สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3636

ภายในครึ่งปีหลังจากสงครามเทพยุทธ์สิ้นสุดลง ทั้งชีพจรมังกรใต้ดินก็เข้าสู่ความวุ่นวาย

คนของเทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์ไท่เทียนต่างจับกุมตามหาพิกัดของเทพยุทธ์อั้นเทียนตามอำเภอใจ

สองเทพยุทธ์ส่งคนออกไปจำนวนมาก เพื่อตามหาพิกัดร่องรอยเบาะแสของเชื้อสายอั้นเทียน

เมื่อมีคนถูกสงสัยว่าให้ที่หลบซ่อนหรือรู้เบาะแสของเทพยุทธ์อั้นเทียน ถ้าไม่บอกอย่างตรงไปตรงมา ก็จะถูกฆ่าเผาตายทั้งตระกูล

แค่ถูกสงสัย จุดจบก็น่าเวทนาแล้ว

บริเวณอาคารมอบรางวัลนำจับ

เถาเฉิงทอดถอนหายใจออกมา เขามองห้องโถงที่ว่างเปล่าด้วยความเหม่อลอย

เมืองหลงซินที่ผ่านการต่อสู้กันของเทพยุทธ์ ตอนนี้ไม่รุ่งเรืองเหมือนอดีตแล้ว

ผู้คนในเมืองโดยส่วนใหญ่ได้ถูกบังคับให้เข้าร่วมล้อมจับกุมเทพยุทธ์อั้นเทียน จนตายและบาดเจ็บไปกว่าครึ่งแล้ว

และมีหลายคนที่หลบหนี

ด้วยเหตุนี้แขกของอาคารมอบรางวัลนำจับจึงลดลงเรื่อยๆ

“ผู้จัดการเถา!”

เวลานี้ เสวียฉงมิ่งผู้ดูแลอาคารได้สาวเท้าเดินเข้ามา

“ท่านเสวีย มีเรื่องอะไรเหรอ?”

เถาเฉิงได้สติกลับมา จึงยิ้มและถามขึ้น

“คืออย่างนี้นะ ข้างบนต้องการให้ช่วยฟื้นฟูที่อยู่อาศัยของเมืองหลงซินขึ้นมาอีกครั้งให้เร็วที่สุด พวกเขาต้องการให้เมืองหลงซินเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เพราะฉะนั้นจึงมีคำสั่งลงมา อีกสักพักผมจะพาคนไปซ่อมแซมคูเมือง การซ่อมแซมสนามด้านนั้นทางท่านเฉิงจะเป็นผู้รับผิดชอบ ส่วนคุณ ผู้จัดการเถา หน้าที่ของคุณคือพาคนมุ่งหน้าไปซ่อมแซมบริเวณตำหนักมังกรนะ”

เสวียฉงมิ่งเอ่ยปากพูดขึ้น

เถาเฉิงพยักหน้าไปมา พูดว่า: “แน่นอน อาคารมอบรางวัลนำจับของพวกเราตั้งอยู่ที่เมืองหลงซิน ตอนนี้เมืองผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มา ชำรุดทรุดโทรมอย่างยิ่ง ถ้าไม่ซ่อมแซมโดยเร็ว คนนอกก็จะไม่มาเมืองหลงซิน!”

“รีบพาคนไปจัดการเถอะ”

“โอเค! ผมจะออกเดินทางเลย”

เถาเฉิงพูดขึ้น จากนั้นรีบรวบรวมลูกน้องของตัวเอง แล้วพากันแบกหามเครื่องมือ มุ่งหน้าไปทางตำหนักมังกร

แม้ว่าครั้งก่อนผู้เข้าร่วมตำหนักมังกรจะสามารถผ่านเข้าไปชั้นที่แปดได้ แต่สุดท้ายก็ยังทะลวงตำหนักมังกรไม่ได้ ตำหนักมังกรยังคงอยู่เหมือนเดิม

อีกอย่างมันเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ดึงดูดยอดฝีมือทั่วสารทิศมาชีพจรมังกรใต้ดินได้

มันถือว่าเป็นแลนด์มาร์คของเมืองหลงซิน ดังนั้นการซ่อมแซมมันถือเป็นเรื่องสำคัญมาก

“ดูให้ละเอียดหน่อย จุดไหนมีกลิ่นอายเทพยุทธ์ จุดนั้นจะต้องมาร์คไว้ เพื่อเลี่ยงจากจุดที่มีกลิ่นอายพลังเทพยุทธ์ ไว้วันไหนกลิ่นอายเจือจางลงแล้ว ค่อยมาจัดการอีกที เข้าใจไหม?”

เถาเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ครับ ผู้จัดการเถา”

คนคนหนึ่งพยักหน้า จากนั้นมุ่งทะลวงเข้าไปด้านใน

ส่วนเถาเฉิงยืนอยู่ข้างนอก รอด้วยความอดทน

แต่ว่าไม่นาน ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากด้านใน

“อา!”

เถาเฉิงตัวสั่นเทา

กลุ่มคนงานก่อสร้างที่อยู่ด้านหลังเองก็มึนงง ต่างทยอยลุกขึ้นมา

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

เถาเฉิงรีบตะโกนขึ้น

คนที่เข้าไปก่อนหน้านี้กลับโผล่หัวออกมา พูดด้วยความตื่นตะลึงขึ้นว่า: “ผู้จัดการเถา ท่าน….ท่านเข้าไปดูก็รู้แล้ว…”