สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3638

“ไอ้หยา? นี่ไม่ใช่ผู้จัดการเถาเหรอ?”

บริเวณประตูมีชายหนุ่มคนหนึ่งสาวเท้าก้าวเท้าเดินออกมา เขามองเถาเฉิงที่อยู่หน้าประตูด้วยความตื่นตะลึง

คนผู้นี้คือหลินหยาง

เขาในเวลานี้ สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ดูจนตรอกมาก แต่สีหน้าท่าทางดูดีมาก แววตาทั้งสองข้างมีชีวิตชีวา ดูไม่ออกมาว่าเหมือนคนที่ถูกจองจำมาครึ่งค่อนปี

“หลิน…ท่านหลิน?”

เถาเฉิงพูดพึมพำ ริมฝีปากสั่นระริก

“ผู้จัดการเถา ทำไมพวกคุณมาอยู่ที่นี่เหรอ? ผมจำได้ว่าผ่านไปจะครึ่งปีแล้วไหม?”

หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

แต่เพิ่งจะเดินออกมาจากประตู ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเป็นปม

เมื่อมองสภาพการณ์บริเวณโดยรอบ หลินหยางก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเทพยุทธ์

อีกทั้งไม่ใช่แค่เทพยุทธ์คนเดียว…

ความสงสัยของหลินหยาง เถาเฉิงและคนอื่นๆสามารถจับสังเกตได้!

“ท่านหลิน! มันคืออะไร? มันคืออะไรกันแน่?”

เถาเฉิงรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะบ้าแล้ว เขาตะโกนเสียงดัง และกระโจนเข้าไปมองบริเวณโดยรอบประตูใหญ่

ไม่ผิด

นี่คือประตูของตำหนักมังกร

ประตูของตำหนักมังกรเปิดอีกครั้งแล้ว!

แต่นี่ชัดเจนเลยว่ายังไม่ถึงเวลาเปิด แล้วทำไมประตูตำหนักมังกรถึงถูกเปิดได้?

“ผู้จัดการเถา หรือว่าการต่อสู้ของเทพยุทธ์ ทำลายโครงสร้างกลไกของตำหนักมังกรแล้ว ดังนั้นท่านหลินจึงสามารถเปิดประตูหนีออกมาได้อย่างง่ายดาย?”

คนของอาคารมอบรางวัลนำจับคนหนึ่งรีบเดินมาอธิบาย

พอคำพูดนี้สิ้นสุดลง ทำให้คนไม่น้อยพยักหน้าเห็นด้วยทันที

“ไม่ผิด! จะต้องเป็นแบบนี้แน่นอน!”

เถาเฉิงทำใจให้สบาย สูดหายใจเข้าลึกๆ และยอมรับเหตุผลนี้ได้

หลินหยางเห็นแบบนี้ จึงขี้เกียจอธิบาย

“ท่านหลิน ท่านสบายดีไหม?”

เถาเฉิงเอ่ยปากถามขึ้น

“ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก ผู้จัดการเถา ในนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้? แล้วก็ ทำไมพวกคุณถึงอยู่ที่นี่?”

หลินหยางพูดข้อสงสัยภายในใจออกมา

เถาเฉิงจึงพูดเรื่องหลังจากปิดตำหนักมังกรออกมาทันที

หลินหยางสีหน้าอึมครึม ตั้งใจฟังเงียบๆ

ผ่านไปไม่นาน อารมณ์ของเขาก็เย็นยะเยือกลง

“เย่เหยียนคนเดียว คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เทพยุทธ์ต่อสู้กันอย่างดุเดือดขึ้นมาได้….”

“เย่เหยียนเป็นคนน่ากลัว ถือเป็นภัยกับเทพยุทธ์อย่างมาก เมื่อเทพยุทธ์อั้นเทียนใช้งานแล้ว เห็นได้ชัดว่าเทพยุทธ์ไท่เทียนกับเทพยุทธ์ฉางหลานไม่สามารถดึงเขามาเป็นพวกได้แล้ว เพราะฉะนั้นนะ ดีกว่าปล่อยให้เขาเติบโตขึ้นมากลายมาเป็นภัยคุกคาม ไม่สู้ฉวยโอกาสตอนยังไม่ปีกกล้าขาแข็งลงมือฆ่าเขาก่อนหรอก อันนี้เป็นกฎเกณฑ์ที่ไม่มีลายลักษณ์อักษรอะไรของเทพยุทธ์ชีพจรมังกรใต้ดิน!”

