สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา นิยาย บท 3879

“สิ่งนี้…”

ชิวจิ้นหร่านลังเลใจ ชำเลืองสายตามองไปทางเฉียวปู้อี้

“ท่านชิว พวกเรามาหาหมอเทวดาหลินเรื่องขุดเหมือง มาถึงขนาดนี้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรหมอเทวดาหลินแล้ว”

เฉียวปู้อี้พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“งั้นก็ดี”

ชิวจิ้นหร่านพยักหน้า มองไปทางหลินหยาง แล้วพูดว่า: “หมอเทวดาหลิน พูดแบบไม่ปิดบังเลย ครั้งนี้ที่พวกเรามาหาคุณคือหวังว่าคุณจะสามารถช่วยพวกเราขุดผงจื่อเทียนได้!”

“อยากให้ผมช่วยพวกคุณขุดผงจื่อเทียนเหรอ? พวกคุณแน่ใจนะ?”

หลินหยางประหลาดใจมาก

ถ้าผงจื่อเทียนสำคัญจริงอย่างที่พวกเขาพูด แล้วพวกเขาต้องการให้หลินหยางมาช่วย แบบนี้ไม่ใช่ต้องเอาวิธีการขุดผงจื่อเทียนมอบให้หลินหยางเหรอ?

นี่ไม่ใช่วิธีที่ปฎิบัติต่อคนนอก!

หลินหยางระแวดระวัง พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า“คนขององค์กรมากมาย ยอดฝีมือเหมือนเมฆ พวกคุณไม่ขอความช่วยเหลือองค์กรล่ะ ทำไมต้องมาหาผม?”

“หมอเทวดาหลินอย่าเข้าใจผิด พวกเราก็มีความลำบากใจ! จริงๆแล้วพวกเรามาที่ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ก็คือพวกเราสมัครมา เดิมทีภารกิจครั้งนี้มอบหมายให้คู่อริของพวกเราไปทำ แต่เพื่อไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามกดดัน พวกเราจำเป็นต้องทำทุกวิถีทาง ถึงได้แย่งภารกิจนี้มาจากฝ่ายตรงข้าม ถ้าพวกเรายังไปขอความช่วยเหลือจากทางองค์กร แบบนี้ไม่ใช่พวกเราไร้ความสามารถเหรอ?”

ชิวจิ้นหร่านทอดถอนหายใจพูดขึ้น

“หมอเทวดาหลิน ตรงไหนมีคนตรงนั้นย่อมมีถูกและผิด ถึงแม้องค์กรจะดูแลรักษาความเป็นระเบียบทั่วโลก แต่ความคิดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ภายในองค์กรก็มีหลากหลายเสียงหลายความคิด หวังว่าคุณจะเข้าใจ”

เฉียวปู้อี้เดินมาข้างหน้า พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ต้องการให้ผมทำอะไรเหรอ?”

หลินหยางพูดขึ้น

“หมอเทวดาหลินทักษะการแพทย์ปราดเปรื่อง และความจริงแร่จื่อเทียนนี้ก็ยังไม่เคยค้นพบเลย ดังนั้นข้างในย่อมมีกับดักและอากาศพิษมากมาย เจ้าหน้าที่ดูแลการรักษาของพวกเราไม่ผ่านเกณฑ์ กรณีมีคนบาดเจ็บ ก็จะไม่สามารถช่วยชีวิตได้ทันเวลา แต่ถ้าอาศัยทักษะทางการแพทย์ของหมอเทวดาหลิน พวกเราก็ไม่กลัวอะไรเลยภารกิจครั้งนี้จะต้องสำเร็จแน่นอน”

เฉียวปู้อี้ยิ้มพูดขึ้น

หลินหยางได้ฟัง จึงยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ความคิดนี้ของคุณไม่เลว แต่ว่าทำไมผมต้องช่วยเหลือพวกคุณเหรอ? ผมไม่ใช่คนขององค์กร”

“หมอเทวดาหลินอย่าใจร้อน คุณวางใจ พวกเราจะต้องให้เงื่อนไขข้อเสนอที่คุณพอใจแน่นอน!”

ชิวจิ้นหร่านรีบพูดขึ้น

“พวกคุณมีข้อเสนออะไรเหรอ?”

“สิ่งนี้นะ…หมอเทวดาหลิน พวกเรารู้ สำหรับคนอย่างคุณ เงินหรือสาวสวยอะไรคุณไม่สนใจหรอก สิ่งที่สนใจคือของล้ำค่าที่หาได้ยากเหล่านั้นต่างหาก”

เฉียวปู้อี้เข้ามาใกล้ๆ ยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “หมอเทวดาหลิน ไม่ทราบว่า…คุณสนใจแร่จื่อเทียนไหม?”

“แร่จื่อเทียนเหรอ?”

หลินหยางหายใจติดขัด รูม่านตาขยายเบิกโพลงกว้าง

“เหมือนว่าหมอเทวดาหลินจะสนใจแร่จื่อเทียนนะ”

ชิวจิ้นหร่านมองปฏิกิริยาของหลินหยางอยู่ตลอด จิ้นหร่านแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างมีนัยยะแอบแฝง

แต่หลังจากหลินหยางได้สติกลับมา เขาก็เอ่ยปากพูดว่า: “ขอโทษด้วย ผมขอปฏิเสธ”

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทั้งสองคนต่างตะลึงพร้อมกัน และเบนสายตามองทางหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“หมอเทวดาหลิน คุณ…คุณว่าอะไรนะ?”

“ผมบอกว่า…ผมปฏิเสธ”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หรือว่าหมอเทวดาหลินไม่สนใจแร่จื่อเทียนเหรอ?”

ชิวจิ้นหร่านพูดด้วยความตะลึง

“ไม่ ผมสนใจแร่จื่อเทียนมาก แต่ผม…ใช้ประโยชน์จากแร่จื่อเทียนไม่เป็น แล้วจะมีประโยชน์อะไรเหรอ?”

หลินหยางส่ายหน้าพูดขึ้น

หลินหยางพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ทั้งสองคนจะไม่เข้าใจได้ยังไง?

นี่ชัดเจนว่าต้องการเอาวิธีใช้จากทั้งสองคนนี้

ชิวจิ้นหร่านเหมือนไม่กล้าพูด จึงมองไปทางเฉียวปู้อี้ทันที

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน