สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3834

แค่อยากอยู่แบบเงียบสงัด?

แน่นอนว่าหลินหยางไม่เชื่อ

จากฝีมือพลังของคนตระกูลมังกร บนโลกนี้ยังมีอะไรที่สามารถข่มขู่พวกเขาได้เหรอ?

แล้วจะมีใครกล้าเอาชีวิตมาเสี่ยงรบกวนพวกเขาเหรอ?

แต่ถ้าไม่ใช่เพื่อความเงียบสงบสุข งั้นจะเพื่ออะไรเพื่อใคร?

เพื่อปิดผนึกใคร?

เพื่อต้านทานใครเหรอ?

หลินหยางจ้องมองหมอกเลือดที่ทะลักออกมา แล้วเข้าสู่ห้วงความคิด

“ท่านเจินหลง ที่นี่เป็นแหล่งลมหายใจเผ่าพันธุ์ของพวกเราตระกูลมังกร มันเป็นครอบครัวของพวกเรา ตอนนี้ตราประทับคลายออก หมอกเลือดรั่วไหล ท่านเจินหลงได้โปรดคิดวิธีการกำจัดหมอกเลือดเหล่านี้ และปิดผนึกช่องตราประทับใหม่ด้วย!”

เหอเหล่าพูดกับหลินหยางด้วยความเคารพ

“หมอกเลือดนี้แข็งแกร่งมาก และภายในมีวัสดุครอบคลุมพิเศษชนิดหนึ่ง เกรงว่าอาศัยแค่ตัวผมก็ไม่สามารถเข้าไปปิดผนึกได้หรอก”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

แน่นอน

หลินหยางแค่พูดแบบนี้ แต่ความจริงแล้วหลินหยางแค่ไม่ยอมออกพลังเท่านั้นเอง

ถ้าจะให้โถมพลังทั้งหมดไปกำจัดหมอกเลือดเหล่านี้ แล้วสร้างตราประทับปิดผนึกใหม่ หลินหยางก็สามารถทำได้

แต่ถ้าทำแบบนี้ เขาจะต้องสูญเสียพลังเยอะแน่นอน เขาไม่เชื่อใจพวกหลงเสี้ยว แน่นอนว่าไม่ทำแบบนี้หรอก

“เจินหลง ในเมื่อคุณคือเจินหลงของตระกูลมังกรพวกเรา คุณมีหน้าที่รับผิดชอบกำจัดหมอกเลือดนี้ และปกป้องครอบครัวพวกเรา!”

หลงเสี้ยวลุกขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“นี่คือข้อกำหนดของใครเหรอ?”

หลินหยางจ้องมองและพูดกับหลงเสี้ยวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“นี่คือกฎเกณฑ์ที่บรรพบุรุษตระกูลมังกรของพวกเรากำหนดไว้!”

หลงเสี้ยวพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ

“งั้นก็ไม่ถูกแล้ว! นั่นคือบรรพบุรุษของคุณ ไม่ใช่บรรพบุรุษของผม ทำไมผมต้องฟังบรรพบุรุษของคุณ?”

หลินหยางส่ายหน้าพูดขึ้น

“คุณ….”

“หืม?”

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม จ้องมองพวกหลงเสี้ยว

ดวงตาคู่นั้นเหมือนมีแสงแฉลบผ่านขึ้นมา

หลงเสี้ยวสั่นระริก

ตอนนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนถูกหลินหยางมองทะลุปรุโปร่งแล้ว

เหมือนเซลล์ทุกตัวในร่างของตัวเองมาปรากฏต่อหน้าเขา

“หลงเสี้ยว บังอาจ!”

เหอเหล่าตะคอก พร้อมกับกระโจนมาทางด้านหน้าหลงเสี้ยวทันที จากนั้นก็ตบหน้าเขาอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย

เพี้ยะ!

หลงเสี้ยวถูกตบจนเซ่อ เขามองเหอเหล่าด้วยความประหลาดใจ

“คุณเป็นใคร? อย่างคุณก็กล้ามาพูดแบบนี้กับท่านเจินหลงเหรอ? คุกเข่าเร็ว ขอร้องให้ท่านยกโทษให้!”

เหอเหล่าตำหนิด้วยความโกรธ

“เหอเหล่า ผม…”

“คุกเข่ายอมรับผิดและขอโทษ!”

เหอเหล่าหน้าแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเดือดดาล

หลงเสี้ยวได้ฟัง จึงคุกเข่าลงมาด้วยความอัปยศอีกครั้ง

“ท่านเจินหลงโปรดอภัยด้วย”

เหอเหล่ารีบโค้งเอวคารวะและพูดด้วยความเคารพ

“ช่างเถอะ”

หลินหยางโบกมือไปมา

“ขอบคุณท่านเจินหลงมาก!”

เหอเหล่าทอดถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นจ้องเขม็งมองหลงเสี้ยว

หลงเสี้ยวจนปัญญา จึงทำได้แค่ก้มหน้าพูดว่า: “ขอบคุณท่านเจินหลง”

เหอเหล่ารู้สึกโล่งใจ จากนั้นรีบพูดว่า: “ท่านเจินหลง ผมมีหนังสือโบราณเล่มหนึ่ง เชิญท่านอ่านดู ข้างในอาจจะมีบันทึกวิธีการกำจัดหมอกเลือดกับการสร้างตราประทับปิดผนึก!”

“อ้อ?”

หลินหยางได้ฟัง ก็เกิดความสนใจ แล้วจากนั้นก็รีบรับหนังสือโบราณมาเปิดอ่านทันที

หนังสือโบราณของคนตระกูลมังกร หมายถึงอะไรแน่นอนว่าหลินหยางเข้าใจ

สิ่งที่ตระกูลเก่าแก่เหล่านี้บันทึก เป็นสิ่งที่คนอื่นไม่รู้

แค่พลิกมาหน้าที่หนึ่ง หลินหยางก็ถูกเนื้อหาข้างในดึงดูดแล้ว

หนังสือโบราณนี้เป็นบันทึกของบรรพบุรุษตระกูลมังกร และหน้าแรกก็บันทึกเกี่ยวกับบรรพบุรุษมังกรต่างๆนาๆ

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะเข้าสู่ความลุ่มหลงมัวเมา ราวกับว่าไม่มีคนอยู่รอบๆ

ทุกคนทำได้เพียงรอคอยอยู่เงียบๆ

แต่ไม่รู้ดูอยู่นานมากแค่ไหน จู่ๆหลินหยางก็สีหน้าตึงเครียด เขาเห็นสองคำที่คุ้นเคยอยู่ในหนังสือโบราณ

“องค์กร?”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน