สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3850

หลินหยางโบกมือไปมา แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจคำพูดไร้สาระของฉู่จื่อหมิง

กงซีหยุนรีบพาฉู่จื่อออกไปจากห้องทำงานทันที

และไม่นาน ฉู่จื่อหมิงก็ถูกกงซีหยุนลากมาที่โรงจอดรถและต่อยตีเขาไปหนึ่งยก อีกทั้งยังถูกทิ้งไว้ที่สำนักงานใหญ่ของหยางหัว

สำหรับซิงเจียกรุ๊ปแล้ว ก็ยังยังประกาศลาออกจากตลาดเจียงเฉินอีกด้วย

และเนื่องจากการถอนตัวอย่างกระทันหันของซิงเจียกรุ๊ป จึงไม่สามารถที่จะทำสัญญากับเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลได้ซึ่งเป็นการผิดสัญญาฝ่ายเดียว เพราะเหตุนี้ซูเหยียนจึงได้รับค่าเสียหายครั้งนี้เป็นเงินจำนวนมาก

เมื่อเห็นตัวเลขในบัญชีที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆซูเหยียนก็เกิดความสับสนขึ้นเล็กน้อย

“กำลังดูอะไรอยู่เหรอ? ดูตั้งใจเชียว?”

หลินหยางเดินเข้าไปห้องทำงานของซูเหยียน เขาเห็นอาการเหม่อลอยที่ซูเหยียนกำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์จึงเอ่ยถามยิ้มๆ

“สัญญาที่ร่วมมือกับซิงเจียล่มแล้วอ่ะ แล้วอยู่ๆซิงเจียก็ออกจากเมืองเจียงเฉิน นี่ฉันยังไม่ได้วางแผนเลยนะว่าจะทำยังไงกับสัญญา แต่เขากลับจ่ายค่าเสียหายมาให้แล้ว”

ซูเหยียนหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดต่อ

“มันดีแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ได้ทำอะไรเลยแต่กลับได้เงินมาอย่างง่ายดาย”

“แต่ซิงเจียเป็นเเพลตฟอร์มใหญ่ ถ้าหากว่าสามารถร่วมมือกับพวกเขาได้จะช่วยขยายตลาดต่างประเทศได้มากอย่างแน่นอน แต่วันนี้กลับเสียโอกาสไปแล้ว แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าอนาคตต่อจากนี้จะได้เจอโอกาสแบบนี้อีกไหม”

ซูเหยียนถอนหายใจ

“ไม่เป็นไรน่า”

หลินหยางหัวเราะเบาๆ “ยังไงซะคุณก็ได้เข้าร่วมเป็ฯพัธมิตรทางธุรกิจแล้วนี่ ต่อจากนี้ไปก็จะมีโอกาสอีกมากมาย จะกลัวอะไรล่ะ?”

“ก็ใช่”

ซูเหยียนนวดเข้าที่ขมับของตัวเองเบาๆแล้วลุกขึ้นขากนั้นก็หัวเราะออกมา “ก็ได้ ยังไงซะก็ได้เงินก้อนโตมาแล้ว ไปกันเถอะ ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

“โอเค！”

หลินหยางพยักหน้า

ทั้งคู่หาร้านอาหารเพื่อนั่ง

ถึงแม้ว่าจุดที่ทั้งคู่นั่งนั้นจะอยู่ในมุมอับ แต่ทว่าเสน่ห์ของซูเหยียนกลับไม่ได้แผ่วลงเลย เธอกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนที่อยู่ในร้านอาหารแห่งนี้

“นี่แหล่ะ เป็นอีกเหตุผลที่ฉันไม่ชอบออกมากินข้าวข้างนอก”

ซูเหยียนไม่ชอบสายตาท่าทางของผู้คนที่มองเธออยู่ตอนนี้ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

“ฮ่าๆ ทำตัวให้ชิน ตอนนี้คุณเองก็ได้เรียนรู้ความรู้สึกของดาราแล้ว ถูกต้องไหม?”

หลินหยางหัวเราะร่า

ซูเหยียนกรอกตาไปมา เธอตั้งใจว่าจะกินซักหน่อยแล้วออกไปจากตรงนี้

แต่ในขณะนั้นเองจู่ๆโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น

ซูเหยียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองบนหน้าจอ แล้วก็ต้องชะงักไป

“มีอะไรเหรอ？”

หลินหยางเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของซูเหยียนจึงอดไม่ได้ที่จะถามภรรยาสาว

“เพื่อนฉันส่งการืดเชิญอิเล็กทรอนิคมาให้ไปร่วมงานแต่งในวันพรุ่งนี้!”

