สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3869

ไม่นาน ในห้องประชุมองค์กรสาขาดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ก็มีคนมารวมตัวกันไม่น้อย

“หัวหน้าหลี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? พวกคุณไม่ใช่ไปตรวจสอบเรื่องของพวกหั่วจุนที่พันธมิตรชิงเซวียนเหรอ? ทำไมถึงได้ดูสะบักสะบอมแบบนี้ล่ะ?”

คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา คนที่เป็นผู้นำเป็นคนวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบห้าสิบปีได้

ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุม ท่าทางน่าเกรงขาม กลิ่นอายคุกรุ่น มองดูก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง

เขาคือรองแม่ทัพองค์กรสาขาดินแดนแห่งความเงียบและความตาย:เฉียวปู้อี้!

หลังจากเฉียวปู้อี้ก้าวเดินเข้ามาในห้องประชุม เขาเห็นหญิงผมยาวหลี่หว่านหรงไม่มีอาวุธบนร่างกายแม้แต่น้อย จึงสังเกตได้ถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที

“รองแม่ทัพเฉียว!”

หลี่หว่านหรงลุกขึ้น ทำความเคารพอย่างสุภาพ

“ไม่ต้องมากพิธี”

เฉียวปู้อี้มองพวกหลี่หว่านหรงด้วยความสงสัยและถามด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “อาวุธบนตัวของพวกคุณล่ะ?”

หลี่หว่านหรงกัดฟันกรอด นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง สักครู่ใหญ่ๆถึงได้เอ่ยออกมาว่า: “ถูกปลดอาวุธแล้ว…”

“อะไรนะ?”

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบสีหน้าเปลี่ยน

“ใครถึงได้กล้าแบบนี้ กล้าปลดอาวุธคนขององค์กรเชียวเหรอ?”

“แบบนี้ยั่วยุองค์กรชัดๆ!”

“ยั่วยุ? แบบนี้คือเป็นปรปักษ์กับองค์กรชัดๆ จะต้องลงโทษอย่างเด็ดขาด! จะต้องลงโทษ!”

ภายในใจของทุกคนเต็มไปด้วยความแค้นเคือง

พวกเขาเป็นคนขององค์กร พวกเขาเย่อหยิ่งใช้อำนาจบาตรใหญ่จนเคยชินแล้ว จะเคยประสบพบเจอเรื่องแบบนี้ที่ไหนกัน? สำหรับคนที่กล้ายั่วยุคนขององค์กร พวกเขาไม่ปล่อยไว้แน่!

“คนพันธมิตรชิงเซวียนปลดอาวุธของพวกคุณเหรอ?”

เฉียวปู้อี้พูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“ถ้าพูดตามตรงก็คือหมอเทวดาหลิน!”

“เหรอ?”

เฉียวปู้อี้พูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า: “หมอเทวดาหลินยินดีที่จะมอบทรัพยกรครึ่งหนึ่งของดินแดนแห่งความเงียบและความตายให้องค์กร ก็พูดได้ว่าเหมือนเป็นการปล่อยเลือดตัวเอง และตอนนี้ก็มาปลดอาวุธของพวกคุณ แต่กลับไม่ฆ่าพวกคุณ เห็นได้ชัดเลยว่าเขาไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับองค์กรของพวกเรา แต่ทำไมเขาต้องปลดอาวุธของพวกคุณเหรอ? มีเหตุผลอะไร?”

“ครั้งนี้หมอเทวดาหลินพบกับการขอร้องตรวจสอบของพวกเรา เขาไม่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างมาก อีกอย่างเขาคิดว่าพวกเราไม่มีมารยาทกับเขามาก ถึงได้ปลดอาวุธไป!”

“ดูเหมือนว่าความอดทนของเขาถึงขีดสุดแล้ว เลยอยากแสดงอำนาจให้พวกเราเห็น!”

เฉียวปู้อี้พยักหน้า เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ หัวหน้าหลี่ ทำไมพวกคุณไม่ลงมือ? หรือพวกคุณกลัวคนชั่วกลุ่มนี้?”

เวลานี้ มีเสียงแหลมดังมาจากทางประตู

จากนั้นก็ได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีเสน่ห์ยิ่งยวดยั่วยวนสาวเท้าเดินมา

นี่คือหัวหน้าหน่วยชิวจิ้นหร่านขององค์กรสาขาดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

เธอเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์และน่าหลงไหล แต่กลับเหมือนงูพิษ ฝีมือของเธออยู่อันดับสูงๆของสาขานี้ จึงได้ทำหน้าที่ป้องกันสาขา

“ท่านชิว พวกเราก็แค่ไม่กี่คน บริเวณนั้นคือสำนักงานใหญ่ของพันธมิตรชิงเซวียน จะลงมือได้ตามอำเภอใจได้ยังไง? หรือว่าคุณอยากให้ฉันฆ่าพวกเขาเหรอ?”

