สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3851

“เดี๋ยวก่อนๆๆ! เสี่ยวเหยียนอย่าเพิ่งวางสาย ก็ได้ๆพี่ตกลง! จะไม่ตกลงได้ยังไงกันล่ะ!”

ยังไม่ทันที่ซูเหยียนจะได้กดวางสาย ปลายสายก็กรอกเสียงอย่างร้อนรนในทันที พร้อมกับตอบตกลงกับข้อเสนอของเธอ

ซูเหยียนได้ยินเสียงแว่วๆของปลายสายจึงให้โอกาสปลายสายได้พูดต่อ “ที่ฉันตกลงเป็ฯเพื่อนเจ้าสาวให้กับพี่ ก็เพื่อที่จะช่วยเหลือพี่ แต่ฉันไม่ต้องการให้พี่ต้องตอบแทนอะไรฉันทั้งนั้น แค่คำขอเล็กน้อยแค่นี้ แค่จะพาสามาีของฉันไปด้วย แล้วอีกอย่าง ฉันไม่รู้ขั้นตอนพิธีอะไรที่ชัดเจน ถ้าหากว่าฉันสามารถช่วยพี่ได้ฉันก็ไม่ปฏิเสธที่ช่วยเหลือ แต่ถ้าฉันรู้สึกว่ามันยากต่อการช่วยเหลือ ฉันก็จะปฏิเสธอย่างแน่นอน พี่ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

“ไม่มีปัญหาๆ เฮ้อ ฉันก็ไม่ได้แต่งงานกับโจรซะหน่อย เธอจะระแวดระวังอะไรขนาดนั้นล่ะเสี่ยวเหยียน?”

เสียงของปลายสายอดไม่ได้ที่จะบ่น

“ฉันเองก็เป็นคนที่มีครอบมีครัวแล้ว ฉันต้องใส่ใจทุกเรื่อง ไม่อย่างนั้นถ้าหากว่าสามีของฉันรู้เรื่องเข้าต้องหึงหวงกันล่ะ?”

“สามีของเธอ? เสี่ยวเหยียน ฉันก็ใช่ว่าจะไม่เคยเจอสามีของเธอ เขาจะหึงอะไรกันล่ะ? เขากล้าหึงเธอด้วยเหรอ?”

เสียงของทางปลายสายฟังออกได้ชัดเจนมากว่าแอบดูถูกสามีของเธอเล็กน้อย

“พี่เยี่ยนจื่อ ถ้าหากว่ายังพูดแบบนี้อีกล่ะก็ ฉันจะโกรธจริงๆนะ!”

ซูเหยียนเริ่มหงุดหงิด

“ไม่พูดแล้วๆ! ไม่พูดอีกแล้ว พอใจยัง?”

“พรุ่งนี้ไปกี่โมง?”

“ห้าโมง ต้องแต่งหน้าอีก”

“โอเค งั้นฉันจะไปถึงห้าโมงตรง”

“งั้นก็ต้องขอบใจเธอมากๆเลยนะเสี่ยวเหยียน พรุ่งนี้เจอกัน”

เสียงของปลายสายค่อนข้างตื่นเต้น หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไป

“ดูท่าแล้วพรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้ากันแล้วล่ะ”

หลินหยางหัวเราะ

“พรุ่งนี้ไม่มีธุระอะไรพอดีเลย ถือซะว่าให้วันหยุดกับตัวเองเนอะ”

ซูเหยียนยักไหล่กลมกลึงของเธอ

พอทั้งคู่กินข้าวเสร็จก็พากันเดินกลับบ้าน

นานแล้วที่หลินหยางไม่ได้กลับไปพักที่บ้าน

แม้ว่าตอนนี้ซูเหยียนจะมีเงินทองมากมาย แต่ทว่าเธอกลับไม่ได้ซื้อบ้านเป็นของตัวเอง เธอยังคงอาศัยอยู่ที่ห้องเดิม

“ตามกำลังของคุณในตอนนี้ ทำไมไม่ซื้อวิลล่าล่ะ?”

หลินหยางเดินผ่านเข้าประตูเข้าไปพร้อมกับถอดเสื้อคลุมออก จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“จะอยู่วิลล่าทำไม? บ้านก็โล่งๆูเงียบเหงา อยู่คนเดียวก็ไม่ได้มีความหมายอะไร คุณน่ะไม่กลับบ้านมาหลายปี ก็ไม่รู้ว่าวันๆมัวแต่ยุ่งอะไรอยู่”

ซูเหยียนค้อนตาขาวมองไปที่หลินหยาง จากนั้นก็เดินไปเทน้ำใส่แก้ว

สำหรับซูเหยียนเเล้วเธอไม่ได้มีความต้องการอะไรมากกับเรื่องที่พักของเธอ เพราะโดยปกติแล้วเธอก็อยู่แต่ที่บริษัท

“แต่ห้องนี้มันไม่พอสำหรับสองคนนี่นา แล้วคืนนี้จะให้ผมนอนที่ไหน?”

หลินหยางถามยิ้มๆ

“นี่มันเวลาไหนแล้ว คุณยังมาถามคำถามนี้?”

ซูเหยียนกรอกตามองเขาอีกครั้ง “จะให้ไปนอนที่ไหน? มันก็้องนอนในห้องอยู่แล้ว”

หลินหยางได้ยินเสียงนั้นก็เริ่มหายใจถี่ขึ้น และเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที

“โอเคๆ งั้นฉันจะไปอาบน้ำก่อน คุณก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าสกปรกๆนั่นออกซะ”

ซูเหยียนตะคอกเบาๆแล้วหันหลังกลับไปที่ห้องของเธอ

หลินหยางถึงกับค้างไป

นี่มันหมายความว่าอะไรเหรอ?

