สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3877

หลังจากได้รับผงจื่อเทียนมาจำนวนมากแล้ว หลินหยาง ก็เอาของล้ำค่าเหล่านี้ไปยังภูเขาเทียนเสินด้วยตัวเอง

เดิมทีหลินหยางคิดที่จะย้ายห้องทดลองของ ชวี่เจิ้งไปจากภูเขาเทียนเสิน แต่เพราะอยากประหยัดเวลา กำหนดวันย้ายจึงถูกเลื่อนออกไปเรื่อยๆ

อย่างไรเสีย เครื่องจักรขนาดใหญพวกนี้ก็ต้องใช้เวลาในการขนส่งพอสมควร และการย้ายออกจากห้องปฏิบัติการก็ถือเป็นโครงการใหญ่เช่นกัน เพื่อไม่ให้เสียเวลา ชวี่เจิ้งจึงได้แต่เรียกนักวิจัยวิทยาศาสตร์ที่เพิ่งไปพักร้อนทั้งหมดให้กลับมาเท่านั้น

เมื่อหลินหยางเข้าไปในห้องทดลองบนภูเขาเทียนเสิน ชวี่เจิ้งและคนอื่นๆก็กำลังดำเนินการทดลองอย่างเต็มที่

เห็นเขาวางอุปกรณ์ป้องกันแขนที่ได้รับจากสมัชชาใหญ่ไว้ใต้เครื่องมือ

ขณะที่ชวี่เจิ้งกดปุ่มสีแดง แขนหุ่นยนต์ที่อยู่เหนือเครื่องมือก็ปล่อยรังสีสีแดงออกมาทันที ซึ่งมีขนาดใหญ่ขึ้นปกคลุมเป็นเกราะบนแขน

ทันใดนั้น วงกลมแสงสีแดงก็เปล่งประกายบนผิวสนับแขนโดยตรงและเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆกลางอากาศ ดูมหัศจรรย์และมีเอกลักษณ์มาก

อย่างไรก็ตาม แสงสีแดงก็อยู่ได้ไม่นานนัก สนับแขนนั้นก็หยุดสั่นและตกลงบนถาดเครื่องมืออีกครั้ง

นอกจากแสงสีแดงที่ส่องแสงต่อเนื่องบนพื้นผิว สนับแขนก็แทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆอีก ไม่ขยับเลยสักนิด

"หยุด!"

ชวี่เจิ้งจ้องมองไปยังสนับแขนและจู่ๆตะโกนออกมาเสียงดัง

นักวิจัยที่อยู่ข้างๆ เขาหยุดใช้รังสีทันที

ชวี่เจิ้งก้าวไปข้างหน้า อยากจะเอื้อมมือออกไปคว้า แต่นักวิจัยที่อยู่ข้างๆ เขาหยุดไว้

“อาจารย์ชวี่ จับไม่ได้ อุณหภูมิพื้นผิวของสนับแขนนี้สูงถึงหนึ่งพันองศาเซลเซียส หากสัมผัส ก็จะถูกลวกเอาได้”

“เอ๊ะ? อีกอย่าง...”

ชวี่เจิ้งรู้สึกตัวขึ้นมา และรีบหยุดการเคลื่อนไหวของตนเองอย่างรวดเร็ว

แต่ในวินาทีต่อมา จู่ๆก็มีมือหนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้าง หยิบสนับแขนบนโต๊ะขึ้นมาและเริ่มสังเกต

"อ๊าก?"

ท่าทางของชวี่เจิ้งเปลี่ยนไปเป็นตกตะลึงทันที

นักวิจัยที่ยืนอยู่ข้างๆเขาก็ตกใจเช่นกัน

แต่เมื่อทุกคนเห็นคนที่มาใหม่ถนัดตา พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“คุณหลิน คุณมาที่นี่ทำไม?”

ชวี่เจิ้งถึงกับอุทานออกมา

"ข้ามาที่นี่เพื่อมอบบางบางอย่างให้เจ้า"

หลินหยางพูดขณะมองไปที่สนับแขน

เมื่อชวี่เจิ้งได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณหลิน หรือว่าคุณมาที่นเพราะตั้งใจจะหางานให้ผมเพิ่มหรือเปล่า?"

“ไม่หรอกน่า... เจ้าไม่ต้องกังวล ผลตอบแทนของพวกเจ้าข้าจะเพิ่มให้ นอกจากนี้ ข้าจะให้ยาเพิ่มพลังชีวิตแกพวกคุณทุกคน ซึ่งจะช่วยเพิ่มอายุขัยให้พวกเจ้าสิบปีเป็นอย่างน้อย”

“ทำไมมันฟังแล้วเหมือนเป็นการลงโทษมากกว่าล่ะ?”

ชวี่เจิ้งพึมพำ

“สิ่งนี้ทำมาขึ้นมาจากวัสดุอะไร?”

หลินหยางถาม

“รูปร่างเหมือนเซวียนจินเลย”

“เซวียนจินเหรอ?”

“ใช่แล้ว มันเป็นวัสดุที่หายากมาก พูดตามหลักแล้ว วัสดุแบบนี้ไม่ควรปรากฏบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน เพราะในประวัติศาสตร์ เซวียนจินก้อนแรกที่ถูกค้นพบเป็นสิ่งที่มาจากอุกกาบาตก้อนหนึ่ง”

“หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ อุปกรณ์เกือบทั้งหมดของคนในการประชุมมาจากอุกกาบาตนั้นงั้นเหรอ?”

“สิ่งนี้สามารถสังเคราะห์เทียมได้หรือไม่?”

“ระดับความยากช่างเกินจะบรรยาย เกรงว่าแม้แต่ประเทศหนึ่งก็ยังสร้างได้ไม่กี่ชิ้นด้วยซ้ำ สิ้นเปลืองมากเกินไป”

“แล้วพวกเขาไปเอามาจากไหนกัน?”

“เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้ บางทีอาจมแหล่งของเซวียนจินอยู่ที่ไหนสักแห่งบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน แต่เราแค่ไม่รู้ก็เท่านั้นเอง นอกจากนี้ แม้ว่าส่วนประกอบของพวกเขาคือเซวียนจิน แต่คนในสมัชชาใหญ่ก็มีการปรับปรุงให้เซวียนจินกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัว!”

“ปรับปรุงงั้นเหรอ?”

“ใช่แล้ว ทุกตารางนิ้วและทุกส่วนของเซวียนจินเหล่านี้ได้รับการปรับปรุงและเสริมสร้างความแข็งแกร่งด้วยเทคนิคลับ... ดังนั้นความแข็งแกร่งของพวกมันจึงเหนือกว่าเซวียนจินธรรมดามาก”

ชวี่เจิ้งพูด

“แล้วมีวิธ๊ไหนบ้างที่พอจะต้านทานอุปกรณที่ทำจากวัสดุนี้ได้?”

หลินหยางถามทันที

ชวี่เจิ้งคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายหัวและถอนหายใจ: "สำหรับตอนนี้... ยังไม่มี!"

คำพูดของ ชวี่เจิ้งเหมือนกับอ่างน้ำแข็งเย็นเฉียบที่เทลงบนหัวของหลินหยาง

เขายืนนิ่งค้างอยู่ที่นั่นด้วยความตกตะลึงเป็นเวลานาน และในที่สุดก็ถอนหายใจออกและพูดว่า "ชวี่เจิ้ง เนื่องจากการสร้างวัสดุประเภทนี้ต้องใช้ต้นทุนสูง นั่นหมายความว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะผลิตมันออกมาเป็นจำนวนมาก ถูกไหม?"

“ในทางเทคนิคแล้วก็ถูกต้อง”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน