สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3637

เถาเฉิงขมวดคิ้วเป็นปม กวาดสายตามองคนคนนั้น เขาลังเลใจอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นเป็นหัวหน้านำทีมเข้าไปก่อน

ช่างจำนวนไม่น้อยก็ตามเข้าไป

ที่นี่คือจุดลงทะเบียน และด้านหน้าประมาณหนึ่งร้อยเมตร ก็คือประตูใหญ่ทางเข้าตำหนักมังกร

บริเวณนี้เกิดการพังทลายลงมา เศษหินหล่นลงมาเต็มไปหมด แต่ประตูก็ยังไม่ถูกฝังกลบ ยังตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าของทุกคนดังเดิม

แต่บริเวณนี้ยังคงมีกลิ่นอายของเทพยุทธ์หนาแน่นอยู่

ทั่วทุกบริเวณล้วนเป็นพลังที่หลงเหลืออยู่

เข้ามาถึงแค่บริเวณนี้ ก็ทำให้คนรู้สึกกดดันได้แล้ว

“คุณเห็นอะไรเหรอ? ตกใจเวอร์วัง!”

เถาเฉิงมองไปบริเวณโดยรอบหนหนึ่ง ก็ไม่เห็นอะไรเลย จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเป็นปมถามขึ้น

แต่คนผู้นั้นกลับไม่ได้พูดอะไร มองไปทางประตูใหญ่ด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

พูดกันอย่างจริงจัง คือมองไปทางตราประทับมังกรที่อยู่ด้านบนของประตูนั่นเอง

สีหน้าของเถาเฉิงเต็มไปด้วยความสงสัย เขาเอียงคอมองไป หลังจากนั้น นัยน์ตาของเขาก็ชะงักงันอึ้งทึ่ง

“เป็นไปไม่ได้….”

บนตราประทับมังกรมีวงกลมเก้าจุด

มันเหมือนดาวเก้าดวงเชื่อมต่อกัน

นี่คือกลไกชนิดหนึ่งของตำหนักมังกร

เพียงแค่มีคนอยู่ในตำหนักมังกร ไข่มุกมังกรก็จะสว่างไสวขึ้นมา

เมื่อถึงระดับชั้นที่หนึ่ง ไข่มุกมังกรของระดับชั้นที่หนึ่งก็จะสว่างไสวออกมา

เมื่อคนของระดับชั้นที่หนึ่งไประดับชั้นที่สอง แสงสว่างของระดับชั้นที่หนึ่งก็จะมืดลง ไข่มุกมังกรของระดับชั้นที่สองก็จะสว่างขึ้นมา

แต่ละชั้นสว่างแล้วก็มืดแบบนี้ คนที่อยู่ข้างนอกจึงรู้ว่าคนที่อยู่ข้างในถึงระดับชั้นไหนแล้ว

แต่ตอนนี้…ตราประทับมังกรนี้เกิดการเปลี่ยนแปลง!

เพราะตอนนี้ระดับชั้นที่แปดมีแสงสว่างขึ้นมา

จากนั้นตราประทับมังกรของระดับชั้นที่แปดก็ดับลง ตราประทับไข่มุกมังกรของระดับชั้นที่เจ็ดก็สว่างไสวขึ้นมาอีก

ระดับชั้นที่เจ็ดดับลง ระดับชั้นที่หกก็สว่างไสวขึ้นมาอีก

นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?

หรือว่า มีคนปีนป่ายขึ้นตำหนักมังกรแต่ละชั้นๆ เพื่อเตรียมหนีออกตำหนักมังกร?

“อะไรกันเนี่ย?”

“ด้านในตำหนักมังกร หรือว่ายังมีคนอยู่เหรอ?”

ทีมงานต่างตะลึง

“คือท่านหลิน!”

เถาเฉิงเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ เขาสีหน้าอึมครึม ตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำออกมา

เถาเฉิงเงยหน้ามองไป

สิ่งที่เห็นคือแสงไฟของระดับชั้นที่หนึ่งสว่างขึ้นมาแล้ว

เถาเฉิงส่ายหน้าไปมา

“ดูแบบนี้แล้ว ท่านหลินคงยืนหยัดทนไม่ไหวแล้วล่ะ เขาอยากจะลองเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อเปิดประตูของระดับชั้นที่หนึ่งอย่างแน่นอน”

“แต่นี่…ชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้นะ…”

“ไม่มีใครเข้าใจความสิ้นหวังของท่านหลินหรอก…”

“น่าเสียดายจริงๆ น่าเสียดาย…พวกเรากับคุณหลินห่างกันแค่ทางกั้นประตู แต่กลับช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย!”

“น่าเสียดายคนเก่งรูปหล่อแบบนี้!”

เถาเฉิงเดินมาหน้าประตูใหญ่อย่างช้าๆ เขาใช้มือลูบประตูไปมา เหมือนกับอยากแลกเปลี่ยนพูดคุยกับคนที่อยู่ด้านหลังประตู ใบหน้าของเถาเฉิงเต็มไปด้วยความเสียดายและจนปัญญาอย่างยิ่ง

แต่แล้วเวลานี้

ครืน…

ประตูใหญ่ด้านหน้าค่อยๆเปิดออกมาช้าๆ

เสียงครืนดังกึกก้องทั่วตำหนักมังกร

และบริเวณโดยรอบก็สั่นสะเทือน

เถาเฉิงยืนอยู่หน้าประตู มองประตูที่เปิดออกอย่างช้าๆด้วยความมึนงง คนทั้งคนดูเหมือนสติหลุดลอยไปแล้ว