สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3843

จางชิวมิ่งพูดอย่างสบายๆ และเป็นธรรมชาติ

แต่ในดวงตาที่อาวุโสและบุ๋มลึกกลับมีแสงที่แตกต่าง

เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ได้เชื่อคำพูดของหลินหยางแต่อย่างใด

แต่ในเวลานี้ วิธีที่เขาจะจับกุมหลินหยางนั้นไม่มีแต่น้อย ถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีพยานหลักฐานมาพิสูจย์ยืนยันความจริง

หลินหยางก็ไม่พูดอะไรอีก เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกไปโดยตรง

"หมอเทวดาหลิน ฉันไปส่งคุณค่ะ"

หญิงผมยาวลุกขึ้นแล้วกล่าว

"โอเค"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

เมื่อเดินออกจากอาคารใหญ่ หลินหยางก็ขึ้นรถที่หญิงสาวเป็นคนขับ และมุ่งตรงไปยังสนามบิน

"อาคารใหญ่มีเที่ยวบินพิเศษที่จะคุ้มกันหมอเทวดาหลินส่งกลับไปยังเมืองเจียงเฉิน หมอเทวดาหลิน เราทำให้คุณต้องเสียเวลาอันมีค่าไปไม่น้อย ได้โปรดอภัยให้ด้วย"

เมื่อถึงหน้าประตูสนามบิน หญิงผมยาวก็ดึงเปิดประตูรถ แล้วกล่าวกับหลินหยาง

ถึงว่าเธอจะพูดเช่นนี้ แต่ในน้ำเสียงของเธอกลับไม่มีความรู้สึกผิดแต่อย่างใด

"พวกคุณเตรียมส่งคนไปเฝ้าติดตามฉันมากน้อยแค่ไหนล่ะ?"

หลินหยางคลำหยิบซองบุหรี่ออกมาจากในกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็จุดบุหรี่ และเอ่ยปากกล่าวถาม

เพียงพูดคำนี้ออกมา หญิงผมยาวก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง จากนั้นก็ลดเสียงให้เบาลง แล้วกล่าวว่า: "หมอเทวดาหลิน คุณกำลังพูดถึงอะไรกัน?"

"ทำไม? ฉันคิดว่าคำพูดของฉันมันก็ชัดเจนมากแล้วนะ"

"หมอเทวดาหลิน ฉันไม่เข้าใจ"

"จนป่านนี้แล้วอย่ามาเสแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวไปหน่อยเลย"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง: "การไต่สวนนี้ไม่ได้คลายความสงสัยที่องค์กรมีต่อฉันหรอก พวกคุณเพียงแค่ไม่มีพยานหลักฐานก็เท่านั้น ฉันคิดว่าต่อไปองค์กรของพวกคุณคงจะส่งคนไปยังชีพจรมังกรใต้ดินเพื่อเก็บหลักฐานใช่หรือไม่? ส่วนทางด้านของฉัน ก็จะส่งคนมาคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา! เพื่อไม่ให้ฉันหลบหนีหรือดำเนินการเรื่องอื่นใด"

หลินหยางดีดบุหรี่เล็กน้อย จากนั้นก็เดินเข้ามา แล้วจ้องมองหญิงผมยาวด้วยสายตาที่เป็นประกาย และกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "พวกคุณจะเฝ้าติดตามฉัน ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ฉันหวังว่าพวกคุณจะเพียงแค่เฝ้าติดตามฉันเท่านั้น เข้าใจไหม? ถ้าหากฉันพบว่าคนเหล่านั้นที่อยู่ข้างกายของฉันได้รับการคุกคามจากองค์กร ฉันก็คงจะโมโหเป็นอย่างมาก และถ้าหากฉันโมโหขึ้นมา ฉันก็คงจะไม่สนใจองค์กรอะไรนั่นแต่อย่างใด!"

หญิงผมยาวถูกสายตาอันโหดเหี้ยมนี้ของหลินหยางทำให้ตกใจ

เธอตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าหลินหยางหันกลับมาแล้วดับบุหรี่ เมื่อตอบสนองขึ้นมา จึงกล่าวทันทีว่า: "หมอเทวดาหลิน กรุณาอย่ามาลองหยั่งเชิงสุ่มสี่สุ่มห้ากับองค์กรของพวกเรา และกรุณาอย่าใช้อำนาจคุกคามองค์กร เพราะสำคัญคุณแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีแต่อย่างใด! ถ้าหากฉันนำประโยคที่คุณพูดเมื่อครู่นี้ไปแจ้งให้เจ้าปกครองทราบ เจ้าปกครองก็จะตัดสินว่าคุณกำลังใช้อำนาจคุกคามองค์กรอยู่ จากนั้นก็จะทำการลงโทษคุณ!"

"ฉันไม่ได้สนใจหรอกว่าองค์กรของพวกคุณจะดำเนินการอะไร จะปฏิบัติต่อฉันอย่างไร ฉันหวังเพียงว่าคุณจะสามารถถ่ายทอดคำพูดเมื่อครู่นี้ของฉัน เหตุผลที่ฉันให้ความร่วมมือกับพวกคุณและยอมรับการไต่สวนของพวกคุณ ก็เป็นเพราะว่าฉันไม่ชอบสร้างปัญหา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะกลัวปัญหา! ศัตรูของฉัน ถึงแม้ว่ามันจะหนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว หลบซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของชีพจรมังกรใต้ดิน ฉันก็จะไล่ตามไปเพื่อสังหารมัน ฉันคิดว่าเจ้าปกครองจางน่าจะรู้ว่าคนอย่างฉันมีนิสัยอย่างไร"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็หันหลังกลับและเดินเข้าไปในสนามบิน

หญิงผมยาวมองด้วยความตกตะลึง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

ในเวลานี้ ได้มีเงาร่างของคนสองสามคนเดินออกมาจากข้างๆ ตัวเธอ และรีบเดินเพื่อจะเข้าไปในสนามบิน

"ช้าก่อน"

หญิงผมยาวตะโกนขึ้น จากนั้นก็หยิบมือถือออกมา และกดต่อสายไปยังเจ้าปกครองจาง เพื่อถ่ายทอดคำพูดของหลินหยาง

"หมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉินผู้นี้ ค่อนข้างน่าสนใจจริงๆ ...."

"เจ้าปกครอง เช่นนั้นพวกเรา...."

"คอยจับตาดูเขาเอาไว้ก็พอ คนอื่นๆ ไม่ต้องไปเฝ้าติดตาม ตอนนี้สิ่งสำคัญของพวกเราก็คือการตรวจสอบเทพยุทธ์หลินในชีพจรมังกรใต้ดินคนนั้น! เขาจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับการตายของอาไห่และทุกคนอย่างแน่นอน!"

"รับทราบค่ะ!"

หญิงผมยาวรีบกล่าว จากนั้นจึงส่งสายตาให้กับคนที่อยู่ข้างๆ

คนสองสามคนจึงเข้าไปในสนามบินทันที....

สำหรับทางด้านขององค์กรนั้น แน่นอนว่าหลินหยางย่อมให้ความสนใจเป็นอย่างมาก

ถึงอย่างไรตอนนี้ก็แทบจะพูดได้ว่าองค์กรได้มุ่งเป้ามายังตนเองแล้ว

ถึงแม้ว่าก่อนที่หลินหยางจะออกมาจากชีพจรมังกรใต้ดิน เขาได้ควบคุมข้อมูลในชีพจรมังกรใต้ดินเป็นอย่างดีแล้ว

แต่วิธีการขององค์กรนั้นไม่มีที่สิ้นสุด และคาดเดาไม่ได้ ถ้าหากถูกพวกเขาตรวจพบเบาะแสเพียงเล็กน้อย เช่นนั้นสถานการณ์ของตนเองก็จะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก

"การที่จะจัดการองค์กร ไม่ใช่เรื่องง่าย อีกทั้งข้อมูลเกี่ยวกับองค์กรที่มีอยู่ ก็ไม่เพียงพอ จะต้องคิดหาวิธีเพื่อจะรู้ข้อมูลทั้งหมดขององค์กร มีเพียงแค่การรู้เขารู้เราเท่านั้น จึงจะสามารถต่อสู้ได้!"

หลินหยางคิดพิจารณาอยู่ในใจ

ไม่นาน เที่ยวบินพิเศษก็ได้มาถึงสนามบินเจียงเฉินแล้ว

เมื่อเดินออกจากสนามบิน รถของหม่าไห่ก็จอดรออยู่ด้านนอกแล้ว

หลังจากที่ซูเหยียนเข้าร่วมกลุ่มพันธมิตรทางธุรกิจ กิจการของเธอก็ใหญ่โตขึ้น และขนาดของบริษัทก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

หลินหยางรีบเดินมาที่หน้าห้องทำงานของซูเหยียน เขากำลังจะเคาะประตู ก็เห็นเลขาสาวสวมแว่นตากรอบดำเดินเข้ามา

เมื่อเห็นหลินหยาง เลขาสาวก็ตกใจ และปิดปากเล็กๆ ของเธอทันที

"ชู่ว!"

หลินหยางทำท่าทางให้เธอเงียบ

เลขาสาวได้สติกลับมา ก็รีบพยักหน้าทันที

จากนั้นหลินหยางก็ผลักประตูเข้าไป

ซูเหยียนในเวลานี้กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่ที่โต๊ะทำงาน เหมือนกำลังจัดการเอกสารอยู่

แต่เธอดูเหมือนจะรู้สึกว่ามีคนเข้ามา เธอก้มหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "เชิญนั่ง"

หลินหยางตกตะลึง และยิ้มเล็กน้อย พร้อมกวาดสายตามองไปที่ใบหน้าของเธอ และเดินอ้อมไปยังด้านหลังของซูเหยียน ยื่นมือออกไปบีบไหล่ของเธอ

"ว๊าย!"

ซูเหยียนตกใจ ลุกขึ้นทันที จากนั้นก็ด่าทอออกมาด้วยความโมโห : "ประธานฉู่! คุณรนหาที่ตายแล้วนะ!"

พูดจบ ซูเหยียนก็หันหลังกลับกำลังจะตบเข้ามา

แต่เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังคือหลินหยาง มือที่ตบเข้ามาก็หยุดชะงักทันที

หลินหยางก็ตกตะลึงเช่นกัน

"หลิน.....หลินหยาง? เป็นคุณเหรอ?"

ซูเหยียนตกตะลึงอ้าปากค้าง

"เสี่ยวเหยียน ประธานฉู่ คือใคร?"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น และเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม

และในเวลานี้ เลขาสาวรีบผลักประตูเข้ามาทันที

"ประธานซู ประธานฉู่มาแล้วค่ะ....."