หลี่หว่านหรงพูดขึ้น

“หัวหน้าหลี่ ฉันว่าคุณกลัวคนกลุ่มนั้น ฉันว่าคนพวกนั้นทำท่าทีท่าทางจะต่อสู้ขึ้นมาหน่อย พวกคุณก็กลัวแล้ว ขี้ขลาดแบบนี้ จะจัดการทำเรื่องนั่นนี่แทนองค์กรได้ยังไง?”

ชิวจิ้นหร่านยิ้มเย็นชา

“คุณ…”

หลี่หว่านหรงโมโห

“พอได้แล้ว!”

เฉียวปู้อี้ตะโกนขึ้น เพื่อให้ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกัน

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกันแบบนี้ หมอเทวดาหลินปลดอาวุธของหัวหน้าหลี่ และสิ่งของเหล่านั้น เป็นสิ่งของสำคัญด้วย ทักษะฝีมือข้างในนั้นจะรั่วไหลออกมาภายนอกไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจะทำให้เกิดความสูญหายที่ไม่สามารถประเมินค่าได้กับองค์กรของพวกเรา! รีบเอาสิ่งของชุดนี้มาจากมือของหมอเทวดาหลินซะ!”

เฉียวปู้อี้มองไปทางชิวจิ้นหร่าน และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “หัวหน้าหน่วยชิว รีบรวบรวมพลโดยเร็ว พวกเราต้องรีบไปพันธมิตรชิงเชวียน!”

แม้ว่าองค์กรจะครอบครองดินแดนแห่งความเงียบและความตายครึ่งหนึ่ง แต่ที่จริงแล้ว ขอบเขตของพันธมิตรชิงเชวียนกว้าง เหมือนได้ปกคลุมทั้งดินแดนแห่งความเงียบและความตายแล้ว

“พวกเขา…ทำไมพวกเขาคนเยอะขนาดนี้เหรอ?”

คนขององค์กรแอบกลืนน้ำลายลงคอเงียบๆ ชัดเจนว่าตกใจกับกองทัพนี้

“ดูเหมือนว่าหมอเทวดาหลินทำเตรียมไว้เพื่อรอต้อนรับพวกเราแล้ว”

เฉียวปู้อี้พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“กลัวอะไรเหรอ? ถึงแม้ว่าพวกเขาจะคนเยอะ แต่ก็เป็นแค่พวกเสเพล จะทำให้คนตายได้เหรอ?”

ชิวจิ้นหร่านพูดอย่างไม่พอใจ

หลี่หว่านหรงกวาดสายตามองเธอ ทำเสียงไม่พอใจใส่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เวลานี้ หลินหยางควบม้ามาข้างหน้า จ้องมองเฉียวปู้อี้และคนอื่นด้วยสายตาเย็นชา

“ท่านนี้ก็คือรองแม่ทัพเฉียวเฉียวปู้อี้ขององค์กรสาขาดินแดนแห่งความเงียบและความตายใช่ไหม?”

“คือผมเอง คุณคือหมอเทวดาหลินเหรอ? อยากพบคุณมานานแล้ว”

“รองแม่ทัพเฉียวเกรงใจแล้ว”

“หมอเทวดาหลิน ทำไมคุณตั้งทัพแบบนี้? พวกคุณ….เตรียมป้องกันอะไรเหรอ?”

เฉียวปู้อี้กวาดสายตามองสนาม ยิ้มแล้วพูดขึ้น

“วันนี้พันธมิตรชิงเซวียนของผมทำการฝึกซ้อมกัน พวกคุณบังเอิญมาเจอ ก็แค่นี้เอง ไม่ได้ป้องกันอะไรหรอก”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฉันมองดูก็รู้ว่าคุณอยากขู่ให้คนตกใจ แต่ถ้าคุณอยากขู่ให้คนตกใจนะ ก็ต้องมีกำลังฝีมือหน่อยไหม เอาพวกคนไร้ประโยชน์ออกมา แล้วจะข่มขู่คนได้ยังไง? มันก็แค่จะอับอายขายหน้า รู้ไหม?”

เวลานี้ ชิวจิ้นหร่านที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้น

น้ำเสียงพูดจายังคงเจ็บแสบทะลุแก้วหูดังเดิม

หลินหยางได้ฟัง จึงกวาดสายตามองไปทางชิวจิ้นหร่านทันที

“คุณ…พูดว่าใครไร้ประโยชน์เหรอ?”