หรือว่า?

จู่ๆหัวใจของหลินหยางก็เต้นถี่รัวขึ้นมาอย่างสมองคิด

สวรรค์จะไม่ทอดทิ้งคนที่คนที่ได้พยายามทำอย่างเต็มที่แล้ว

ดูท่าแล้วหลายปีที่ผ่านมานี้ที่เขาพยายามมาทั้งหมดก็ไม่เสียเปล่า ตอนนี้ซูเหยียนยอมรับในตัวของเขาแล้ว

เขานึกถึงเมื่อครั้งแต่งงานกับซูเหยียนในช่วงเเรกๆว่าเธอรังเกียจเขามากขนาดไหน เขานึกถึงตอนที่ซูเหยียนเฉยเมยและสายตาที่เย็นชาที่มอบให้กับเขา

เมื่อคิดถึงเวลาที่ซูเหยียนมองเขาด้วยสายตาที่มีเสน่ห์น่าจับจ้องของเธอในตอนนี้ ทำหใ้หลินหยางก็รู้สึกว่าเลือดทั่วร่างกายของเขากำลังเดือดพล่าน

และในขณะที่หลินหยางกำลังยืนนิ่งอยู่ ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก

ซูเหยียนออกมาพร้อมกับเรือนร่างที่ใช้เพียงผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบตัวและผมเผ้าที่เปียกปอนยุ่งเหยิงจากการสระผม

“ทำไมคุณถึงยังยืนโง่ๆทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย? รีบไปอาบน้ำสิ!”

ซูเหยียนเร่งรัดให้เขาไปอาบน้ำ

“ห๊ะ? อ๋อ! โอเค! โอเค! จะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ!”

หลินหยางตื่นจากภวังค์ จากนั้นก็รีบหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปทันที…

และเมื่อหลินหยางเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อคลุมโดยที่อารมณ์ของเขานั้นยังพลุ้งพล่านอยู่ ตอนนี้ซูเหยียนเองก็ได้หลับไปเป็ฯที่เรียบร้อยแล้ว

หลินหยางเดินไปฝั่งตรงข้ามเพื่อที่จะได้มองใบหน้าที่สวยและมีเสน่ห์ของหญิงสาวได้ชัดๆ หัวใจของเขานั้นก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หลินหยางไม่ได้เปิดเผย อีกทั้งยังสวมเสื้อคุลมและเดินไปยังห้องรับแขกจึงกดรับสาย

“มีเรื่องอะไร？”

หลินหยางพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

“ประธานหลินครับ ฉู่จื่อหมิงตายแล้วครับ!”

ชวี่เทียนสือที่อยู่ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มลึก

“ตายแล้งวั้นเหรอ？”

หลินหยางเกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมาทันที

“เมื่อเย็นวันนี้ มีคนพบศพของผู้ชายติดอยู่ข้างทะเลสาปเจียงเฉิน แล้วได้ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ยืนยันว่าเป็นฉู่จื่อหมิงจริงครับ และเวลาของการตายนั้นสั้นมากๆ อาจจะไม่เกินสองถึงสามชั่วโมงครับ!”

ชวี่เทียนสือกล่าว

“สองถึงสามชั่วโมง…งั้นก็แสดงว่า หลังจากที่ฉู่จื่อหมิงออกจากสำนักงานใหญ่หยางหัวก็เกเิดเรื่องขึ้นอย่างนั้นเหรอ?”

หลินหยางพูดด้วยความสงสัย

“ประธานหลินครับ เป็ฯไปได้ไหมว่ากำลังมีคนจะพยายามใส่ร้ายเราอยู่？”

ชวี่เทียนสืออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป

“ฉันไม่แน่ใจ แต่เป็นไปได้ว่าคนที่จ้องจะโยนความผิดให้เรานั้นไม่ใช่คนที่มียศสูงนัก!”

หลินหยางพูดเสียงเข้ม “อยากจะรู้ ถ้าหากฝ่ายตรงข้ามอยากโยความผิดให้กับเรา แล้วทำไมไม่ลงมือตั้งแต่ตอนที่อยู่บริษัทหยางหัว? แบบนั้นมันจะไม่ง่ายกว่าเหรอ? ตายอยู่ข้างทะเลสาป ชัดเลยว่าฉู่จื่อหมิงถูกผลักให้ตกน้ำ…”

“แล้วพวกนั้นจะทำไปเพราะอะไรครับ?”

“ที่แน่ๆไม่ใช่เรื่องดี ชวี่เทียน นายส่งคนไปสืบมา จำไว้นะ ถ้าสืบได้ก็สืบ ถ้าหากสืบไม่ได้…ก็ไม่ต้องดึงดัน เข้าใจไหม? ตอนนี้ศัตรูอยู่ในที่มืดส่วนฉันอยู่ในที่แจ้ง จะทำอะไรก็จำเป็นต้องระวัง!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มขรึม

“เข้าใจแล้วครับประธานหลิน”

“อื้ม”

หลินหยางพยักหน้า หลังจากนั้นก็กดวางสายไป

เรื่องของฉู่จื่อหมิง มันเกินความคาดหมายของหลินหยางเป็นอย่างมาก

ถ้าหากว่าฝ่ายตรงข้ามตั้งใจจะโจมตีหยางหัว งั้นแสดงว่าสถานการณ์ของหลินหยางในตอนนี้ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่!

“แล้วใครกันแน่ที่ต้องการจะโจมตีฉัน?”

หลินหยางพึมพำกับตัวเอง แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอน