วยความเคารพ

“ไม่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์เหรอ? ก็ไม่น้อยแล้ว…”

เทพยุทธ์ฉางหลานพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง จากนั้นมองไปทางเทพยุทธ์ไท่เทียน

“หมาไม่กี่ตัวของคนผู้นั้นล่ะ?”

“เป็นศูนย์”

“ทำไมถึงมีความมั่นใจขนาดนั้น?”

“ผู้ติดตามของเทพยุทธ์ไท่เทียนส่วนใหญ่จะอารมณ์ฉุนเฉียวง่าย ผมคาดการณ์ว่าพวกเขาเข้าไปได้ไม่นาน ก็จะต้องรับมือกับท่านเย่เหยียน ถ้ามีคนหนึ่งถูกท่านเย่เหยียนฆ่าตาย คนที่เหลือก็จะสู้อย่างสุดความสามารถ ท้ายที่สุดก็ตายไป”

“น่าสนใจ!”

เทพยุทธ์ฉางหลานแสยะริมฝีปากเล็กน้อย

แต่เวลานี้ จู่ๆก็มีผู้ติดตามคนหนึ่งเดินมาอย่างรีบร้อน พูดเสียงกระซิบว่า: “ท่าน เทพยุทธ์อั้นเทียนเข้าเมืองแล้ว!”