“มู่หรงเหรอ?”
เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตระหนักได้ว่าใครคือเจ้าของเสียงแทบจะในทันที และหันควับไปอย่างรวดเร็ว
แต่จู่ๆกลับเห็นยอดฝีมือกลุ่มใหญ่อยู่บนอาคารมอบรางวัลนำจับที่ด้านหลังเขา
มู่หรงซงก็ตั้งใจลงมือโจมตีมาที่เขาเช่นกัน
มู่หรงซงอดใจรอไม่ไหวอีกต่อไป
เขารอมาโดยตลอด กำลังรอช่วงเวลานี้อยู่ตลอด
เมื่อทั้งเทพยุทธ์เจิ้นอวี้และหลินหยางได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงเวลาที่เขาจะต้องฉวยโอกาสใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้แล้ว
ดวงตาของทุกคนลุกโชนเป็นไฟ ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความสุขอย่างบ้าคลั่ง เร่งรีบมุ่งหน้าไปทางเทพยุทธ์เจิ้นอวี้อย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนจะยอมอุทิศทุกสิ่งทุกอย่าง
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จะเตรียมพร้อมรับมือกับมันแล้วตั้งแต่แรกแล้ว โดยหันขวับกลับมากะทันหันและขว้างหนามกระดูกออกมา
หนามกระดูกเป็นเหมือนกลไก ซึ่งจะระเบิดทันทีที่มันหลุดออกจากฝ่ามือ
บูม!
เดือยกระดูกกลายร่างเป็นโซ่ตรวนกระดูกเรียวยาวจำนวนนับไม่ถ้วน และจากนั้นก็เริ่มวิ่งพลานอย่างดุดันบ้าคลั่ง
โซ่ตรวนกระดูกทั้งคมและรวดเร็วมาก
ยอดฝีมือทุกคนที่อยู่ใกล้อาคารมอบรางวัลนำจับถูกโซ่กระดูกนี้ตัดจนขาดครึ่ง
เลือดและอวัยวะภายในต่างฉีกขาดและกระจัดกระจายไปทั่วพื้น
ฉากนี้เหมือนกับไฟโลกันต์ชำระล้าง มีเศษเนื้อและเลือดปลิวว่อรไปทุกที่
"อะไรกัน?"
คนที่เหลืออยู่ก็หวาดกลัวจนแทบหมดสติ
ลมหายใจของมู่หรงซ่งก็สั่นเทาอย่างไม่น่าเชื่อ
“มู่หรง เจ้าเชื่อว่าข้าเป็นไอ้โง่จริงๆเหรอ? คิดว่าข้าลืมเกี่ยวกับที่พวกเจ้าตั้งค่าหัวจริงๆเหรอไง? คิดจะนั่งเฉยๆแล้วได้ผระโยชน์งั้นเหรอ จะเล่นงานข้าในขณะที่ข้าเล่นกับส่วนที่เหลือหรือไง? พวกเจ้าคิดตึ้นๆไปหน่อยนะ”
เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยังคงเยาะเย้ย: "ข้าต่อสู้กับชายคนนี้มาตลอดจนถึงตอนนี้ แต่ข้ายังไม่เคยคิดที่จะใช้กำลังทั้งหมดของข้าเลย นั่นก็เพื่อป้องกันพวกลิ้วล้อหมาแมวของเจ้าไง เมื่อกี้ก็แค่แสร้งแสดงความเหนื่อยล้า ก็แค่อยากลองเชิงพวกเจ้าเท่านั้น ไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะถูกหลอกเข้าเต็มๆ”
“เจิ้นอวี้ เจ้านี่ช่างมีความซับซ้อนและมีความคิดล้ำลึกมากจริงๆ แต่อย่าชะล่าใจ คิดว่าข้าจะไมเตรียมตัวเลยเหรอ?”
จู่ๆ มู่หรงซงก็พูดขึ้นมา
เทพยุทธ์เจิ้นอวี้จำขมวดคิ้ว: "แล้วเจ้ายังมีลูกไม้อะไรอีกล่ะ"
“ข้ายังมีอีกหลายวิธีเลยน่า”
จู่ๆ มู่หรงซงก็ยกยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น ฝ่ามือของเขาขยับไปมาอย่างดุเดือด ไม่รู้ว่ากำลังจะใช้วิชาอะไรต่อ
ในตอนนั้นเอง ทั่วทั้งร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด จากนั้นชิ้นส่วนเนื้อจากศพที่ถูกสังหารโดยเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็พุ่งตรงเข้าหาเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จำอย่างรวดเร็ว
“วิชาต้องห้าม วิชาวิญญาณผีทำลายพระเจ้า!”