เถาเฉิงพูดอธิบายขึ้น

หลินหยางพยักหน้าไปมา ทันใดนั้น เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยปากพูดว่า: “แล้วฉางหลานฟู้ลูกศิษย์ของผมล่ะ? เขาเป็นยังไงบ้าง? แล้วก็คุณหนูฉินเจี้ยน สบายดีไหม? หลางหยา เสวียนทงพวกเขาอยู่ไหนเหรอ?”

เมื่อพูดคำนี้จบลง เถาเฉิงถึงกับมึนงง

เขาทอดถอนหายใจออกมา แล้วเอ่ยปากพูดว่า: “ตอนนี้คุณหนูฉินเจี้ยนอยู่ที่ตระกูลดาบโลหิต คุณหนูเม่ยเมิ่งช่วยชีวิตเธอไว้ และพาเธอกลับตระกูลแล้ว เดิมทีมีท่านย่าดาบโลหิตประคบประหงม ก็เลยไม่เป็นไร แต่เมื่อท่านย่าดาบโลหิตถูกบังคับให้เข้าร่วมสงครามเทพยุทธ์ ร่างกายบาดเจ็บหนัก และชีวิตได้ไม่นาน ตอนนี้ตระกูลดาบโลหิตตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤต ยากที่จะป้องกันตัวเองได้….”

“หลางหยา เสวียนทง ผมไม่รู้ พวกเขาเป็นคนของเทพยุทธ์ไท่เทียน แต่เป็นผู้ชนะ คิดมาไม่แย่มากหรอกครับ”

“ส่วนคุณชายฉางหลานฟู้….”

เถาเฉิงพูดถึงตรงนี้ สีหน้าก็ดูลำบากใจ พูดอ้ำๆอึ้งๆ

“ฉางหลานฟู้เป็นยังไงบ้าง?”

หลินหยางรู้สึกผิดปกติ จึงรีบถามขึ้น

“ท่านหลิน ผมจะบอกท่านว่า ท่านอย่าเพิ่งโมโห….”

“คุณพูดมาก็จบ”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

เถาเฉิงเม้มริมฝีปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ฉางหลานฟู้…จะตายแล้ว…”

“คุณว่าอะไรนะ?”

หลินหยางเบิกตาโพลงกว้าง มองเถาเฉิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ฉางหลานเทียนเจวี๋ยตายอยู่ในตำหนักมังกร เทพยุทธ์ฉางหลานโกรธมาก จึงซักถามคนที่ออกมาถึงสาเหตุการตายของฉางหลานเทียนเจวี๋ย อั้นหมิงเยว่จึงพูดเรื่องที่ฉางหลานเทียนเจวี๋ยถูกท่านฆ่า ฉางหลานฟู้กังวลว่าเทพยุทธ์ฉางหลานจะจัดการท่าน จึงน้อมรับความผิดทั้งหมดเอง แม้ว่าเทพยุทธ์ฉางหลานจะไม่เชื่อ แต่ถึงยังไงฉางหลานฟู้ก็เป็นลูกศิษย์ของท่าน เขาเลยตัดแขนขาฉางหลานฟู้ไป หูจมูกก็ตัดทิ้ง แขวนอยู่ในคุกใต้ดินของตำหนักฉางหลาน ใช้ยาต่อชีวิตไปวันๆ ทรมานเช้าเย็น…”

เถาเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ฉางหลานฟู้เป็นลูกชายของเขา! เขาทำได้ลงคอเหรอ?”

หลินหยางดวงตาแดงก่ำ แผดคำรามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“แม้ว่าจะเป็นลูกชายของเขา แต่สุดท้ายก็คือลูกนอกสมรส คนของชีพจรมังกรใต้ดินมีทีท่าที่ชัดเจนกับลูกนอกสมรส ถ้าไม่ใช่ลูกของเมียหลวง พวกเขาไม่สนใจอะไรมากหรอก โดยเฉพาะคนที่เป็นระดับชั้นเทพยุทธ์แบบนี้แล้ว มีเมียมีลูกเยอะแยะ!”

“งั้นทำไมเขาทำเรื่องต่ำตมแบบนี้ล่ะ? ฆ่าฉางหลานฟู้เลยไม่ได้เหรอ?”

“แน่นอนว่าไม่ได้ ฉางหลานฟู้ตายโดยที่ไม่ได้คิดว่าตัวเองผิด เทพยุทธ์ฉางหลานต้องการบังคับเขาให้ยอมรับผิด แต่ฉางหลานฟู้ไม่ยอมก้มหัวเทพยุทธ์ฉางหลานเลยทรมานเช้าเย็น เพื่อให้เขายอมแพ้”

เถาเฉิงทอดถอนหายใจออกมา แล้วพูดว่า: “คิดไม่ถึงเลยว่าคุณชายฉางหลานจะแน่วแน่แบบนี้ แน่วแน่จนตอนนี้ก็ไม่ยอมก้มหัวรับผิด แต่เขาจะทนได้นานแค่ไหน? ได้ยินว่ายาที่ใช้ต่อชีวิตของเขาใช้ไม่ได้ผลแล้ว ภายในสองวันนี้ คนก็ต้องตายแล้ว”

หลินหยางได้ฟัง กำหมัดแน่นขนัด

แต่ไม่นานก็คลายออก

“ผู้จัดการเถา พาผมกลับไปก่อน ผมต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดๆ กินข้าวให้อิ่ม จากนั้นค่อยไปตำหนักฉางหลาน”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

หลินหยางหันหน้ามาพูด จากนั้นสาวเท้าก้าวเดินออกจากอาคารมอบรางวัลนำจับทันที

“ไอ้หยา!”

เถาเฉิงอุทานออกมา สีหน้าจนปัญญาอย่างยิ่ง

“ผู้จัดการเถา ต้องไปเตรียมไหม?”

ลูกน้องที่อยู่ด้านข้างเข้ามาใกล้ๆ และเอ่ยปากถามขึ้น

“เตรียมอะไรล่ะ? ไปเตรียมโลงศพสองโลงเถอะ”

“คือ….”

หลินหยางอาศัยความทรงจำเดินไปตามถนนเพื่อมุ่งไปตำหนักฉางหลาน

ตอนนี้เมืองหลงซินเปลี่ยนไปมาก

ถนนชำรุดทรุดโทรมเหลือจะทน บ้านเรือนได้รับความเสียหาย

“คุณหลิน?”

และเวลานี้ จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังออกมา

หลินหยางชะงักงันเล็กน้อย เขาหันมองไป สิ่งที่เห็นคือหญิงสาวคนหนึ่งหอบตะกร้ายาวิ่งมาทางนี้

“คุณคือ….คุณหยูเอ๋อร์?”

หลินหยางนึกขึ้นมาได้โดยฉับพลัน จึงยิ้มทักทาย

“ขอบคุณฟ้าดิน คุณหลิน คุณปลอดภัยไม่ได้รับอันตราย ดีจริงๆ!”

หยูเอ๋อร์พูดทั้งน้ำตา

แน่นอนว่าหลินหยางเข้าใจความหมายที่เธอจะสื่อ จากนั้นเขาก็มองร้านยาสมุนไพรที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ทว่าสิ่งที่เห็นคือร้านยาสมุนไพรหายไปกว่าครึ่งแล้ว เหลือแค่ซากกำแพง แต่ชัดเจนว่าหยูเอ๋อร์กำลังจัดเก็บยาอยู่ และยาที่ส่วนใหญ่หล่นอยู่บนพื้น เธอก็จัดการเรียบร้อยแล้ว

“คุณหยูเอ๋อร์ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ปู่ของคุณสบายดีไหม?”หลินหยางถามขึ้น

เมื่อได้ยินคำนี้ น้ำตาของหยูเอ๋อร์ก็ไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก

“คุณปู่….คุณปู่เขา….ตายแล้ว…”

หยูเอ๋อร์พูดและร้องไห้สะอึกสะอื้น

“อะไรนะ? ตายแล้วเหรอ?”

หลินหยางตกตะลึง

“การต่อสู้เทพยุทธ์ กระทบกระเทือนหมด ร้านยาสมุนไพรของพวกเราก็พลอยได้รับร่างแหไปด้วย คุณปู่เก็บสิ่งของหมายจะพาฉันหนีออกไปหลบนอกเมืองก่อน แต่คิดไม่ถึงว่าการต่อสู้ของเทพยุทธ์ที่อยู่ใกล้ๆ จะถล่มร้านยาสมุนไพรพังทลายได้ คุณปู่เลยถูกกระแทกกระทบกระเทือนตายทั้งเป็น….”

หยูเอ๋อร์พูดทั้งน้ำตา

หลินหยางได้ยิน ก็เข้าสู่ความเงียบสงัด

เทพทะเลาะกัน คนธรรมดาประสบภัยพิบัติ

เมื่อเทพยุทธ์ออกมือ คนเหล่านี้ต่างอะไรกับมด?