ซูเหยียนขมวดคิ้วพูด

“โอนไปให้สักสองร้อยหยวนก็พอแล้วมั้ง ไม่จำเป็ฯต้องไปก็ได้”

หลินหยางพูดยิ้มๆ

“พรุ่งนี้จัดงานแต่ง แต่เพิ่งส่งการ์ดเชิญมาเนี่ยนะ สำหรับเพื่อนคนนี้ของคุณแล้ว คุณคงไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอมากนัก！”

“ที่พูดก็มีเหตุผล รีบขนาดนี้ใครมันจะไปเตรียมตัวทัน?”

ซูเหยียนพยักหน้าพูด “งั้นฉันจะให้ของขวัญสักชิ้นแล้วค่อยอวยพรให้ก็แล้วกัน”

“อื้ม”

หลินหยางพยักหน้า แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก จึงจัดการรับประทานอาหารตรงหน้าต่อ

ในขณะนั้นเอง ซูเหยียนที่กำลังพิมพ์ข้อความยังไม่ทันเสร็จ จู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

ซูเหยียนชะงักและมองไปที่หลินหยางทันที

“สายจากเพื่อคนนั้นของคุณเหรอ?”

หลินหยางถามอย่างสงสัย

ซูเหยียนพยักหน้า

“คุณจัดการเองก็แล้วกัน”

“ซูเหยียน การตัดสินใจอยู่ในมือของคุณเอง ไม่มีใครสามารถบังคับคุณได้ แต่ผมจะบอกกับคุณว่า หากคุณตัดสินใจที่จะไป ผมก็จะไปกับคุณด้วย ถึงเเม้ว่าโดยปกติแล้วเพื่อนเจ้าสาวต้องยังไม่แต่งงาน แต่ถ้าคุณตอบตกลงเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้กับเขา พรุ่งนี้พวกผู้ชายที่เยอะราวกับฝูงผีเสื้อคงเข้ามาตอมคุณอย่างไม่หวาดไม่ไหวแน่นอน!”

หลินหยางพูดพร้อมกับส่ายหัว

“มีเหตุผล”

ซูเหยียนพยักหน้าแล้วเหมือนนึกอะไรออกจึงพูดกลั้วหัวเราะว่า “ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้คุณไปกับฉัน เป็นไง?”

“แค่คุณดีใจก็พอแล้ว”

หลินหยางหัวเราะเบาๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเยอะ

และเมื่อคิดได้ดังนั้น ซูเหยียนจึงกดยกเลิกปิดเสียงแล้วตอบกลับไป “งั้นก็ได้ ฉันตกลงเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้พี่!”

“จริงไหม? หมื่นปี ฉันก็รู้ว่าเสี่ยวเหยียนของฉันดีกับฉันที่สุด! ฮือๆๆ…”

ปลายสายตั้งใจร้องไห้เสียงดังให้ได้ยิน

“พอได้แล้วๆ ถึงแม้ว่าฉันจะตอบตกลงเป็ฯเพื่อนเจ้าสาวให้กับพี่แล้ว แต่ฉันมีเงื่อนไขอยู่ข้อนึงก็คือพรุ่งนี้ฉันต้องพาสามีของฉันไปด้วย!”

ซูเหยียนพูดพร้อมกับยิ้ม

“อะไรนะ？”

เสียงของปลายสายฟังได้ชัดเลยว่าตกใจ จากนั้นปลายสายก็พูดด้วยเสียงติดขัดว่า “เสี่ยวเหยียน นั่น…นั่นจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ?”

“จะไม่ได้ไดยังไงล่ะ？”

ซูเหยียนขมวดคิ้วแน่น

“ก็เธอเป็ฯเพื่อนเจ้าสาว ถ้าเธอพาสามีมาด้วยแล้วมีคนจับได้ พี่จะไม่เสียหน้าเอาเหรอ?”

“พี่พูดเองไม่ใช่เหรอว่าไปเเค่พอเป็นพิธี แล้วพี่จะเสียหน้าได้ยังไง?”

ซูเหยียนถามอย่างสงสัย

“งั้นก็ไม่ได้แล้วล่ะ！”

ปลายสายปฏิเสธ

“งั้นเอาอย่างนี้…พี่ก็หาคนอื่นเถอะ”

ซูเหยียนไม่รีรอ เธอพูดกลั้วหัวเราะจากนั้นก็กดตัดสายทิ้ง…