สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3732

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?"

"เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ถูกตัดหัวเสียบประจานไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ตัดหัวไปแล้วยังสามารถมีชีวิตได้อีกเหรอ? ไม่จริง จะต้องเป็นเรื่องหลอกลวงอย่างแน่นอน!"

"เขาทำได้อย่างไรกัน?"

"หรือว่าคนคนนี้จะเป็นเทพ?"

คนของอาคารมอบรางวัลนำจับถอยหลังด้วยตัวที่สั่นสะท้าน ทุกคนถูกฉากน้ำให้ตื่นตกใจ

คนที่ตกใจมากที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นเทพยุทธ์เปินเหลย

เขาเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ด้วยความตกตะลึง และพูดอะไรไม่ออกอยู่เป็นเวลานาน

ในที่สุด เทพยุทธ์เปินเหลยก็อ้าปากต้องการที่จะพูด

แต่ในวินาทีต่อมา

ควับ!

เท้าของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้เหยียบทะลุผ่านไปยังด้านหลังของเขา พลังอันน่าสะพรึงกลัวของเท้าทำให้อวัยวะภายในของเขาแหลกสลายทั้งหมด

พรวด!

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กระอักเลือดและเนื้อที่แหลกละเอียดออกมา และต้องกรที่จะขยับตัว

กร๊อบ!

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้นำมือข้างหนึ่งคว้าไปที่สมองของเขาเอาไว้ และกระชากทันที

พรวด!

ศีรษะและกระดูกสันหลังของเทพยุทธ์เปินเหลย ถูกดึงออกมาจากร่างกายของเขาโดยตรง

เทพยุทธ์เปินเหลย จบชีวิตลง!

คนที่เหลือต่างก็มองด้วยความหวาดกลัว และตกใจจนแทบจะเป็นบ้าไปโดยสิ้นเชิง

"หนี! หนีเร็วเข้า!"

"กลับมาให้หมด!"

หลี่ขวงเริ่นถือดาบแล้วพุ่งไปยังหน้าประตูชั้นหนึ่ง จากนั้นจึงตะโกนเรียกคนที่อยู่ด้านนอกอาคารมอบรางวัลนำจับ

ทุกคนจึงได้สติขึ้นมา และหันหลังกลับเพื่อวิ่งมายังในอาคารมอบรางวัลนำจับ

แต่พวกเขาวิ่งมาได้เพียงไม่กี่ก้าว

ตึงๆๆๆ .....

ร่างของคนเหล่านี้ก็ราวกับไข่ไก่ที่ถูกบด ทั้งหมดแหลกละเอียด เลือด เนื้อและอวัยวะภายในกระจัดกระจายไปทั่วพื้น

ไม่มีใครรอดชีวิต

หลี่ขวงเริ่นเบิกตาโพลง เขาเห็นคนจำนวนสิบกว่าคนต้องกลายเป็นเนื้อบดทั้งเป็นต่อหน้าต่อตาตัวเอง!

นี่ก็คือพลังของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้อย่างนั้นเหรอ?

เทพยุทธ์ทั้งสองที่กำลังเข่นฆ่าโรมรันกันอยู่ที่ไกลๆ ก็ดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงการเคลื่อนไหวของทางด้านนี้ จึงหยุดการต่อสู้กันทันทีและลอยตัวมายังทางด้านนี้

เมื่อเห็นเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ที่หิ้วศีรษะพร้อมกระดูกสันหลังของเทพยุทธ์เปินเหลย สีหน้าของคนทั้งสองต่างก็หวาดผวาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"เป็นไปได้อย่างไรกัน? ทำ...ทำไมคุณถึงไม่ตาย? ฉันตัดหัวของคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไม...ถึงเป็นเช่นนี้ล่ะ?"

เทพยุทธ์เสว่ถูพูดอ้ำๆ อึ้งๆ ด้วยความตกตะลึง

"อ้อ? ตัดหัวอย่างนั้นเหรอ? ฉันได้ฝึกฝนกล้ามเนื้อจนถึงขั้นที่ร่างกายสามารถแยกจากกันได้โดยไม่ตายแล้ว! เพียงแค่พวกคุณไม่รู้ก็เท่านั้นเอง!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยักไหล่ จากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"อะไรนะ?"

เทพยุทธ์เสว่ถูตกตะลึงตาค้าง

"กล้ามเนื้อกับศีรษะแยกจากกันได้โดยไม่ตายอย่างนั้นเหรอ? ในโลกใบนี้มีพลังเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนตกตะลึงเป็นอย่างมาก สำหรับวิธีการเช่นนี้ก็เรียกได้ว่าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

"วิสัยทัศน์ของพวกคุณนั้นต่ำและน่าสมเพชเกินไป อันที่จริงแล้วฉันกับพวกคุณไม่ใช่การมีอยู่ในระดับเดียวกันโดยสิ้นเชิง เพียงแต่น่าเสียดายที่พวกคุณคงไม่อาจเรียนรู้ได้จากประสบการณ์โดยสิ้นเชิง!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กล่าวพลางยิ้มอย่างเย็นชา เขาแสดงท่าทีเยาะเย้ยถากถาง ซึ่งแตกต่างกับความใจร้อนโมโหเดือดดาลก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

เทพยุทธ์เสว่ถูรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

และเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

"ดูเหมือนว่า เกมนี้! พวกเราจะตกเป็นเหยื่อ แต่คุณ คือพรานที่แท้จริงที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"เหยื่อ? พราน? เสี้ยวเทียน คุณหมายความว่าอะไรกัน?"

เทพยุทธ์เสว่ถูหันหน้าไปมอง แล้วกล่าวถามด้วยความงุนงง

"คุณยังมองไม่ออกอีกเหรอ? อันที่จริงแล้ว จุดประสงค์ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ไม่ใช่เพียงแค่ศพของฉางหลานกับไท่เทียนตั้งแต่แรก แต่เป้าหมายของเขา รวมไปถึงเปินเหลย คุณ แล้วก็ฉันด้วย!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"อะไรนะ?"

เทพยุทธ์เสว่ถูตกใจจนหน้าถอดสี

"เสี้ยวเทียน คุณถือได้ว่าเป็นคนที่เฉลียวฉลาดที่สุดในบรรดาพวกเขาเลยล่ะ!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้พยักหน้า จากนั้น็หรี่ตามองแล้วยิ้ม: "ฉันชื่นชอบคุณเป็นอย่างมาก ถ้าหากคุณยินดีที่จะติดตามฉัน ช่วยให้ฉันได้กลายเป็นเทพ! ฉัน อาจจะมอบหนทางที่จะมีชีวิตรอดแก่คุณก็เป็นได้!"

เพียงพูดคำนี้ออกมา เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็แทบจะไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที และคารวะเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

"เสี้ยวเทียนยินดีที่จะติดตามนายท่านครับ!"

คนเหล่านั้นที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ทั้งหมดต่างตื่นตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!

นี่คือเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เหรอ?

ในบรรดาเจ็ดเทพยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่เขาอาวุโสที่สุดและสันโดษที่สุด?

ว่าวันว่าเขาเข้าฌานตลอดทั้งปี การฝึกฝนของเขาไปถึงระดับขั้นไหนแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ ก่อนหน้านี้ที่เขาปรากฏตัว พลังที่เขาได้แสดงออกมาก็ไม่ต่างจากเทพยุทธ์คนอื่นๆ เลย

แต่ตอนนี้ด้วยวิธีการนี้ เขาฆ่าเทพยุทธ์ราวกับฆ่าไก่ฆ่าสุนัขก็ไม่ปาน!"

นี่เป็นสิ่งที่คนธรรมดาๆ จะทำได้เหรอ?

ทุกคนตัวสั่นงันงก

ชั้นบนสุดของอาคารมอบรางวัลนำจับ มู่หรงซงเห็นถึงสถานการณ์นี้ สีหน้าก็ซีดเผือดลงอย่างมาก

"เจิ้นอวี้! คุณซ่อนเร้นได้ลึกลับมาก! คุณซ่อนมันได้ลึกลับจริงๆ!"

มู่หรงซงกัดฟันกล่าว

"ท่านประธานครับ สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปแล้ว จะทำอย่างไรดีครับ?"

เติ้งหม่าวที่อยู่ข้างๆ รีบเอ่ยถาม

แต่มู่หรงซงกลับเงียบไม่พูดจา

เห็นได้ชัดว่า เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะจัดการกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหันนี้อย่างไรดี

เปินเหลย เสว่ถูเทพยุทธ์สองท่านนี้ต่างสูญสิ้นไปตามๆ กัน

เสี้ยวเทียนก็เข้าสวามิภักดิ์ เพื่อปกป้องตนเอง

"น่าเศร้า น่าเศร้าจริงๆ ไม่รู้จักตัวเองดีพอ ช่างน่าเศร้าที่สุด!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้แกว่งหัวของเสว่ถูไปมา จากนั้นก็นำศีรษะ โยนไปทางเสี้ยวเทียน

"คุณมาดูแลความปลอดภัยแทนฉัน ฉันจะกวาดล้างสนามรบ!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"กวาดล้างสนามรบ?"

เสี้ยวเทียนตกตะลึง และมองไปที่อาคารมอบรางวัลนำจับทันที

"นายท่าน ท่านเตรียมที่จะลงมือกับพวกเขาเหรอ? หากเป็นเช่นนี้ ทำไมท่านจะต้องลงมือด้วยตนเองล่ะครับ? ให้ฉันขุดรากถอนโคนพวกมดเหล่านี้แทนท่านเถอะครับ!"

"คนเหล่านั้นไม่ได้สำคัญอะไร ชีวิตของพวกเขา ใครจะเข่นฆ่าก็ได้ทั้งนั้น แต่มีอยู่ชีวิตหนึ่ง ที่ฉันจะต้องลงมือด้วยตนเอง!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้หรี่ตาลง และมองไปยังชั้นหนึ่งของอาคารมอบรางวัลนำจับ

"แกจะไสหัวออกมารับความตายด้วยตนเอง หรือจะให้ฉันไปเด็ดหัวแกออก?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตะโกนออกไป