สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3830

เมื่อเข็มมังกรหงดหมิงปักเข้าสู่หน้าอก บริเวณที่โดนปักนั้นก็นูนขึ้นมาทันที

“อะไรน่ะ?”

เหอเหล่าหายใจถี่แรงเพราะไม่อยากจะเชื่อสายตา

เขารู้แน่ชัดว่าวิธีที่หลินหยางใช้เมื่อครู่คืออะไร

เข็มเงิน!

นี่เป็นวิธีการใช้ยาเพื่อที่จะรักษาและกักเก็บพลังของศพมังกรเอาไว้…

เป็นไปได้ยังไงกัน?

เหอเหล่าเริ่มหายใจติดขัด

ทักษะทางการแพทย์ของตระกูลมังกรนั้นสืบทอดกันมาพันปี แต่ทว่าทักษะการแพทย์ที่เก่าแก่ที่สุดไม่รู้ว่ามีพลังมากกว่าทักษะการแพทย์ของทางโลกมากน้อยแค่ไหน

แต่เข้ารู้ว่าทักษะการแพทย์ของตระกูลมังกรไม่สามารถที่จะต่อต้านพลังของศพมังกรตัวนี้ได้

แต่ทำไม…เด็กหนุ่มคนนี้สามารถทำได้?

“ดูแล้วทักษะการแพทย์ของคุณนี่ไม่เลวเลยนี่”

เหอเหล่าพยักหน้าและพูดเสียงเรียบ “การพึ่งของพวกนี้ไม่ได้เพียงพอต่อการระงับการเต้นของหัวใจมังกร! หากควบคุมด้วยความแข็งแหร่งมากเกินไปก็จะทำให้สูญเสียการควบคุมของหัวใจมังกรไป และนั่นมันจะทำให้ร่างกายนั้นแตกสลายไป ถึงแม้จะเป็นเซียนเป็นเทพก็ไม่สามารถช่วยได้”

หลินหยางกวาดสายตามองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา แต่ไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา แต่ทว่ากลับกรอกยาเข้าปากไป

รอให้ยาอายุวัฒนะนั้นซึมเข้าสู่ร่างกาย เเววตาของหลินหยางนั้นมุ่งมุ่นและยังคงเดินต่อไป

ส่วนเหอเหล่าไม่ได้พูดอะไร เขาเองก็เดินไปข้างหน้า

และในขณะที่กำลังเดินไปนั้น หัวใจมังกรก็เต้นกระสับกระส่ายขึ้นมาอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเข็มมังกรหงเหมิงจะไม่ได้ควบคุมอาการอะไรเลย หลินหยางใช้เข็มมังกรหงเหมิงแทงเข้าไปที่บริเวณหน้าอกที่สั่นเทาของตัวเองอีกครั้ง หัวใจที่เต้นระรัวที่แทบจะทะลุออกมาเมื่อใดก็ได้

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น เขาแอบเปิดใช้งานพลังมังกรของเขาเพื่อทำให้เข็มมังกรคงที่ แต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรเลย

“ต้องพึ่งสิ่งนั้นแล้วล่ะ”

หลินหยางสูดหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นก็กดนิ้วไปที่หน้าอกย้ำๆหลายครั้ง

การกระทำที่มากขนาดนี้ทำให้เนื้อของเขาแทบจะฉีก

และไม่นาน หน้าอกของหลินหยางก็มีเลือดพุ่งออกมา ทำให้เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่อยู่นั้นเเดงฉาน

“เหอะ ทักษะทางการแพทย์ที่เก่าแก่ของตระกูลมังกรเรายังใช้ไม่ได้เลย แล้วทักษะทางการแพทย์ของคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันเชียว?”

“งั้นเหรอ?”

หลินหยางกวาดสายตามองไปที่เหอเหล่า จากนั้นก็พูดต่อด้วยน้ำเสียราบเรียบว่า “บางทีผมอาจจะไม่ได้เก่งเท่าคุณ แต่ทักษะทางการแพทย์ของผมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร”

“งั้นก็หวังว่าคุณจะได้ผลลัพธ์ที่มันดีก็แล้วกัน”

เหอเหล่าพูดเสียงเรียบ

ทั้งคู่เดินไปข้างหน้าต่อไป

ตอนนี้หลินหยางรู้สึกว่าตัวเองนั้นได้เดินเข้ามาถึงส่วนกะโหลกด้านในของหัวมังกรแล้ว

บริเวณรอบๆนั้นขาวโพลน

ส่วนด้านล่างนั้นก็เป็นพื้นกระดูกใหญ่สีขาวเช่นกัน

อากาศที่นี่ค่อนข้างเย็น และยังมีน้ำที่กลายเป็นน้ำเเข็งหยดลงมาอยู่เรื่อยๆ

แต่หลินหยางกลับรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างของเขานั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของตะกั่ว

เพราะตอนนี้หลินหยางรู้สึกว่าไม่ได้มีเพียงแต่หัวใจที่เต้นถี่รัวของเขาจะทะลุออกมา ยังมีเลือดที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุดอีกด้วย

ร่างกายของเขาปล่อยควันสีขาวออกมาราวกับว่าร่างกายของเขานั้นถูกขับเลือดออกจนหมดเกลี้ยง…

แต่ก็น่าแปลก

เพราะอุณหภูมิรอบตัวนั้นค่อนข้างเย็น แต่ทว่าร่างกายกลับรู้สึกร้อนอย่างบอกไม่ถูก

หลินหยางได้แต่ขบคิด จากนั้นก็มีเขาก็นั่งลงพร้อมกับท่าขัดสมาธิ

“นี่คุณกำลังจะทำอะไร？”

เหอเหล่าหันไปมองหลินหยาง

“ขับพิษ!”

“ขับพิษงั้นเหรอ？”

เหอเหล่าชะงักไปครู่หนึ่งและมองไปที่หลินหยางด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

“คุณรู้ได้ยังไงว่าตัวเองถูกพิษ?”

“ข้างนอกเย็นแต่ข้างในกลับร้อนรุ่ม แบบนี้ไม่เรียกว่าถูกพิษงั้นเหรอ?”

หลินหยางพูดออกไปแต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามนั้น จากนั้นเข้าก็ใช้ความโชคดีที่มีอยู่ในตอนนี้เริ่มดึงเข็มออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็เเทงเข้าไปที่ร่างกายของตัวเอง

และไม่นาน ร่างกายของหลินหยางก็เต็มไปด้วยเข็มเลินที่ฝังลงบนผิวหนัง

และเมื่อฤทธิ์ของเข็มนั้นได้ผ่านเข้าส่ร่างกายแล้ว ควันขาวที่ออกมาตามร่างกายของหลินหยางก็หายไปทันที

เหอเหล่ารู้สึกประหลาดใจ

“มันใช้ได้ผลจริงๆเหรอ?”

ตอนนี้ เข้าอดไม่ได้ที่จะจ้องดูทักษะทางการแพทย์ของชายหนุ่มคนนี้

และหลังจากที่เวลาล่วงเลยนล่าช้าไปราวครึ่งชั่วโมง หลินหยางก็ได้ลุกขึ้น

“ฉันไม่มั่นใจหรอกนะว่าจะสามารถรับพลังถ่ายทอดของเทพมังกรศักดิ์สิทธิ์ไดเรึเปล่า ตอนนี้คุณเบอกให้ฉันไป งั้นก็เเสดงว่าคุณให้ฉันไปเสี่ยงเอาเอง แล้วถ้าเกิดว่าแพ้ขึ้นมาล่ะ?”

“ยังไม่ลองจะรู้ได้ยังไงว่าจะเเพ้หรือชนะ? จะร้องไห้งอแงเหมือนเด็กๆ ใครจะพนันข้างหมาที่แพ้อยู่ทุกวันกันล่ะ? แล้วถ้าเกิดว่าจู่ๆก็ชนะขึ้นมาล่ะ?”

เหอเหล่าส่ายหัวพูด

“ฉันเองก็คงไม่กล้าที่จะเสี่ยงหรอก”

“คุณไม่เสี่ยงดู นั่นก็เเสดงว่ามีแต่ความตายเท่านั้น”

“งั้นไม่เป็นไร”

หลินหยางหัวเราะ จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นไปยังสมองของมังกร

เหอเหล่าถึงกับหน้าถอดสี จากนั้นก็ตะคอกเสียงด้วยความโกรธ “สารเลวรีบๆลงมาเดี๋ยวนี้นะ กล้าดียังไงถึงขึ้นไปเหยียบสมองของเทพมังกร!”

หลังพูดจบก็กระโดดขึ้นไปเพื่อที่จะคว้าเเขนของหลินหยางให้ลงมา

หลินหยางสะบัดแขนออกทันที

แต่เหอเหล่าก็พ่ายเเพ้หลินหยางไป และร่างกายลอยลิ่วขึ้นจากนั้นก็ร่วงตกลงพื้น

ร่างทั้งร่างสั่นเทาแต่กลับไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เห็นได้ชัดว่าหลินหยางนั้นยังมีความเมตตาอยู่

“นี่ผู้เฒ่า คุณหลอกให้ฉันเข้ามาร่วมเกมเพื่อที่จะให้ฉันเอาชีวิตเข้าแลก ถ้าหากพูดตามความจริงแล้ว ฉันควรที่จะฆ่าผู้เฒ่าทิ้งซะ แต่เห็นแก่ที่คุณพาฉันมาที่สถานที่ลับขนาดนี้ฉันจะไม่ฆ่าคุณหรอก แต่ขอเเค่อย่ามาขัดขวางฉันก็พอ!”

หลินหยางยืนอยู่ในอากาศแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก

“นี่…แกจะทำอะไร?”

เหอเหล่ากัดฟันถาม

“คุณอยากเห็นผู้สืบทอกเทพมังกรศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เหรอ? ฉันก็จะสนองความตั้งใจของคุณไงล่ะ”

“ถ้าคุณจะเป็นผู้สืบทอดล่ะก็ต้องทำตามพิธีก่อนเพื่อที่จะรับตำแหน่งผู้สืบทอดมังกรศักดิ์สิทธิ์!”

“ผิดแล้วล่ะ ผิดอย่างมหันต์!”

หลินหยางส่ายหน้าแล้วหัวเราะ “การถ่ายทอดพลังเทพมังกรก็อยู่ในสมองนั่นไง ทำไมฉันต้องเสี่ยงเพื่อที่จะทำขั้นตอนพวกนั้น?”

“นี่คุณ…หรือว่า…”

เหอเหล่าหน้าถอดสีอีกครั้ง และมองไปที่หลินหยางอย่างไม่เชื่อสายตา

“คุณว่า ถ้าฉันผ่าสมองนี้ออกมาแล้วเอาส่วนข้างในออกมาให้หมด เป็นไปได้ไหมที่จะหลีกเลี่ยงความเสี่ยงและรับผลประโยชน์?”

หลินหยางมองสมองที่อยู่ตรงหน้าเขาด้วยสายตาที่เร่าร้อนและพูดด้วยรอยยิ้ม

“นี่คุณ…คุณจะบ้าไปแล้วเหรอ…”

เหอเหล่ามองไปที่หลินหยางด้วยสายตาที่อึ้ง