มู่หรงซงคำรามออกมา
พลังแห่งสวรรค์ก็ถูกปลดปล่อยพวยพุ่งออกมา
ทันใดนั้น เนื้อและเลือดทั้งหมดก็หมุนคว้างเป็นวงกลมอย่างรวดเร็วโดยมีหลินหยางและเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จำเป็นจุดศูนย์กลาง
“วิชาเนื้อโลหิตกระดูก?”
เทพยุทธ์เจิ้นอวี้แทบไม่อยากจะเชื่อ และจู่ๆตอนนี้ก็ตระหนักได้ว่ายอดฝีมือที่โจมตีเหล่านั้นจากอาคารมอบรางวัลนำจับก็เป็นเพียงเบี้ยของมู่หรงซง
เขาจงใจใช้คนเหล่านี้ให้มาตายเพื่อที่พวกเขาจะได้ใช้เนื้อและเลือดของพวกเขาเพื่อสร้างค่ายกลเนื้อโลหิตกระดูก!
เนื่องจาก อาคารมอบรางวัลนำจับเปิดดำเนินการ จึงมีวิธีการนับไม่ถ้วนในการกำจัด รวมถึงค่ายกลที่แปลกประหลาดทุกประเภท
และรูปแบบการทำลายล้างของเทพและวิญญาณนี้เป็นรูปแบบที่น่ากลัวและโหดร้ายที่สุดในบรรดาศิลปะต้องห้ามที่เชี่ยวชาญโดยมู่หรงซง
“ข้าได้เสียสละผู้เชี่ยวชาญระดับสูงหนึ่งร้อยแปดคนในอาคารมอบรางวัลนำจับ ปล่อยให้พวกเขาตายในมือของเจ้า และปล่อยให้สมองและความคิดของพวกเขามีความเกลียดชังและความขุ่นเคืองไม่มีที่สิ้นสุดต่อเจ้าในวินาทีสุดท้าย ด้วยวิธีนี้ พลังของเนื้อและเลือดของพวกเขา จะยิ่งใหญ่ยิ่งขึ้น แข็งแกร่ง พลังของรูปแบบการทำลายล้างเทพและวิญญาณนี้จะอยู่เหนืออดีต ไม่มีใครในสวรรค์หรือบนโลกสามารถช่วยเจ้าได้ วันนี้ เจ้าถูกกำหนดให้ตายในมือของข้า!”
หลังจากพูดอย่างนั้น มู่หรงซ่งก็ตะโกน: "รูปแบบเสร็จสิ้นแล้ว!"
咵咚嚓嗷...
การก่อตัวของเนื้อและเลือดเปิดออกทันทีและกลายเป็นกำแพงเนื้อวงกลมล้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้อย่างสมบูรณ์
"อะไรกันน่ะ?"
ท่านย่าดาบโลหิต เม่ยเมิ่ง และคนอื่นๆ รู้สึกประหลาดใจถึงขีดสุด
หลางหยาและฉินเจี้ยนหนู่ที่อยู่ในความมืดต่างก็ตกตะลึง พร้อมเขาเงยหน้าขึ้น และมองดูฉากด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา
นี่คือ... ไฟแห่งการทำลายใช่ไหม?
VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา
ทำไมขาดๆหายๆ...
อยากอ่านต่อครับ...
ลงวันละ10ตอนไม่ได้เหรคับ 5ตอนมันน้อยไป กว่าจะอ่านจบลืมหมดพอดี...
อ่านสนุกนางเอกค่อนข้างโง่ซื่อบื้อ...
อยากอ่านต่อ...
เขียนดีอ่านสนุกครับ...
D...
ทำไมบางตอนเนื้อหาหายไปหมดเหลืออยู่แค่ไม่ถึง6บรรทัดเลย...
หลินหยาง...ผมอยากบอกว่า คุณมันกระจอก 5555...
บทหาย...