สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3747

“ทำไม? คุณรู้สึกว่าผมพูดผิดเหรอ?”

หลินหยางจ้องมองเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ด้วยสายตาเย็นชา และพูดว่า: “จากพลังของคุณ ควรจะฆ่าคนในนี้ตายหมดแล้ว แต่คุณเย่อหยิ่งทะนงตน ถ้าใช้พลังหมดตั้งแต่แรก ผมจะเป็นคู่ต่อสู้ของคุณได้ยังไง?”

“ส่วนเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน นั่นก็อีก ทำไมคุณต้องเก็บเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนไว้ให้กลายเป็นความยุ่งยากหายนะของตัวเองเหรอ? คุณคิดว่าเขาไม่เป็นอันตรายสำหรับคุณเหรอ? ไม่ผิด พลังของคุณอยู่เหนือเทพยุทธ์ทั่วไป แต่ยังไงเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็เป็นหนึ่งในเจ็ดเทพยุทธ์ ทำไมคุณถึงได้กล้ามองข้ามเหรอ?”

“ถ้าคุณฆ่าผมกับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนไปตั้งนานแล้ว มู่หรงซงกระจอกจิ๊บจ๊อยคนเดียว จะเป็นคู่ต่อสู้ของคุณได้ยังไง?”

“คุณตกอยู่ในสถานการณ์นี้ ไม่ใช่เพราะคุณมองการณ์ตื้นเขินเย่อหยิ่งทะนงตนเหรอ?”

หลินหยางพูดแทงใจดำ ไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เงียบอึมครึม

เขาคิดอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “แม้ว่าจะพูดไม่น่าฟัง แต่ก็จริง ผมยอมรับ ผมสะเพร่าเลินเล่อ! แต่….ทำไมคุณถึงกล้าพูดกับผมแบบนี้? คุณไม่กลัวผมฆ่าคุณก่อนเหรอ?”

“คุณลองดูสิ”

หลินหยางลุกขึ้นช้าๆ ดึงดาบมารไร้เทียมทานกับดาบเทียนเซิงออกมา จากนั้นขับเคลื่อนแผนที่หมื่นดาบอีกครั้ง

แผนที่หมื่นดาบทะยานกระเพื้อมขึ้นมาจนน่าตกใจ ร่างดาบในแผนที่เปล่งประกายเหมือนพร้อมทะลุทะลวงออกมาโจมตีเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ทุกเวลา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตกตะลึง

“คุณ…ไม่ใช่ได้รับพิษของผมเหรอ? ทำไมยังสามารถขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์ได้?”

“ตอบง่ายมาก”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: “ผมขจัดพิษของคุณแล้ว”

คำพูดง่ายๆ ทำให้เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตัวแข็งทื่อทันที

“ขจัด…ขจัดพิษของผมเหรอ?”

“เป็นไปได้ยังไง? เป็นแบบนี้ได้ยังไง….”

“นั่นคือพิษที่ผมพยายามศึกษาออกมา ผมใช้ยากว่าหนึ่งแสนชนิดกลั่นวิจัยออกมา…”

“แต่กลับถูกคุณขจัดในเวลาสั้นๆแบบนี้เหรอ?”

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เบิกตาโพลงกว้าง ไม่อยากจะเชื่อ

“อา!”

จู่ๆเขาก็ตะโกนคำรามออกมาด้วยความโกรธ และมือสั่นระริกทันที

ครืน!

พลังอันน่ากลัวกระจายออกมาจากมือเขา และเหมือนกระสุนปืนใหญ่ยิงถล่มทางหลินหยาง

หลินหยางรวมดาบเข้าด้วยกัน เขาขับเคลื่อนพลังแห่งสวรรค์จนกลายเป็นโล่ลมปราณ ต้านทานกระสุนปืนใหญ่ที่ค่อยๆเข้ามาหา

ปัง!

เสียงระเบิดอย่างรุนแรงดังขึ้น คลื่นพลังอันน่ากลัวเกิดขึ้น

ทั้งสองคนถูกคลื่นพลังกระแทกใส่และลอยออกไป

และระดับความแข็งแกร่งของผนังเนื้อก็ลดลง

บริเวณโดยรอบผนังเนื้อปรากฎรอยแตก

หลินหยางมองค่ายกลเลือดเนื้อ สีหน้าตึงเครียดอย่างมาก

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ประคับประคองไม่ได้นานหรอก

เขามองด้านนอกผนังเนื้อ

แม้ว่าผนังเนื้อจะแดงก่ำ แต่กลับบางมากจนสามารถมองทะลุผ่านผนังเนื้อออกไปข้างนอกได้

ด้านนอกเป็นทะเลแห่งพลัง

ด้านนอกค่ายกลเลือดเนื้อเต็มไปด้วยพลังอันน่ากลัว

ระดับพลังอันน่ากลัวนี้เพียงพอที่จะฉีกคนให้ละเอียดได้

แต่ชั่วพริบตาเดียว หลินหยางก็สัมผัสได้ว่าตรงกลางพลังมีกรงเล็บมังกรอันหนึ่ง

นั่นดูเหมือนว่าจะเป็นกงเล็บมังกรที่เห็นอยู่ชั้นใต้ดินอาคารมอบรางวัลนำจับเมื่อก่อนหน้านี้

นั่นก็หมายความว่า เวลานี้ทั้งสองอยู่ใจกลางกรงเล็บมังกรแปลกประหลาดนั่น!

หลินหยางหายใจติดขัด

พลังบริเวณกรงเล็บมังกรน่ากลัวน่าเกรงขามมาก หลินหยางจะเข้าใกล้ยังยาก ตอนนี้ร่างมาล่วงอยู่ตรงบริเวณใจกลาง พอวงเวทย์เลือดเนื้อแตกสลาย เขาจะไม่มีทางรอดอีกเลย!

“ผมคิดว่าพวกเราควรจะหยุดลงมือสู้กันก่อนเป็นดีที่สุด พวกเราต้องคิดหาเส้นทางหนีออกจากที่นี่ถึงจะถูก!“

หลินหยางตะโกนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอึมครึม

“ทำไม? คุณกลัวเหรอ?”

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กลับยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“คุณฆ่าผมไม่ตายหรอก เพราะถ้าคุณกับผมสู้กันอยู่อย่างนี้ ค่ายกลนี้จะแตก และพอมันแตก คุณกับผมก็ถึงคราวตาย”

หลินหยางส่ายหน้าไปมา

“แต่ผมเป็นคนที่ตายไปแล้ว”

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยิ้มเล็กน้อยอีกครั้ง

พอได้ฟังคำพูดนี้ หลินหยางชะงัก นิ่งไปพักหนึ่ง

“คุณแค่เร่งใช้พลังต้นกำเนิด ไม่ได้หมายความว่าคุณจะไม่มีทางรอด แค่คุณต้องสูญเสียวรยุทธ์การฝึกฝนบางส่วนเท่านั้นเอง ถ้าคุณหลุดพ้นจากความยากลำบากนี้ได้ คุณจะสามารถหวนกลับมาตั้งตัวเป็นใหญ่ได้อีกครั้งหนึ่ง!”

หลินหยางพูดโน้มน้าว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน