สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3837

"อ้อ? คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ?"

หลินหยางหันกลับมาอย่างช้าๆ และมองไปยังคนคนนั้น

คนคนนั้นพิจารณาหลินหยางอย่างละเอียด แต่ในสายตาค่อนข้างคลุมเครืออย่างเห็นได้ชัด

"คนคนนี้ก็คือหมอเทวดาหลินเหรอ?"

"อาไห่ คุณแน่ใจเหรอว่าไม่ได้จำผิดคน?"

"เขาคือหมอเทวดาหลินจริงๆ เหรอ? ทำไมฉันมองดูแล้วไม่ค่อยเหมือนกับหมอเทวดาหลินเลยล่ะ"

"ใช่แล้ว ฉันเคยเห็นหมอเทวดาหินในรูปถ่าย ดูเหมือนว่าจะค่อนข้างแตกต่างกับคนคนนี้นะ"

คนสวมเสื้อคลุมสองสามคนพูดคุยแลกเปลี่ยนกันด้วยเสียงเบาๆ

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของพวกเขาจะเบามาก แต่หลินหยางก็สามารถได้ยินอย่างชัดเจน

"ดูคนจะต้องดูเค้าโครงกระดูก หมอเทวดาหลินเชี่ยวชาญทักษะทางการแพทย์ เนื้อหนังมังสาของเขาจะคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลงได้อย่างไรกัน?"

คนที่ชื่ออาไห่กล่าวขึ้นมา จากนั้นเขาก็เข้ามาคารวะหลินหยาง แล้วกล่าวว่า: "หมอเทวดาหลิน คาดไม่ถึงเลยว่าพวกเราจะได้พบกันที่นี่"

"คุณเป็นใครกัน?"

หลินหยางเอ่ยปากกล่าวถาม

"เกี่ยวกับสถานะของฉัน เกรงว่าคงไม่สะดวกที่จะเปิดเผย"

"พวกคุณเป็นคนขององค์กรใช่ไหม?"

จู่ๆ หลินหยางก็กล่าวขึ้นมา

เพียงพูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ขมวดคิ้ว สายตาของแต่ละคนที่มองไปยังหลินหยางก็กลายเป็นไม่เหมือนเดิม

"หมอเทวดาหลิน ฉันคิดว่าบางครั้งคุณเสแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เสียบ้างจะดีกว่านะ เพราะว่ามันจะดีต่อพวกเราทั้งสองฝ่าย"

อาไห่กล่าว

"เสแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่างนั้นเหรอ? คงไม่ได้หรอก พวกคุณไล่ตามฆ่าคนของฉัน ฉันจะเสแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้อย่างไรกัน?"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็มองไปยังฉางหลานฟู้: "ตอนนี้สถานการณ์ทางด้านตระกูลมังกรเป็นอย่างไรบ้าง?"

"คนครึ่งหนึ่งถูกสังหารครับ ฉันสั่งให้พวกเขาแยกย้ายกันหลบหนีไป ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็มีจำนวนคนไม่มาก คงจะไม่สะดวกในการไล่โจมตี บางส่วนจึงสามารถหลบหนีออกไปได้ครับ"

ฉางหานฟู้กล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"คนครึ่งหนึ่งถูกสังหาร?"

หลินหยางมีสีหน้าประหลาดใจ จากนั้นก็มองไปยังคนเหล่านี้ต่อไป

ตระกูลมังกรเป็นการมีอยู่ที่มีศักยภาพพลังมังกรที่เหนือชั้น

แล้วคนเหล่านี้สามารถทำการสังหารคนตระกูลมังกรได้อย่างไรกัน?

"คนของคุณ?"

อาไห่มองฉางหลานฟู้และพรรคพวกด้วยความสงสัย ดวงตาภายใต้หน้ากากได้ปรากฏความเยือกเย็นและเจตนาสังหารออกมา: "หมอเทวดาหลิน อยู่ดีๆ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน? อีกทั้งยังสมคบกับคนเหล่านี้อีก....เช่นนี้ใช้ไม่ได้นะ....."

ในระหว่างที่พูด คนที่สวมเสื้อคลุมเหล่านั้นก็เข้ามาล้อมหลินหยาง

เจตนาสังหารค่อยๆ ตลบอบอวลขึ้นมา

"อ้อ? ดูเหมือนว่าพวกคุณจะวางแผนที่จะลงมือกับฉันสินะ?"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"หมอเทวดาหลิน ฉันเคารพเลื่อมใสในการวางตัวของคุณเป็นอย่างมาก การเป็นหมอรักษาโรคช่วยเหลือมหาชนแห่งหยางหัวของคุณ ทำให้หมื่นชีวิตรอดพ้นจากความตาย เป็นสิ่งที่ดีมาก เพียงแต่น่าเสียดาย คุณกลับเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น คบค้าสมาคมกับคนที่ไม่ควรสนิทสนมด้วย ฉะนั้น....พวกเราจึงทำได้เพียงเลือกใช้มาตรการที่เด็ดขาด"

พูดจบ คนเหล่านั้นก็ยกดาบขึ้น และสาวเท้าเดินไปยังหลินหยาง

"ทำไม? จะลงมือสังหารหมอเทวดาหลินเหรอ?"

"เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีทางเลือก หากไม่สังหารจะไปชี้แจงกับเบื้องบนอย่างไรล่ะ?"

"เฮ้ เอาล่ะๆ!"

"เช่นนั้นก็ลงมือเถอะ"

ทุกคนพูดคุยกันเล็กน้อย ก็ได้ตัดสินชะตากรรมของหลินหยางแล้ว

"ไอ้สารเลว กล้าลงมือกับอาจารย์ของฉันเหรอ? ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ!"

ฉางหลานฟู้ตะโกนด้วยความโมโหเดือดดาล และต้องการจะบุกเข้าไป

แต่หลินหยางขวางเขาเอาไว้

แม้แต่คนตระกูลมังกรยังไม่อาจจัดการคนเหล่านี้ได้ อาศัยเพียงแค่ฉางหลานฟู้ ก็คงจะเป็นการรนหาที่ตายอย่างไม่ต้องสงสัย

"ฉันจัดการเอง"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"อาจารย์..."

"ให้ฉันได้เผชิญหน้ากับคนกลุ่มนี้เถอะ ฉันอยากจะดูซิว่าพวกเขามีวิธีการเช่นไร ถึงสามารถสังหารตระกูลมังกรได้!"

พูดจบ หลินหยางก็ยกฝ่ามือขึ้น

ฟิ้วๆๆ ....

แผนที่หมื่นดาบปรากฏออกมา และลอยอยู่ในอากาศ

ในชั่วพริบตา ในบริเวณที่พลังดาบปกคลุม ทุกคนต่างก็ตกใจที่พบว่าตนเองระดมกำลังภายในร่างกายของตัวเองไม่ได้แม้แต่น้อย คล้ายกับว่าถูกบางอย่างตัดการเชื่อมต่อกับร่างกายของตัวเอง ในชั่วพริบตา คนที่อยู่ในบริเวณนั้นก็กลายเป็นคนธรรมดาที่ไร้ซึ่งพลังและความสามารถโดยตรง....

"อะไรกัน?"

คนจำนวนไม่น้อยต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น

มิน่าล่ะคนเหล่านี้ถึงสามารถสังหารตระกูลมังกรได้

เพียงแต่พลังของดาบเล่มนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเราเป็นผู้ไร้เทียมทานในโลกใบนี้ได้แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงคนตระกูลมังกรเหล่านั้นหรอก เขาในเวลานี้ พลังแห่งสวรรค์ ความแข็งแกร่งในร่างกายต่างก็มลายหายไปจนหมดสิ้น กระทั่งพลังมังกรธรรมดาทั่วไปก็ไม่อาจระดมขึ้นมาได้

จะมีก็เพียงแต่.....

หลินหยางแอบยิ้มเยาะ ทันใดเขาก็ยกมือขึ้นมา และโบกสะบัดไปในอากาศ

คว้าง!

พลังอันน่าเกรงขามส่งออกมาจากฝ่ามือของเขา มันกลายเป็นโล่แสง และขวางอยู่ด้านหน้าของหลินหยาง

ในชั่วพริบตา ดาบอันแหลมคมที่จู่โจมเข้ามานั้นก็ฟันลงไปบนโล่แสง และถูกมันขวางเอาไว้โดยตรง

"อะไรกัน?"

คนขององค์กรต่างก็ประหลาดใจ

อาไห่ก็มีสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

"คาด...คาดไม่ถึงว่าคุณจะยังสามารถใช้พลังได้อีกเหรอ?"

"เป็นไปได้อย่างไรกัน?"

"เมื่อครู่นั้น....ดูเหมือนว่าจะเป็นพลังมังกรใช่ไหม?"

"เป็นไปไม่ได้ เมื่อเผชิญหน้ากับอาวุธเทพเหล่านี้ คนคนนี้จะสามารถใช้พลังมังกรได้อย่างไรกัน?"

คนขององค์กรเหล่านี้ไม่อาจรับได้ แต่ละคนเบิกตาโพลงมองหลินหยาง

หลินหยางไม่ปริปากพูด

"บุกเข้าไปพร้อมกัน! ฆ่ามัน!"

อาไห่กัดฟันแน่น และคำรามออกมา จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่หลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าหลินหยางเป็นคนที่ไม่อาจจัดการได้โดยง่าย หากไม่ทำลายหลินหยาง เกรงว่าภารกิจของพวกเขาคงยากที่จะสำเร็จได้ ด้วยเหตุนี้อาไห่จึงรวบรวมกำลัง และดำเนินการโจมตีหลินหยาง

แต่หลินหยางกลับไม่รีบไม่ร้อน และเอ่ยปากขึ้นมาว่า: "ดูเหมือนพวกคุณจะลืมไปว่า สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่ทักษะทางศิลปะการต่อสู้?"