"ยากงั้นเหรอ?"
หลินหยางพูดอย่างใจเย็น: "หรือว่าพวกเขาไม่เต็มใจที่จะมางั้นเหรอ?"
“พวกเขาล้วนทำเพื่อเงิน ตราบใดที่มีเงิน ก็จะทำให้พวกเขาปรากฎตัวมาทำสิ่งต่างๆให้ได้ แต่ว่าท่านน่ะ ดูเหมือนว่าจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลมังกร ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้เข้าจะเป็นอย่างไร พวกเขาจะกล้ามาติดต่อกับท่านงั้นเหรอ?”
เหล่าหลงกล่าว
“พวกเขาต่อต้านตระกูลมังกรงั้นหรือ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว พวกเขาถูกตระกูลมังกรเนรเทศนี่นา”
“หากข้าเป็นตัวแทนของเผ่ามังกร ยกโทษให้กับความผิดในอดีตของพวกเขา และฟื้นฟูภาพลักษณ์ของพวกเขาในเผ่ามังกรจะเป็นอย่างไรล่ะ?”
หลินหยางกล่าวอีกครั้ง
เมื่อคำพูดเหล่านี้จบลง เหล่าหลงก็ตกตะลึงไป จากนั้นก็ได้แต่ส่ายหัวหลายๆครั้ง "ท่านโปรดอย่าล้อเล่นเลย เรื่องแบบนท่านไม่สามารถพูดออกมาคนเดียวแล้วจะเป็นไปได้"
“ดูเหมือนว่า นี่เจ้าไม่เชื่อข้างั้นเหรอ?”
“หรือว่าท่านจะเป็นจักรพรรดิมังกรจริงๆ?”
เหล่าหลงพึมพำ
“ข้าไม่ใช่พรรดิมังกร ตามหลักแล้ว ข้าเป็นผู้สืบทอดมังกรที่แท้จริง ตระกูลมังกรไม่ต้องการบุตรแห่งจักรพรรดิมังกรอีกต่อไปแล้ว อย่างไรเสียก็มีทายาทผู้สืบทอดอยู่แล้ว ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีตำแหน่งนั้น”
หลินหยางพูดออกมาอย่างใจเย็น
เมื่อเหล่าหลงได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาก็เต็มไปด้วยน้ำตาคลอ จากนั้นก็ฟุบหน้าลงตรงหน้าหลินหยางตรงๆ
“หากความผิดของเราได้รับการอภัย และตัวตนในฐานะสมาชิกตระกูลมังกรสามารถฟื้นคืนกลับมาได้ ใบไม้ที่โรยราก็จะได้กลับคืนสู่รากเหง้า เช่นนั้นเหล่าหลงก็เต็มใจที่จะสละร่างเป็นชิ้นๆ”
เหล่าหลงกำลังอารมณ์อ่อนไหวมาก
เขาถูกเนรเทศออกมาเป็นเวลานานเกินไป
แม้ว่าโลกภายนอกจะเต็มไปด้วยสีสัน แต่ในใจก็ยังมีความรู้สึกโหยหาบ้านเกิดอยู่
ถึงแม้ว่าอาณาเขตตระกูลมังกรจะทั้งเย็นชาและน่าเบื่อก็ตาม
“เหตุผลที่เพื่อเงินแล้วพวกเรายอมทำทุกอย่าง นั่นก็เพราะในวันธรรมดาก็มักจะดื่มสุราเคล้านารีให้มึนเมาเพื่อไม่ใหรู้สึกอ้างว้าง แต่ยิ่งทำอย่างนี้ ความคิดถึงบ้านในหัวใจ ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หากท่านสามารถเติมเต็มความใฝ่ฝันของเราได้จริงๆ พวกเราก็เต็มใจที่จะทำเพื่อท่านอย่างสุดความสามารถ”
เหล่าหลงกล่าวด้วยความเคารพ
"ดีมาก"
หลินหยาง พยักหน้าจากนั้นก็ยกมือพร้อมโบกมือเล็กน้อย
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
เข็มเงินหลายเล่มบินออกมาและแทงลงบนเข่าของเหล่าหลง
ทันใดนั้น บนเข็มเงินที่มีพลังมังกรอันเป็นเอกลักษณ์ก็เริ่มซ่อมแซมบาดแผลของเหล่าหลงอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าหลงก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดตรงเข่าแทบทั้งหมดหายไปแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะกลับมายืนไดด้วยเข่าทั้งสองข้าง...
เป็นทักษะทางการแพทย์ที่น่าทึ่งมากเลยจริงๆ
แต่สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่าก็คือพลังมังกรนี้
เมื่อรู้สึกถึงพลังมังกรอันอ่อนโยนที่ซึมซาบเข้ามาในร่างกาย เหล่าหลงก็เชื่อคำพูดของหลินหยางทันที
"ขอบคุณท่าน! ขอบพระคุณท่านมาก!"
เหล่าหลงรีบคำนับอีกหลายครั้ง
“คนพวกนั้นอาศัยอยู่ในเมืองเจียงเฉิงหรือเปล่า?”
“ส่วนใหญ่ล้วนอาศัยอยู่ที่เมืองอื่น”
“ข้าจะให้เวลาเจ้า รีบไปเรียกพวกเขามารวมตัวพบข้าที่เมืองเจียงเฉิง”
“ท่าน นี่ไม่ใช่ปัญหา แต่...บางคนอาจจะไม่ค่อยพอใจนัก...”
เหล่าหลงลังเลและกล่าวว่า
“ไม่ค่อยพอใจเหรอ?”
“ใช่ คนไม่กี่คนพวกนั้น...แม้จะเก่งกาจมากแต่ก็มีนิสัยเอาแต่ใจและดื้อรั้น...”
“งั้นเหรอ? ขอแค่เก่งกาจมากก็พอแล้ว ไปหาทางพาพวกเขามาที่นี่เถอะ ข้าจะคุยกับพวกเขาดีๆ”
หลินหยางกล่าว
“นี่...ท่าน...”
ผู้เหล่าหลงมีท่าทางกังวลเล็กน้อย

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา
ทำไมขาดๆหายๆ...
อยากอ่านต่อครับ...
ลงวันละ10ตอนไม่ได้เหรคับ 5ตอนมันน้อยไป กว่าจะอ่านจบลืมหมดพอดี...
อ่านสนุกนางเอกค่อนข้างโง่ซื่อบื้อ...
อยากอ่านต่อ...
เขียนดีอ่านสนุกครับ...
D...
ทำไมบางตอนเนื้อหาหายไปหมดเหลืออยู่แค่ไม่ถึง6บรรทัดเลย...
หลินหยาง...ผมอยากบอกว่า คุณมันกระจอก 5555...
บทหาย...