“ตราบใดที่ฉันสามารถออกจากที่นี่ไปได้อย่างราบรื่น แล้วหลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็สามารถเปลี่ยนการหายใจของฉันให้กลายเป็นพลังแห่งสวรรค์ของฉัน แล้วเมื่อถึงตอนที่เราต่อสู้อีกครั้ง ฉันเองจะไม่ออมมือให้กับแกอีกต่อไป ฉันจะฆ่าแกด้วยพลังทั้งหมดของฉัน!
เทพยุทธ์เจิ้นอวี้นั้นมีความคิดชั่วร้ายอยู่ในใจ แต่เมื่อเขาเห็นว่าเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนไม่สนใจ สายตาของเขาก็แข็งค้าง และเจตนาฆ่าฟันก็ระเบิดออกมา
“เสี้ยวเทียน นี่แกหูหนวกเหรอ ทำไมถึงจึงยังไม่ช่วยฉันหนีอีกล่ะ”
“ท่านเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ทำไมผู้มีอำนาจเช่นท่านถึงไม่สามารถจัดการกับเด็กคนนี้ได้กัน หรือว่าเด็กคนนี้มีอะไรพิเศษอยู่กันแน่”
เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนไม่ได้รีบลงมือ แต่กลับถามคำถามแทน
เทพยุทธ์เจิ้นอวี้พูดไม่ออกทันที
โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่สามารถบอกความจริงเกี่ยวกับพลังแห่งสวรรค์ให้หลินหยางฟังได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะเอาศักดิ์ศรีตัวเองไปไว้ไหน
แต่สุดท้ายแล้ว นี่คือดวงตาเทพสูงสุดซึ่งเป็นลูกศิษย์ของจักรพรรดิ์โบราณ หลังจากเวลาอันยาวนานเช่นนี้เป็นเรื่องง่ายที่จะมองเห็นพลังแห่งสวรรค์ของเขา
ในความเป็นจริง เพียงแค่มองและเลียนแบบ ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะเทพยุทธ์เจิ้นอวี้
แต่หลินหยางนั้นได้ใช้เข็มที่มีพลังเลียนแบบพลังแห่งสวรรค์ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้โจมตีกลับไป ในไม่ช้า สถานการณ์เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็เปลียนไป
หากยังต่อสู้ต่อไป หลินหยางก็จะเห็นความลับของเขามากขึ้น
ซึ่งสิ่งนี้นั้นเป็นอันตรายต่อตัวเขามาก
หยุด!
เสี้ยวเทียนมองด้วยสายตาที่เย็นชา หลินหยางใช้ยังใช้เข็มเงินไล่ตามโจมตีต่อไป
เข็มเงินเหล่านี้ถูกห่อหุ้มด้วยพลังของหลินหยางซึ่งพลังนี้คล้ายคลึงกับพลังแห่งสวรรค์ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เริ่มใช้พลังแห่งสวรรค์ เข็มเงินเหล่านี้จะหายไปข้างหลังเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ และการที่เขาใช้พลังแห่งสวรรค์ก็ยิ่งเป็นการดึงความสนใจออกไป ทำให้เขาไม่สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของเข็มเงินได้ทันเวลา
หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเข็มเงินอีกสองสามอันปักอยู่ที่ร่างของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้
แต่เขานั้นไม่ยอมแพ้ และในตอนที่เขากำลังกำจัดเข็มเงินบนร่างกายของเขาออกไป เขาก็โจมตีหลินหยางเข้าที่แขน
คราวนี้ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ไม่ได้ใช้ท่าสังหารของเขาอีกต่อไป แต่กลับใช้เข็มเงินเฉกเช่นเดียวกับหลินหยางโจมตีกลับไปแทน
อาวุธที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เคยใช้ก็คือเข็มปราณซึ่งเป็นอาวุธที่ทั้งทรงพลัง รวดเร็ว และแม่นยำเป็นอย่างมาก
ทักษะการฝังเข็มของหลินหยางอาจกล่าวได้ว่าอยู่ในขั้นที่ไม่มีผู้ใดต่อกรได้ แต่เมื่อต้องเผชิญกับเข็มปราณของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ เขากลับยังคงหวาดกลัวจนหนังศีรษะของเขาชา
เขารีบใช้เข็มเงินอีกเข็มหนึ่งเพื่อป้องกันเข็มปราณของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้
พรึ่บ! พรั่บ! พรึ่บ! พรั่บ...
เข็มของทั้งคู่ชนกันจนทำให้เกิดระเบิดขึ้นกลางอากาศ
แต่หลังจากฝุ่นควันจากการระเบิดจางลง ก็พบว่าที่ตัวของหลินหยางนั้นมีเข็มปราณสองสามเล่มปักอยู่บนร่างกาย
ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังใช้มือดึงเข็มปราณที่ฝังลงไปบนร่างกายของเขา และยังคงโดนเทพยุทธ์เจิ้นอวี้โจมตีต่อไปไม่หยุด
เมื่อเห็นว่าหลินหยางยังคงมีท่าทีก้าวร้าว ดวงตาของของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด
“นี่มันมากเกินไปแล้ว! แกคิดว่าฉันจะฆ่าแกไม่ได้เหรอ”
“ฉันจะแสดงให้แกเห็นถึงการตายที่น่ากลัวที่สุด!”
หลังจากพูดจบ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ยกมือขึ้นและฟาดลงไปที่พื้น
ตูม!
ทันทีที่ฝ่ามือกระทบกับพื้น ทั่วทั้งพื้นที่ก็ดูเหมือนจะยุบตัวลงเล็กน้อย
หลินหยางตกใจจึงเริ่มตั้งท่าป้องกันทันที
นี่เขากำลังจะทำอะไรอยู่
เป็นไปได้ไหมว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ต้องการจะปลดปล่อยโซ่หินประหลาดนั้นอีกครั้ง
แต่ก่อนเขาไม่สามารถทำร้ายตัวเองด้วยโซ่หินพวกนั้น!
เมื่อการต่อสู้มาถึงขั้นนี้ การเคลื่อนไหวปกติของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จะไม่มีผลใดๆ เลย!
อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา หลินหยางก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างเมื่อเขามองออกไปรอบๆ
เขาเห็นว่าพื้นรอบๆแตกออก จากนั้นก็มีไอสีแดงเลือดพุ่งออกมาล้อมตัวเขา
"พิษงั้นเหรอ"
หลินหยางเข้าใจในทันที
“命绝鸩杀!死!”
“แกจะโดนพิษเล่นงานจนตาย! ตายไปซะเถอะ!”
เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำราม
พิษสีแดงเลือดที่อยู่รอบตัวเขาพลันเปิดออกราวกับกำลังสัตว์ประหลาดเปื้อนเลือดกำลังอ้าปากกลืนกินหลินหยางเข้าไปทั้งตัว
การแสดงออกของหลินหยางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เพราะพิษดังกล่าวเป็นพิษที่ร้ายแรงที่สุดในโลก!

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา
ทำไมขาดๆหายๆ...
อยากอ่านต่อครับ...
ลงวันละ10ตอนไม่ได้เหรคับ 5ตอนมันน้อยไป กว่าจะอ่านจบลืมหมดพอดี...
อ่านสนุกนางเอกค่อนข้างโง่ซื่อบื้อ...
อยากอ่านต่อ...
เขียนดีอ่านสนุกครับ...
D...
ทำไมบางตอนเนื้อหาหายไปหมดเหลืออยู่แค่ไม่ถึง6บรรทัดเลย...
หลินหยาง...ผมอยากบอกว่า คุณมันกระจอก 5555...
บทหาย...